Ὁ Μάξιμος παρασύρει τόν Πέτρο Ἀλεξανδρείας

Στήν Ἀλεξάνδρεια ὁ Μάξιμος. Πῶς ἀνακάτωσε, πῶς ἔδρασε δέν ξέρουμε. Τό ἀποτέλεσμα μόνο εἶναι γνωστό. Ἔπεισε τόν Πέτρο, ὅτι γιά τό καλό τῆς Ἐκκλησίας ἀνάγκη πᾶσα νά παραμεριστεῖ ὁ Γρηγόριος. Νά γίνει στήν πρωτεύουσα ἐπίσκοπος ὁ ἴδιος ὁ Μάξιμος. Ἔτσι τάχα ὅλα θά πήγαιναν καλά καί μάλιστα ὁ θρόνος τῆς Ἀλεξάνδρειας θά διατηροῦσε τήν ἰσχύ του, πού κινδύνευε νά τήν χάσει ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη.

Ὁ Μάξιμος, γιά ν’ ἀλλάξει τή γνώμη τοῦ Πέτρου, πού μέχρι τό Δεκέμβρη τοῦ 379 ἐκτιμοῦσε καί ἀναγνώριζε στήν Πόλη τό Γρηγόριο, δούλεψε ὅλους τούς χειμωνιάτικους μῆνες. Ἀπό τό Δεκέμβρη τοῦ 379 μέχρι τό Φλεβάρη τοῦ 380. Στό τέλος τοῦ

Φλεβάρη μάλιστα μαθεύτηκε ἕνα εὐχάριστο γεγονός, πού ἴσως παρέσυρε τόν Πέτρο σέ αὐταρέσκεια. Ὁ αὐτοκράτορας Θεοδόσιος, πού εἶχε στρατοπεδεύσει στή Θεσσαλονίκη, ἔβγαλε νόμο: Ὀρθόδοξος εἶναι ὅποιος πιστεύει ὅπως πιστεύουνε ὁ Ρώμης Δάμασος καί ὁ Ἀλεξανδρείας Πέτρος.

Ὅλοι, στήν Ἀνατολή, ἔπρεπε τώρα νά ἔχουνε πρότυπο τόν Πέτρο. Ἀλλιῶς δέ θά ’βρισκαν ὑποστήριξη ἀπό τό κράτος. Μέτρο, λοιπόν, καί διαιτητής ὁ Πέτρος, πού εἶχε ἀγῶνες γιά τήν ὀρθόδοξη πίστη, ἀλλά δέν ἤτανε σπουδαῖος θεολόγος. Καί ὁ μεγάλος θεολόγος τῶν αἰώνων, ὁ ταπεινός ἀσκητής Γρηγόριος, θά ’πρεπε ν’ ἀκολουθεῖ. Ἔτσι λέγανε τά χαρτιά, ἔτσι βάλανε τό Θεοδόσιο νά νομοθετήσει.

Καί δέν εἶχε δυσκολία ν’ ἀκολουθεῖ. Αὐτό ζητοῦσε πάντα, νά μή χρειάζεται νά γίνεται πρόδρομος, νά μήν ἀνοίγει αὐτός τό δρόμο. Δέν εἶχε ὅμως τήν ἴδια γνώμη καί ὁ Θεός. Ἀντίθετα. Τοῦ ’δινε φωτισμό κι ὁ Γρηγόριος ὑπέκυπτε, θεολογοῦσε καί γινότανε αὐτός πρότυπο καί μέτρο γιά τήν Ἐκκλησία καί τή θεολογία μας. Ὅλα τοῦτα ἱερά. Ψιλά γράμματα ὅμως γιά τόν Μάξιμο πού ἔντεχνα παρέσυρε τόν ἡλικιωμένο Πέτρο στήν πλεκτάνη.

Μέσα στό Μάρτη, ὅταν ἡ θάλασσα κάλμαρε λίγο, ἔφυγε ὁ Μάξιμος γιά τήν Κωνσταντινούπολη. Εἶχε συνεννοηθεῖ καί σέ λίγες μέρες θ’ ἀκολουθοῦσαν ἐπίσκοποι, ἔμπιστοι τοῦ Πέτρου, πού θά χειροτονούσανε τό Μάξιμο ἐπίσκοπο στήν Κωνσταντινούπολη.

Τά πράγματα στήν Πόλη πήγαιναν κάπως καλά γιά τούς ὀρθοδόξους. Ἤσανε ἀκόμα περιορισμένοι στήν Ἀναστασία, μά οἱ ἀρειανοί δέν εἴχανε τήν παλιά τους ἔπαρση. Δημιουργούσανε λιγότερα προβλήματα, ὅσο μάλιστα, βλέπανε ὅτι ὁ Γρηγόριος δέν ἐνδιαφερότανε γιά τιμές καί θρόνους. Ὁ ἴδιος ὅμως ὑπέφερε ἀπό κρύο καί κούραση. Κάθε τόσο ἔπεφτε ἄρρωστος. Εἶχε πολύ κλονιστεῖ ἡ ὑγεία του. Κουράστηκε πολύ τούς τελευταίους μῆνες καί μέ τούς πνευματομάχους. Ἀγωνιοῦσε νά τούς ἐξηγήσει τήν πλάνη τους ἤ τούς δισταγμούς, πού εἴχανε γιά τό ὁμοούσιο τοῦ Πνεύματος. Καί ἀγωνιοῦσε πολύ γι’ αὐτούς, διότι αὐτοί μόνο βρίσκονταν κοντά στήν Ὀρθόδοξία, δέν εἴχανε αὐστηρή ἐκκλησιαστική ὀργάνωση καί μερικοί ἀπό αὐτούς ἄκουγαν τά κηρύγματά του μ’ ἐνδιαφέρον.

 

 

Ὁ πληγωμένος Ἀετός (Γρηγόριος ὁ Θεολόγος)

(ἀφηγηματικὴ Βιογραφία)

  (σελ.189-191)

  Στυλιανοῦ Γ. Παπαδοπούλου Καθηγητή Πανεπιστημίου

Ἔκδοση Δ΄

Ἀποστολική διακονία

θα βρείτε τα προηγούμενα εδώ