Κίεβο: Διοργανώνεται εορτασμός για τα 100 χρόνια από την βεβήλωση της Λαύρας!

Η Λαύρα Κιέβου μετά τόν Β΄Παγκόσμιο πόλεμο

 Τό σημερινό καθεστώς τοῦ Κιέβου ἀναπολεῖ τή Σοβιετική διακυβέρνηση; Μέ τήν ἀπόφαση ἑορτασμοῦ τῆς ἀποϊεροποίησης τῆς Λαύρας (!) φανερώνονται οἱ πραγματικές προθέσεις τοῦ δήμου Κιέβου καί τό μένος κατά τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησίας. (σχόλιο Ο.Τ.)

  Η πόλη του Κιέβου θα διοργανώσει φέτος μια μεγάλη σοβιετική γιορτή προς τιμήν της βεβήλωσης της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, όταν αυτή μετατράπηκε σε κρατικό μουσείο το 1926.

Ακόμα και μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το μοναστήρι, από νομικής άποψης, παρέμεινε στα χέρια του ουκρανικού κράτους και ένα από τα επίκεντρα του διωγμού της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Στις 10 Φεβρουαρίου, το Δημοτικό Συμβούλιο του Κιέβου ενέκρινε τον κατάλογο αξιομνημόνευτων ημερομηνιών και επετείων που θα εορταστούν φέτος, συμπεριλαμβανομένης της «100ής επετείου του Εθνικού Ιστορικού και Πολιτιστικού Καταφυγίου των Σπηλαίων του Κιέβου, η οποία είναι εξαιρετικά σημαντική για τους Ουκρανούς».

Σύμφωνα με την δημοτική σύμβουλο του Κιέβου, Βικτόρια Μούχα, το γεγονός της μετατροπής του μοναστηριού σε δοξολογία του αθεϊσμού και οι άλλες προσωπικότητες και γεγονότα που γιορτάζονται αφορούν «το ποιοι είμαστε, με ποιο τίμημα αγωνιστήκαμε για την ελευθερία μας και γιατί ο σημερινός αγώνας είναι συνέχεια του αγώνα των προγόνων μας».

***

Γεγονότα του Σεπτεμβρίου 1926

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1926, οι σοβιετικές αρχές όρισαν τη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου ως κρατικό ιστορικό και πολιτιστικό καταφύγιο, μετατρέποντάς την στην Πανουκρανική Πόλη-Μουσείο. Ιδρύθηκε ένα μουσείο θρησκείας και αθεϊσμού εντός του συγκροτήματος, όπου τα κειμήλια εκτέθηκαν ως «ανθρωπολογικά εκθέματα» και «μουμιοποιημένα λείψανα».

Πέρα από το μουσείο αθεϊσμού, το συγκρότημα της Λαύρας στέγαζε θεατρικά μουσεία, συλλογές Ουκρανών επιστημόνων και καλλιτεχνών, και τη συλλογή Ποτότσκι που περιείχε βιβλιοθήκες, χαρακτικά, λιθογραφίες, πίνακες ζωγραφικής και γλυπτά – παρόμοια με αυτά που σχεδιάζουν οι τωρινοί διαχειριστές του προστατευόμενου χώρου. Τα περισσότερα κτίρια της Λαύρας μετατράπηκαν σε κατοικίες.

Απομνημονεύματα από εκείνη την περίοδο περιγράφουν τις συνθήκες στο μοναστήρι: τυφλοί βετεράνοι του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ζούσαν στις Μακρινές Σπηλιές, συχνά πίνοντας σε θορυβώδεις συγκεντρώσεις. Ο πρώην ξενώνας έγινε πυκνοκατοικημένη κατοικία για εργάτες και υπαλλήλους από κοντινά εργοστάσια. Τα κελάρια του μοναστηριού ενοικιάστηκαν στην Vintrest για αποθήκευση κρασιού, με τους υπαλλήλους να πίνουν συχνά και να πουλάνε οινοπνευματώδη ποτά στους γείτονες. Τα μουσεία έγιναν αποθήκες για μέλη του κόμματος, ασθενείς, άτομα με αναπηρία και αλκοολικούς. Αυτός ο ποικιλόμορφος πληθυσμός ζούσε σε συνεχείς συγκρούσεις και διαμάχες.

Η Πανουκρανική Πόλη των Μουσείων διαλύθηκε το 1934, αφήνοντας μόνο το αντιθρησκευτικό μουσείο, ενώ άλλες συλλογές μεταφέρθηκαν σε διάφορα μουσεία του Κιέβου. Μεταξύ 1930 και 1931, οι τελευταίοι μοναχοί εκδιώχθηκαν (πολλοί πυροβολήθηκαν, φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν), όλες οι εκκλησίες έκλεισαν και τα σπήλαια με τα κειμήλιά τους έγιναν μέρος μιας αντιθρησκευτικής έκθεσης που ονομάζεται «υπόγεια νεκρόπολη». Σύμφωνα με μάρτυρες, οι ξεναγοί ασχολήθηκαν με αντιθρησκευτική προπαγάνδα και χλεύασαν ιερά αντικείμενα.

orthochristian.com

 

πηγή:  orthodoxostypos.gr