Λόγος Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην Ανάσταση

TOY EN ΑΓIΟIΣ ΠΑΤΡΟΣ HMΩN ΙΩΑΝΝΟΥ  TOY  ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΛΟΓΟΣ  ΕΙΣ  ΤΗΝ   ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ

Ας εορτάσουμε την εορτή αυτή τη μεγίστη και λαμπρά, κατά την οποία ανέστη ο Κύριος. Κι ας την εορτάσουμε με φαιδρότητα μαζί και θεοσέβεια. Ανέστη ο Κύριος και ανέστησε μαζί του και την οικουμένη. Αμάρτησε ο Αδάμ και πέθανε. Ο Χριστός δεν αμάρτησε, αλλά πέθανε. Και ανέστη κατόπιν, σπάζοντας του θανάτου τα δεσμά. Πρωτοφανές και παράδοξο πράγμα. Εκείνος αμάρτησε και πέθανε. Αυτός δεν αμάρτησε και πέθανε. Γιατί; Για να μπορέση εκείνος που αμάρτησε και πέθανε να γλυτώση από τον θάνατο χάριν εκείνου που δεν αμάρτησε αλλά πέθανε.

Μυστικός Δειπνος

Ἁγίου Ἰγνατίου Brianchaninov

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Δύο ἀγαπημένοι μαθητές ζήτησαν ἀπό τόν Κύριο θρόνους δόξης– Αὐτός τούς ἔδωσε τό Ποτήριό Του (Μτ. κ΄, 23).
Τό Ποτήριο τοῦ Χριστοῦ εἶναι οἱ ὀδύνες. Σέ ὅσους τό πίνουν ἐδῶ στή γῆ, τό Ποτήριο τοῦ Χριστοῦ ὑπόσχεται μετοχή στή Βασιλεία τῆς χάρης τοῦ Χριστοῦ· προετοιμάζει γι’ αὐτούς τίς καθέδρες τῆς ἐπουράνιας αἰώνιας δόξης.
Στεκόμαστε σιωπηλοί μπροστά στό Ποτήριο τοῦ Χριστοῦ , δέν μπορεῖ κανείς οὔτε νά παραπονεθεῖ γι’ αὐτό, οὔτε νά τό ἀπορρίψει· γιατί Αὐτός πού μᾶς ἔδωσε ἐντολή νά τό γευτοῦμε, πρῶτος ὁ Ἴδιος τό ἤπιε.

“Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα”

Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

Ὅταν ἦρθε ἀπὸ τὴ Γαλιλαία, δὲν ἀνεβαίνει ἀμέσως στὰ Ἱεροσόλυμα. Ἐθαυματούργησε πρῶτα, ἔκλεισε τὰ στόματα τῶν Ἰουδαίων, συνομίλησε μὲ τοὺς μαθητάς του· ἐπάνω στὸ θέμα τῆς ἀκτημοσύνης. «Ἄν θέλης νὰ εἶσαι τέλειος, λέει, πούλησε τὰ ὑπάρχοντά σου»· καὶ τῆς παρθενίας. «Ὅποιος μπορεῖ νὰ καταναοήση, ἄς κατανοήση»· καὶ τῆς ταπεινοφροσύνης· «Ἄν δὲν ἀναπλεύσετε τὴ ζωή σας καὶ δὲ γίνετε σὰν παιδιά, δὲ θὰ μπῆτε στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Το θαύμα της ανάστασης του Λαζάρου, Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Ο Κύριος, όταν ανέστησε τον νεκρό Λάζαρο, ήταν σαν να έλεγε, με την πράξη του αυτή: «Πρόκειται να πάθω ως άνθρωπος για τη σωτηρία των ανθρώπων, αλλά για να μη νομίσετε ότι αυτό που θα γίνει είναι δείγμα αδυναμίας, πριν να έρθει ο θάνατος επαναφέρω στη ζωή εκείνον που τον κρατούσε ο θάνατος».

Γιατί αν δεν ήταν αυτός ο σκοπός του θαύματος της ανάστασης του Λαζάρου, όταν του ανάγγειλαν στον δρόμο την αρρώστια του Λαζάρου – όπως λέει ο ευαγγελιστής: «Οι αδελφές του έστειλαν ανθρώπους στον Κύριο και του είπαν· Να, αυτός που τον αγαπάς, είναι άρρωστος» (Ιω. 11:3) – όταν λοιπόν άκουσε κάτι τέτοιο, δεν θα καθυστερούσε πολύ, αλλά όπως έκανε

Ποιο είναι το κύριο ψέμα στον κόσμο

 

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

 

«Τις εστιν ο ψεύστης, ει μη ο αρνούμενος ότι Ιησούς ουκ έστιν ο Χριστός; Ούτος εστίν ο αντίχριστος, ο αρνούμενος τον πατέρα και τον υιόν» (Α΄ Ιωαν. 2,22).

 

Οι χριστιανοί ως προς αυτό είναι χριστιανοί, επειδή γνωρίζουν την Αλήθεια. Και τι είναι η Αλήθεια; Ο Θεάνθρωπος Χριστός. Και τι είναι ψέμα; Ο διάβολος, «ότι ψεύστης εστί και ο πατήρ αυτού» (Ιωάν. Η΄,44).

Σε τι συνίσταται το κύριο ψέμα του; Στην άρνηση του Θεανθρώπου Χριστού: στον ισχυρισμό ότι ο Ιησούς δεν είναι Θεός, δεν είναι Μεσσίας τουτέστιν Χριστός, δεν είναι Σωτήρας. Γι’ αυτό είναι ίδια η δουλειά και του Αντιχρίστου.

Τι σημαίνει το "μη κρίνετε, και ου μη κριθήτε";

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

 

εἰσαγωγικό ἀπό entaksis:    Ἡ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου «μὴν κρίνετε, καὶ δὲν θὰ κριθῆτε» συχνὰ παρερμηνεύεται ὡς ἀπαγόρευση κάθε κρίσης. Ὁ Μέγας Βασίλειος ὅμως δείχνει ὅτι ὑπάρχει διάκριση· ἄλλο ἡ κατάκριση τοῦ ἀδελφοῦ καὶ ἄλλο ἡ ὑπεράσπιση τῆς ἀλήθειας.    Ἰδιαίτερα τονίζει ὅτι «εἶναι ἀπαραίτητη ἀνάγκη νὰ ὑπερασπιζόμαστε τὰ δικαιώματα τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ

Εἰς τόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου

Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

Πάλι σήμερα ἔχουμε χαρμόσυνες εἰδήσεις, πάλι ἔχουμε μηνύματα ἐλευθερίας, πάλι ἔχουμε μιὰ ἀνάκληση ἀπὸ τὴν πτώση καὶ μία ἐπάνοδο στὴ ζωή, μιὰ ὑπόσχεση εὐφροσύνης καὶ μία ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὴ δουλεία. Ἕνας ἄγγελος συνομιλεῖ μὲ τὴν Παρθένο, γιὰ νὰ μὴν ξαναμιλήσει ὁ διάβολος μὲ γυναῖκα.
Λέει ἡ Γραφή· «Τὸν ἕκτο μῆνα τῆς ἐγκυμοσύνης τῆς Ἐλισάβετ στάλθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ σὲ μία παρθένο, ποὺ ἦταν μνηστευμένη μὲ ἕναν ἄνδρα». Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ ἀποκαλύψει τὴν παγκόσμια σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, νὰ φέρει στὸν Ἀδὰμ τὴ βέβαιη ἀποκατάστασή του. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, στὴν παρθένο, γιὰ νὰ μεταβάλει τὴν ἀτιμία τοῦ γυναικείου φίλου σὲ τιμή. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ προετοιμάσει τὸν νυμφικὸ θάλαμο, ὥστε νὰ εἶναι ἀντάξιος γιὰ τὸν ἀμόλυντο Νυμφίο. Στάλθηκε ὁ Γαβριήλ, γιὰ νὰ συντελέσει νὰ νυμφευθεῖ τὸ

Λόγος για τον Ευαγγελισμό! (οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου)

     «Έτσι λοιπόν, πιστεύοντας ολόψυχα και μετανοώντας θερμά, συλλαμβάνουμε… στις καρδιές μας τον Λόγο του Θεού, όπως η Παρθένος, με το να διατηρούμε δηλαδή τις ψυχές μας παρθένες και αγνές. Κι όπως εκείνη, επειδή ήταν υπεράμωμη, δεν την έφλεξε το πυρ της θεότητας, έτσι ούτε εμάς μας καταφλέγει, όταν διατηρούμε αγνές και καθαρές τις καρδιές· αλλά γίνεται δροσιά από τον ουρανό και πηγή ύδατος και αθάνατης ζωής, που ρέει μέσα μας. Το ότι δεχόμαστε κι εμείς παρομοίως το αφόρητο πυρ της θεότητας, άκουσε τον Κύριο που λέγει· «ήλθα να βάλω πυρ πάνω στη γη». Ποιο άλλο είναι, παρά το ομοούσιο της θεότητός του Πνεύμα, με το οποίο συνεισέρχεται και συνθεωρείται και ο ίδιος μαζί με τον Πατέρα και ευρίσκεται μέσα μας;
     Αφού όμως ο Λόγος του Θεού σαρκώθηκε μία φορά από την Παρθένο και γεννήθηκε σωματικώς από αυτήν ανεκφράστως και υπέρ λόγον, δεν μπορεί

Ἅγιος Ἀμφιλόχιος Μακρῆς περὶ Καζαντζάκη

Γράφει ο Γεώργιος Κ. Τζανάκης 

Ἔχει δημοσιευτεῖ στὸ διαδίκτυο ἡ ἄποψις τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου τοῦ Μακρή γιὰ τὸν Νικόλαο Καζαντζάκη, ὅτι εἶναι ἐνσάρκωσις τοῦ Σατανᾶ, χωρὶς νὰ ἔχουν δημοσιοποιηθῇ τὰ σχετικὰ τεκμήρια, διότι ὁ δημοσιεύσας δὲν τὰ εἶχε. Τὸ ζήτημα δὲν θὰ εἶχε ἰδιαίτερη σημασία, ἄν ἡ περίπτωσις τοῦ ἔργου τοῦ Καζαντζάκη δὲν εἶχε γίνει ἕνας ἀπὸ τοὺς ἄξονες γιὰ τὴν μετάλλαξι τῆς Ὁρθοδόξου Ἐκκλησίας σὲ ἕναν ἐλεγχόμενο ἐκκλησιαστικὸ ὀργανισμὸ, πρόθυμο καὶ κατάλληλο γιὰ τὸν χριστιανικὸ -καὶ κατόπιν τὸν διαθρησκειακὸ- οἰκουμενισμό, δηλ. τὴν θρησκευτικὴ παγκοσμιοποίησι, παραλλήλως μὲ τὴν πολιτική.[1] 

Ἅγ. Μάξιμος ἐναντίον Freud: Ἀσυμβατότης τῆς ὀρθοδόξου ὀντολογίας μὲ τὴν ψυχανάλυσιν

Τοῦ κ. Παύλου Κλιματσάκη

  Ἡ σύγχρονη ἀπόπειρα διαλόγου μεταξὺ ὀρθόδοξης θεολογίας καὶ ψυχανάλυσης ἐγείρει ἕνα θεμελιῶδες ἐρώτημα: πρόκειται γιὰ δύο συμπληρωματικοὺς λόγους περὶ τοῦ ἀνθρώπου, ἢ γιὰ δύο ριζικῶς ἀσύμβατες ἀνθρωπολογικὲς καὶ ὀντολογικὲς προσεγγίσεις; Τὸ ἐρώτημα δὲν εἶναι ψυχολογικὸ οὔτε ποιμαντικό· εἶναι ὀντολογικό. Ἀφορᾶ τὸ τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, πῶς συγκροτεῖται ὡς ὑποκείμενο, ποιὰ εἶναι ἡ πηγὴ τῶν πράξεών του, καὶ ἂν ἡ ἐλευθερία του μπορεῖ νὰ ἀναχθεῖ σὲ ἑρμηνεύσιμη ἀναγκαιότητα. Μὲ τὸ παρὸν ἄρθρο καθιστοῦμε φανερὴ τὴν ἀσυμβατότητα τῆς ὀρθόδοξης ὀντολογίας μὲ τὴν ψυχανάλυση. Ἀναφερόμαστε στὶς βασικὲς θέσεις τοῦ Sigmund Freud καὶ τοῦ Jacques Lacan γιὰ τὸ ἀσυνείδητο καὶ τὴ συγκρότηση τοῦ ὑποκειμένου, καί,

Το αναπόφευκτο του ηθικού νόμου στη μοίρα των ανθρώπων και των λαών.

 

Ου φονεύσεις. Ου μοιχεύσεις.

Εξαιτίας της καταπάτησης από το βασιλιά Δαυίδ των δύο εντολών του Θεού, της έκτης και της έβδομης, θα συμβούν φοβερά γεγονότα στον οίκο του. Πριν απ’ όλα πεθαίνει ένα του παιδί, για τη ζωή του οποίου μάταια παρακαλούσε τον προσβεβλημένο Θεό ένας του γιός σύναψε ερωτική σχέση με την κόρη του, την αδελφή του. Ένας άλλος γιος του σκότωσε τον αδελφό του. Επίσης ο Αβεσσαλώμ, ο πιο αγαπημένος του γιος, εξεγείρεται εναντίον του πατέρα του και μαίνεται πόλεμος μεταξύ πατέρα και γιου, μέχρι που ο γιος σκοτώνεται. Πολλοί από τους άρχοντες πρόδωσαν το Δαυίδ. Πολλά πάθη υπέμεινε ο Δαυίδ και πολλά δάκρυα μετανοίας έχυσε, μέχρι ο Θεός να τον συγχωρέσει για τα αμαρτήματά του και να του δωρίσει και πάλι έλεος και δόξα.

Ἄγριο πρᾶγμα ὁ πόλεμος... Γι' αὐτὸ βάλε μπροστά το μεγάλο ὅπλο...

Ὁσίου Γέροντος Ἐφραίμ τοῦ Κατουνακιώτου 

«Ἄγριο πρᾶγμα ὁ πόλεμος. Μήπως καὶ ὁ πνευματικός, ὁ ἀόρατος, εὔκολος εἶναι; Ἀκήρυχτος πόλεμος, νὰ ποῦμε. Ἀόρατος ὁ ἐχθρός, κάθε λεπτὸ μιὰ μάχη ἰσχυρή. Ἐκεῖ ποὺ χτυπᾶ τὸν λογισμὸ καὶ τρέχουν οἱ ἐνισχύσεις, ἐπιτίθεται στὸ σῶμα, κυριεύει τὴν ἐπιθυμία, πυροβολεῖ τὴν ὑπομονή, βομβαρδίζει μὲ τὴν ἀμέλεια, σὲ ρίχνει στὸ χαντάκι τῆς ἀκηδίας. 

Τήν Μεγάλη Σαρακοστήν πολλούς πειρασμούς καί ταραχάς κινοῦν κατ' ἐπάνω μας οἱ παμμόχθηροι δαίμονες

† Ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής,  Ἔκφρασις Μοναχικῆς ἐμπειρίας ΙΣΤ΄

«Ὁ δέ διάβολος, ὅσον περνᾷ ὁ καιρός κάι φθάνει τό τέλος του, τόσον πολεμεῖ καί βιάζεται μέ ἄκραν μανίαν ὅλους νά μᾶς κολάσῃ. Τώρα πρό παντός τήν Μεγάλη Σαρακοστήν πού μᾶς ἔρχεται, πολλούς πειρασμούς καί πολλάς ταραχάς κινοῦν κατ' ἐπάνω μας οἱ παμμόχθηροι δαίμονες.

Ἅγιος Παΐσιος - Οἱ Χαιρετισμοὶ τῆς Παναγίας

Ἁγίου Παισίου Ἁγιορείτου, Λόγοι ΣΤ’ «Περὶ Προσευχῆς», ἐκδόσεις «Ἱερόν Ἡσυχαστήριον Ἑὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης
-Πέστε μας, Γέροντα, κάτι γιὰ τὴν Παναγία.
-Τί νὰ σᾶς πῶ; Μὲ φέρνετε σὲ πολὺ δύσκολη θέση. Γιὰ νὰ μιλήση κανεὶς γιὰ τὴν Παναγία, πρέπει νὰ Τὴν ζήση.

Ἅγιος Ἰάκωβος: Μὴν ἀφήνεις τοὺς λογισμοὺς νὰ ἐμφωλεύουν μέσα σου, εἶναι φίδια

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης 

Μεταξύ σας (μὲ τὸν σύζυγο) νὰ ὑπάρχει κλίμα ἀπόλυτης ἐμπιστοσύνης καὶ εἰλικρίνειας. Μὴν ἀφήνεις κάτι μέσα σου, γιατί αὐτὸ μετὰ θὰ σὲ πνίξει. Μὴν ἀφήνεις τοὺς λογισμοὺς νὰ ἐμφωλεύουν μέσα σου, εἶναι φίδια. Ἡ ἀγάπη ὅλα τὰ σκεπάζει. Μὲ προσοχή, διάκριση, λεπτότητα καὶ ἀπέναντι στὸν κόσμο καὶ μεταξύ σας. Ἂν ἔχετε κάτι μεταξύ σας, μὴν τὸ λέτε σὲ τρίτους. Ἡ προσοχὴ καὶ ἡ προσευχὴ ὅλα τὰ διορθώνουν, ὅλα τὰ κάνουν καλά. Νὰ ζοῦμε μὲ σωφροσύνη, νηστεῖες, ἀποχὴ σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν.

Ἅγιος Παΐσιος: «Μᾶς στέλνει ὁ Θεὸς ἀνθρώπους νὰ δοκιμαστοῦμε, νὰ ἐργαστοῦμε, νὰ στεφανωθοῦμε»

Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

«Ἐκεῖνος ποὺ ζητάει ταπείνωση ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ δὲν δέχεται τὸν ἄνθρωπο ποὺ τοῦ στέλνει ὁ Θεός, γιὰ νὰ τὸν ταπεινώσει, δὲν ξέρει τί ζητάει, διότι οἱ ἀρετὲς δὲν ἀγοράζονται μὲ τὰ ψώνια στὸν μπακάλη (ὅσα κιλὰ θέλουμε), ἀλλὰ μᾶς στέλνει ὁ Θεὸς ἀνθρώπους νὰ δοκιμαστοῦμε, νὰ ἐργαστοῦμε, νὰ τὴν ἀποκτήσουμε καὶ νὰ στεφανωθοῦμε».

Ομιλία Μεγάλου Βασιλείου εις τους Αγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρας

    Ποιος κορεσμός θα μπορούσε να υπάρξει από την μνήμη των μαρτύρων, γι΄ αυτόν ο οποίος αγαπά τους μάρτυρες; Διότι η τιμή προς τους ανδρείους από μέρους των συνδούλων τους αποδεικνύει την εύνοια προς τον κοινό Κύριο. Είναι άλλωστε ολοφάνερο ότι αυτός ο οποίος παραδέχεται τους γενναίους άνδρες δεν θα υστερήσει κατά την μίμηση, όταν βρεθεί σε παρόμοιες περιστάσεις. Να μακαρίσεις αληθινά αυτόν που μαρτύρησε, για να γίνεις μάρτυρας κατά την διάθεση και θα καταλήξεις να αξιωθείς τους ίδιους μισθούς με εκείνους, χωρίς να διωχθείς, χωρίς να καείς στη φωτιά, χωρίς να μαστιγωθείς.

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς για την απιστία στον Θεό.

 (Στον άνθρωπο που παραπονιέται επειδή δεν πιστεύει στον Θεό.)

 

Τι αμαρτία έπραξες και σε βρήκε αυτή η ατυχία πάνω απ’ όλες τις δυστυχίες; Να διακόψεις τη σχέση σου με την πηγή της ζωής και Τον Δωροδότη του λογικού; Να απαρνηθείς Εκείνον, του οποίου το αιώνιο Ον είναι πιο οφθαλμοφανές από το δικό μας εφήμερο ον και με του οποίου την ύπαρξη μόνο μπορεί να επιβεβαιωθεί και η δική μας ύπαρξη;

Ο Θεός δεν κρύβεται από τον άνθρωπο. Ο αμαρτωλός άνθρωπος κρύβεται από τον Θεό ∙ κρύβεται ώσπου εντελώς να Τον χάσει από την όψη. Όπως γράφει για τους προγόνους των ανθρώπων όταν αμάρτησαν: «Και ήκουσαν της φωνής Κυρίου του Θεού περιπατούντος εν τω Παραδείσω το δειλινόν, και εκρύβησαν ο τε Αδάμ και η γυνή αυτού από προσώπου Κυρίου του Θεού εν μέσω του ξύλου του παραδείσου» (Γεν. 3, 8).

Ἅγιος Παΐσιος: Μακάριοι οἱ γονεῖς ποὺ φρενάρουν ἀπὸ τὸ κακὸ τὰ παιδιά τους μὲ τὴν ἁγία τους ζωή!

Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου 

Μακάριοι οἱ γονεῖς ποὺ δὲν χρησιμοποιοῦν τὴν λέξη «μὴ» στὰ παιδιά τους, ἀλλὰ τὰ φρενάρουν ἀπὸ τὸ κακὸ μὲ τὴν ἁγία τους ζωή, τὴν ὁποία μιμοῦνται τὰ παιδιά, καὶ ἀκολουθοῦν

Λόγος απολογητικός προς όσους διαβάλλουν τις Άγιες Εικόνες.

Του αγίου Πατρός και Διδασκάλου της Εκκλησίας μας, Ιωάννη του Δαμασκηνού

 

   1. Θα έπρεπε βέβαια εμείς, συναισθανόμενοι πάντοτε την αναξιότητά μας, να σιωπούμε και να εξομολογούμαστε στον Θεό τις αμαρτίες μας, αλλά όταν όλα στον καιρό τους είναι καλά· επειδή όμως βλέπω την Εκκλησία, την οποία ο Θεός έκτισε πάνω στο θεμέλιο των αποστόλων και των προφητών με ακρογωνιαίο λίθο τον Χριστό τον Υιό Του, να βάλλεται, σαν σε θαλάσσια