Ξεπροβοδίζει τό φιλόσοφο Μάξιμο. Ὁ πληγωμένος Ἀετός. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Τούς τελευταίους μῆνες εἶχε μιά παρηγοριά. Τό Μάξιμο. Αὐτόν πού ἦρθε ἀπό τήν Ἀλεξάνδρεια καί παρίστανε τόν ὁμολογητή καί τό θαυμαστή τοῦ Γρηγορίου. Ὄχι ὅτι παραμέρισε τούς μέχρι τότε στενούς συνεργάτες του. Μά παρασύρθηκε ἀνεξήγητα κι ἐκτιμοῦσε καί βοηθοῦσε πολύ τό Μάξιμο, ἄν καί δέν τόν γνώριζε καλά κι οὔτε εἶχε γι’ αὐτόν πληροφορίες.

Τό φθινόπωρο αὐτό, τοῦ 379, ἀπό τόν Ὀκτώβρη μέχρι τά μέσα τοῦ Νοέμβρη μᾶλλον, ὁ Μάξιμος ἀποφάσισε νά ἐπιστρέψει. Στὴν Ἀλεξάνδρεια φυσικά. Στήν Πόλη γνώρισε, κατόπτευσε. Καιρός

νά ὀργανώσει τά σχέδιά του. Ὁ Γρηγόριος δέν ὑποψιάστηκε τίποτα, γιατί κρατοῦσε τίς ἀτένες τους σέ νάρκη καί γιατί ὁ Μάξιμος πρόσχε πολύ.

Ὁ Μάξιμος μίλησε στό Γρηγόριο γιά ταξίδι, βρῆκε μιά δικαιολογία κι ὅλα δείχνανε φυσικά. Ὁ Γρηγόριος μάλιστα τόσο πολύ συγκινήθηκε, πού μιά Κυριακή, πρίν ἀπό τό ταξίδι, μίλησε στήν Ἀναστασία μέ θέμα τό χριστιανό φιλόσοφο. Ἐκεῖ ἐγκωμίασε προσωπικά τό Μάξιμο. Μίλησε γιά ὅσα τάχα ἔπαθε χάριν τῆς πίστεως, γιά τήν ἀγάπη πού εἶχε στό μοναχισμό. Εἶπε πολλά γιά τούς ἐπισκόπους Ἀλεξανδρείας Ἀθανάσιο καί Πέτρο. Ζήτησε ἀπό τό Μάξιμο νά διηγηθεῖ στόν Πέτρο αὐτά πού εἶδε στήν Πόλη, τούς ἀγῶνες τοῦ Γρηγορίου γιά τήν Ὀρθοδοξία, τίς καταπιέσεις τῶν ἀρειανῶν:

-Μή λησμονήσεις, Μάξιμε, τήν κατάστασή μας. Ὁ ναός μας μικρός. Οἱ ὀρθόδοξοι, μπροστά στούς πολλούς ἀρειανούς, λίγοι. Λίγοι μά εὐσεβεῖς. Αὐτό ἔχει σημασία. Ἐάν ἐκεῖ κάτω μπορέσετε νά κάνετε κάτι γιά μᾶς, μή τό ἀμελήσετε, τό ἔχουμε ἀνάγκη. Πρόσεξε νά ἐξηγήσεις καλά ποιά εἶναι ἡ πίστη μας, τό ὀρθόδοξο φρόνημά μας.

Καί μέ τήν εὐκαιρία τούτη ἔκανε σύνοψη τῆς τριαδολογίας, ὅπως τή θεμελίωσε ὁ Μέγας Ἀθανάσιος καί τή συμπλήρωσαν ὁ Μέγας Βασίλειος καί ὁ ἴδιος ὁ Γρηγόριος. Τή σύνοψη αὐτή ἔκρινε ἀναγκαία ὁ Γρηγόριος. Ὁ Πέτρος δέν ἤτανε θεολόγος καί εἶχε μιά δυσκολία μέ τή θελογία τῶν τριῶν θείων ὑποστάσεων καί τῆς μιᾶς φύσεως τοῦ Θεοῦ. Τή θελογία τοῦτη ἀναπτύξανε ὁ Βασίλειος καί ὁ Γρηγόριος. Τήν πληροφορηθήκανε κάπως ἀργά στήν Ἀλεξάνδρεια καί τή Ρώμη καί γι’ αὐτό δυσκολευτήκανε στήν ἀρχή νά τήν καταλάβουνε καί νά τήν ἀποδεχτοῦνε. Σχεδόν μέχρι πρίν δύο χρόνια ὁ Δάμασος τῆς Ρώμης ἐπέμενε νά ταυτίζει στό Θεό φύση καί ὑπόσταση. Εὐτυχῶς μέ τήν ἐπιμονή τοῦ Βασιλείου πείστηκε καί ὑποχώρησε.

Ἔπειτα στόν Πέτρο, εἶχε ἰδιαίτερους λόγους ὁ Γρηγόριος νά γίνει ἐπαινετικός κι εὐγενής. Ὑπῆρξε ὁμολογητής καί ἀγωνιστής καί πρίν ἀπό λίγο καιρό, στήν Πόλη, ἔστειλε στό Γρηγόριο ἐπιστολή, μέ τήν ὁποία τόν ἀναγνώριζε ἐπίσκοπο Κωνσταντινούπολης (κι ἄς μήν εἶχε ἀκόμη ἐθρονιστεῖ) καί τόν ἐνθάρρυνε στό δύσκολο ἔργο του. Τέτοιες ἐνέργειες, σέ μιά ἐποχή πού οἱ ἀρειανοί πνίγανε τό Γρηγόριο, εἴχανε μεγάλη σημασία.

Ὁ πληγωμένος Ἀετός (Γρηγόριος ὁ Θεολόγος)

(ἀφηγηματικὴ Βιογραφία)

  (σελ.188-189)

  Στυλιανοῦ Γ. Παπαδοπούλου Καθηγητή Πανεπιστημίου

Ἔκδοση Δ΄

Ἀποστολική διακονία

θα βρείτε τα προηγούμενα εδώ