ΠΡΩΤ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΤΕΦΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ (1)

 
Οἱ Προτεστάντες καὶ οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, κυρίως, βλασφημοῦν τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο ἑρμηνεύοντας λανθασμένα τὸ χωρίο Ματθ. α’ 25 «Καὶ οὐκ ἐγίγνωσκεν αὐτὴν ἕως οὗ ἔτεκεν τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον».


 
Ὑποστηρίζουν πὼς ὁ Ἰωσὴφ δὲν γνώρισε τὴν Θεοτόκον «ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς», ἄρα ἀργότερα τὴν ἐγνώρισε. Καὶ μάλιστα ἀφοῦ ὁ υἱὸς αὐτῆς καλεῖται «πρωτότοκος», ἄρα ἐπακολούθησαν καὶ ἄλλοι ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφαί.
 
Πλανῶνται ὅμως πλάνην οἰκτρὰν καὶ βλάσφημον διότι ἡ ἀληθὴς ἔννοια τοῦ ἐπιρρήματος «ἕως» εἶναι ποτέ. Δηλαδή, ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ποτὲ δὲν ἐγνώρισε ὡς σύζυγό του τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο.
 
Γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖ αὐτὸ θὰ χρειαστεῖ νὰ παρουσιάσουμε χωρία τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης στὰ ὁποῖα ἐπίσης γίνεται χρήση τοῦ ἐπιρρήματος «ἕως». Γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ θὰ χρησιμοποιήσουμε τὸ βιβλίο τοῦ Ἀναστασίου Κ. Πιερίου «Ἡ Ὀρθοδοξία κατὰ τοῦ Χιλιασμοῦ (Σπουδαστῶν τῆς Γραφῆς, Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ, κλπ) καὶ τῆς Διαμαρτυρήσεως», Ἐκδ. «Ἑλληνικῆς Χριστοπολιτείας», Ἐν Ἀθήναις 1956)
 
Α. ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ
 
Β’ Βασιλειῶν Στ’ 23: «Καὶ τῇ Μελχὸλ θυγατρὶ Σαοὺλ (συζύγῳ τῷ Δαυΐδ) οὐκ ἐγένετο παιδίον ἕως τῆς ἡμέρας τοῦ ἀποθανεῖν αὐτήν».
 
Προφανῶς, οὔτε καὶ μετὰ τὸν θάνατό της ὁπότε τὸ νόημα εἶναι ὅτι δὲν ἐδόθη παιδίον στὴ Μελχόλ.
 
Ψαλμ. ρθ’ 1: «Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου, κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου».
 
Εἶναι δυνατὸν νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι ἀφοῦ τεθοῦν οἱ ἐχθροὶ τοῦ Κυρίου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν Αὐτοῦ, θὰ κατέλθῃ οὗτος ἐκ τῶν δεξιῶν τοῦ Πατρός, ὅπου «ὡς αἰώνιος Λόγος ὅπου ἦν τὸ πρότερον καὶ ὑπάρχουν ἀνάρχως παρὰ τὸν Πατέρα ἐν μορφῇ Θεοῦ… ἵνα μείνῃ ἐν Αὐτῷ εἰς τὸ διηνεκές;».
 
Ὄχι! Ἑπομένως τὸ ἐπίρρημα «ἕως» σημαίνει τὴν αἰώνια παράταση τῆς ἴδιας καταστάσεως, δηλαδὴ σημαίνει «κάθου ἐκ δεξιῶν μου εἰς τὸ διηνεκὲς» ὅπως ἄλλωστε ἐπισημαίνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Ἑβρ. ι’ 12): «Αὐτὸς δὲ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς μίαν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν προσενέγκας θυσίαν εἰς τὸ διηνεκὲς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ».
 
Β. ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ
 
Ἰωα. θ’ 18: «Οὐκ ἐπίστευον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι περὶ αὐτοῦ ὅτι τυφλὸς ἦν καὶ ἀνέβλεψεν, ἕως ὅτου ἐφώνησαν τοὺς γονεῖς αὐτοῦ…».
 
Ἐδῶ καὶ πάλι τὸ «ἕως» σημαίνει τὴν συνέχεια τῆς ἀπιστίας τῶν Ἰουδαίων, ὅτι δηλαδὴ οἱ Ἰουδαῖοι οὐδόλως ἐπίστευσαν καὶ μετὰ τὴν πρόσκλησιν τῶν γονέων τοῦ τυφλοῦ. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν διήγηση τῆς δυσπιστίας τῶν Ἰουδαίων ὅπως περιγράφεται στοὺς ἑπόμενους στίχους (24-41).
 
Ματθ. κη’ 20: «Καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων».
 
Ἂν εἶχαν δίκιο οἱ Διαμαρτυρόμενοι καὶ οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, μετὰ τὴν συντέλεια τῶν αἰώνων ὁ Κύριος θὰ ἔπαυε νὰ εἶναι πλέον μετὰ τῶν μαθητῶν Του. Ἀλλιῶς, γιατί στὸ (Ἰωα. ιδ’ 3) γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς πὼς «… πάλιν ἔρχομαι καὶ παραλήψομαι ὑμᾶς πρὸς ἐμαυτόν, ἵνα ὅπου εἰμὶ ἐγὼ καὶ ὑμεῖς ἦτε»;
 
Ἢ γιατί στὸν Ἰωάννη (ιζ’ 24) ὁ Κύριος παρακαλεῖ τὸν Πατέρα του «Πάτερ, οὓς δέδωκάς μοι θέλω ἵνα ὅπου εἰμὶ ἐγώ, κἀκεῖνοι ὦσι μετ’ ἐμοῦ»;
 
Προφανῶς ἐδῶ ἐννοεῖται ὁ πνευματικὸς κόσμος, ἡ ζωὴ μετὰ τὴν συντέλεια τοῦ κόσμου αὐτοῦ.
 
Συνεπῶς, ἐκ τῶν ἀνωτέρω συνάγεται τὸ συμπέρασμα πὼς μὲ τὸ «ἕως οὗ» τοῦ παραπάνω χωρίου ἐννοεῖται πὼς ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ οὐδέποτε ἐγνώρισε ὡς σύζυγο τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο.

 Ἧς ταῖς πρεσβείαις Σῶτερ σῶσον ἡμᾶς!


 Υ.Γ: Ὅσα γράφουμε ἐδῶ δὲν ἀναλύονται γιὰ πρώτη φορά. Ἔχουν ἀντιμετωπιστεῖ ἀπὸ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μέχρι νεώτερους ἔμπειρους Ὀρθοδόξους ἀπολογητές. Ὁ σκοπός μας εἶναι νὰ προσφέρουμε στὸ δικό μας ποίμνιο μιὰ ἀφορμή γιὰ εὔκολη, συνοπτικὴ καὶ ἐποικοδομητικὴ μελέτη τῶν θεμάτων αὐτῶν προκειμένου νὰ ἀντιμετωπίζουν τοὺς αἱρετικοὺς (κυρίως Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ καὶ Πεντηκοστιανούς-Εὐαγγελικούς) ποὺ δραστηριοποιοῦνται στὴν περιοχή μας, ἐδῶ στὴ βόρεια μεριά τοῦ νησιοῦ μας τὴν Εὔβοια.