Ερμηνεία των Ψαλμών (Ψαλμός 83ος) Μέρος δ΄

Του π. Αθανασίου Μυτηλιναίου

Ὁμιλία 6η

Ψαλμός 83ος

 «Πορεύσονται ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν, ὀφθήσεται ὁ Θεὸς τῶν θεῶν ἐν Σιών». Θά προχωροῦν ἀπό δύναμη σέ δύναμη, ἐνισχυόμενοι συνέχεια, καί θά τούς φανερωθεῖ στή Σιών ὁ Θεός τῶν θεῶν, ὁ Κύριος.
Δύο ἡμιστίχια χαριτωμένα, ὑπέροχα. Αὐτοί πού περνοῦν τήν κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος καί πού ἔβαλαν στόχο τους τόν Ναό, τόν Θεό, θά περπατοῦν ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν. Καταπληκτικό. Ἀκούσατε τί λέει; «ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν»!

Θά ἔχουν δηλαδή κάποια δύναμη γιά νά περπατοῦν ἕνα διάστημα. Ὅταν θά τελειώνει αὐτό τό διάστημα, θά ἀποκτοῦν πιό πολλή δύναμη γιά νά συνεχίσουν νά περπατοῦν παραπέρα. Ὕστερα παίρνουν πιό πολλή δύναμη ἀπό τήν πρώτη καί τή δεύτερη φορά, γιά νά περπατήσουν τό ἑπόμενο διάστημα. Μ’ ἄλλα λόγια, θά ἔχουν μία δύναμη πού θά αὐξάνεται βαθμιαία. Τό ἄν αὐξάνεται ἀριθμητικά ἤ γεωμετρικά, δέν ἔχει καί τόσο σημασία· σημασία ἔχει ὅτι θά ἔχουν μία δύναμη αὐξανόμενη. Καί αὐτό εἶναι τό μυστικό τῆς πνευματικῆς πορείας. Πρίν ξεκινήσει κανείς δέν ἔχει δύναμη. Βλέπει μπροστά του μιά κοιλάδα πού θά τοῦ δώσει πολλά δάκρυα, μιά ἔρημο, μιά στέππα. Καί λέει: «Νά ξεκινήσω;». Ξεκίνα! Μόλις ξεκινήσει, ἀρχίζει νά ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἀποκτᾶ δύναμη· τοῦ τή δίνει ὁ Θεός, γιατί ἔχει κάποιο συγκεκριμένο σκοπό: νά φθάσει ἐκεῖ στόν Οὐρανό, στόν Θεό. Κι ὅσο προχωρᾶ, βλέπει νά αὐξάνεται αὐτή ἡ δύναμη.
Θέλετε νά τό πάρουμε ἀκόμη πιό πρακτικά; Ὅταν πρωτοξεκινήσατε νά κάνετε νηστεία στή ζωή σας, νηστεύοντας ἀρχικά μόνο τό λάδι τήν Τετάρτη καί τήν Παρασκευή, σᾶς φαινόταν δύσκολο! Καί θά εἴπατε: «Πώ, πώ... Πῶς μπορεῖ κανείς νά νηστέψει μιά ὁλόκληρη Σαρακοστή !... Φοβερό. Καί μάλιστα χωρίς λάδι;... Ἀδιανόητο !». Μετά πέρασε λίγος καιρός, ἀποκτήσατε τή δύναμη αὐτή, καί ἀποφασίσατε νά δοκιμάσετε τώρα καί τή Σαρακοστή, μέ λάδι κι ἐκεῖ. Κι ἔτσι, σιγά - σιγά, φθάσατε κάποτε νά κάνετε τέτοια νηστεία, πού ἄν θά θέλατε νά τή συγκρίνετε μέ ἐκείνη πού πρωτοξεκινήσατε, θά ἀπορούσατε πῶς τό βλέπατε τότε τό θέμα καί δέν μπορούσατε νά προχωρήσετε! Αὐτό θά πεῖ «ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν».
Τό ἴδιο πράγμα συμβαίνει καί μέ τήν ἐγκράτεια, μέ τήν εἰδική καί μέ τή γενική της σημασία. Τό θέμα εἶναι νά ξεκινήσει κανείς! Ξεκίνα ἐσύ, καί θά βλέπεις νά περπατᾶς ἀπό δύναμη σέ δύναμη παντοῦ∙ στή μελέτη, στήν κατανόηση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ... Ἀπό δύναμη σέ δύναμη, ἀπό φωτισμό σέ φωτισμό. Αὐτό γίνεται. Δηλαδή, μέ ἄλλα λόγια, εἶναι μία προοδευτική πορεία, πού τό μυστικό της ὑπάρχει στήν προοδευτική ἐνίσχυση τοῦ Θεοῦ. Αὐτό ὅμως, θά τό πῶ γιά τρίτη, γιά τέταρτη φορά, μόνον ὅταν ξεκινήσουμε! Ὅταν δέν ξεκινήσουμε, αὐτή ἡ δύναμη δέν ὑπάρχει.
Ἄς δοῦμε τό δεύτερο ἡμιστίχιο: «ὀφθήσεται ὁ Θεὸς τῶν θεῶν ἐν Σιών».
«Ἐν Σιών» θά πεῖ στόν ναό τοῦ Θεοῦ. Σημειῶστε ὅτι ὑπῆρχαν καί περιπτώσεις, ἱστορικές στιγμές, πού ἔβλεπαν τή δόξα τοῦ Θεοῦ! Θά τό ξέρετε ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη αὐτό· ἔτσι; Στήν ἔρημο μάλιστα ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ ἦταν κάτι πολύ συνηθισμένο, ἦταν μόνιμη κατάσταση. Καί μόνο ἐκείνη ἡ νεφέλη, πού τήν ἡμέρα ἦταν σκιερή καί τή νύχτα φωτεινή, ἦταν θεία δόξα! Πιστεύω νά τό ξέρετε. Ἀλλά καί ὅταν ὁ Μωυσῆς καί ὁ Ἀαρών ἔμπαιναν στή σκηνή τοῦ μαρτυρίου νά ζητήσουν κάτι, νά προσευχηθοῦν καί λοιπά, καί τότε κατέβαινε ἡ θεία δόξα!
Στήν ἱστορία πού σᾶς εἶπα προηγουμένως γιά τόν Κορέ, μπροστά σέ ὅλους ἐμφανίσθηκε θεία δόξα, θεῖο φῶς! Ὅταν ὁ Σολομών ἔκανε τά ἐγκαίνια, πάνω ἀπό τόν Ναό ἐμφανίσθηκε ἐπίσης ἕνα λαμπρό σύννεφο, ἡ θεία δόξα. Ὄχι σύννεφο ἁπλό, ἀλλά νεφέλη, δηλαδή κάτι τό φωτεινό, ὅπως ἀκριβῶς ἦταν ἡ φωτεινή νεφέλη τῆς Μεταμορφώσεως. Ἔτσι βλέπουμε ὅτι στούς Ἑβραίους αὐτό τό φαινόμενο τῆς θείας δόξας ἦταν συχνότατο, καί τό ἔβλεπαν πάρα πολλοί Ἑβραῖοι, ὅλος ὁ λαός!
Ἐδῶ τώρα, μέ τό «ὀφθήσεται ὁ Θεὸς τῶν θεῶν ἐν Σιών», θά φανεῖ, θά παρουσιασθεῖ, ὁ Θεός τῶν θεῶν στή Σιών, δηλαδή ἡ θεία Του δόξα. Ὁπωσδήποτε κυριολεκτεῖ.
Γιά μᾶς τώρα, αὐτό τό «ὀφθήσεται» εἶναι τό τέρμα τῆς πορείας «ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν». Οἱ Πατέρες λένε ὅτι τό τέρμα τῆς πνευματικῆς πορείας εἶναι ἡ θεωρία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὄψη, ἡ ὅραση τοῦ Θεοῦ! Θά μοῦ πεῖτε: «Ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού μποροῦν νά βλέπουν θεία δόξα;». Καί στήν ἐποχή μας, καί σέ κάθε ἐποχή ὑπάρχουν! Ἴσως θά ἔχετε γνωρίσει ἤ θά ἔχετε ἀκούσει ἀνθρώπους, πού ἔχουν ἐμπειρία αὐτῆς τῆς θεωρίας τοῦ Θεοῦ. Σᾶς λέω μόνο ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι, ὑπάρχουν ἀρκετοί· ὄχι βέβαια πάρα πολλοί· ἀρκετοί ὅμως. Εἶναι τό τέρμα τῆς πορείας, μέσα ἀπό τήν κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος, καί ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν.
Καί «ὀφθήσεται ὁ Θεὸς τῶν θεῶν» ἤ ὁ Κύριος τῶν κυρίων. Τό πρῶτο, «Θεὸς», μέ κεφαλαῖο· τό δεύτερο, «θεῶν», μέ μικρό. Δηλαδή εἶναι ὁ Θεός τῶν εἰδωλολατρικῶν θεῶν; Προσέξτε: θεοί εἶναι οἱ ἄνθρωποι. Δέν λέει ἡ Ἁγία Γραφή «ἐγὼ εἶπα· ὑμεῖς θεοί ἐστε»; Ὅταν ὁ Κύριος ἤθελε νά κατοχυρώσει ἀπέναντι στούς Ἑβραίους τήν κατηγορία πού Τοῦ ἀπέδιδαν, ὅτι ἀποκαλοῦσε τόν ἑαυτό Του Υἱό τοῦ Θεοῦ, τούς εἶπε: «Γιατί μέ κατηγορεῖτε; Δέν λέει ἡ Γραφή ″ Ἐγὼ εἶπα· ὑμεῖς θεοί ἐστε καὶ υἱοὶ Ὑψίστου πάντες ″;».
Λοιπόν, ἀγαπητοί μου, προσέξτε: οἱ ἄνθρωποι εἶναι θεοί κατά χάρη, καί ὁ Θεός εἶναι Θεός κατά φύση. Ἀλλά ὅταν ὁ Θεός ἀποκαλεῖ τούς ἀνθρώπους θεούς, προϋπόθεση ἦταν νά γίνει ὁ Θεός ἄνθρωπος, γιά νά γίνουν οἱ ἄνθρωποι θεοί. Αὐτό τουλάχιστον εἶναι θέση ὅλων τῶν Πατέρων. «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο, ἵνα ἡ σὰρξ γένηται λόγος». Λόγος εἶναι ὁ Θεός, τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά γίνει ὁ ἄνθρωπος θεός. Κατά συνέπεια, ὅταν λέει ἐδῶ «ὀφθήσεται ὁ Θεὸς τῶν θεῶν», οὔτε λίγο οὔτε πολύ ὑπαινίσσεται τό δόγμα τῆς Ἐνανθρωπήσεως καί κατά συνέπεια εἶναι χριστολογικό χωρίο.
Καί ἀκόμα εἶναι αὐτό τό ὑπέροχο, ὅτι οἱ ἄνθρωποι-θεοί θά δοῦν τόν Θεό μέ τά μάτια τους! Μέ τά μάτια τους!... Καί ἀπό τήν παροῦσα ζωή θά δοῦν τή δόξα τοῦ Θεοῦ, καί στή μέλλουσα ζωή θά Τόν βλέπουν συνέχεια! Ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης λέει ὅτι «ὀψόμεθα αὐτὸν καθώς ἐστι», θά Τόν βλέπουμε ὅπως εἶναι! Βλέπετε λοιπόν ποιό εἶναι τό τέρμα αὐτῆς τῆς πορείας.
Ἀλλά τελειώνουμε. «Κύριε ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισε, ὁ Θεὸς Ἰακώβ». Κύριε τῶν δυνάμεων, λέει, ἄκουσε τήν προσευχή μου, ἄκουσέ την καλά, Θεέ τοῦ Ἰακώβ.
Ἐδῶ τώρα στρέφεται πρός τόν Θεό μέ μία ἰδιαίτερη προσευχή.
«διάψαλμα»
»ὑπερασπιστά ἡμῶν, ἴδε, ὁ Θεός, καὶ ἐπίβλεψον εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ χριστοῦ σου». Κύριε Θεέ καί ὑπερασπιστή τῆς ζωῆς μας, δές καί ρίξε τό βλέμμα Σου στό πρόσωπο αὐτοῦ πού Ἐσύ ὁ ἴδιος ἔχρισες.
Προσέξτε. Κατά λέξη: Νά ἐπιβλέψεις στό πρόσωπο ἐκείνου πού εἶναι χρισμένος. Δύο πρόσωπα ἦταν χρισμένα· ὁ ἀρχιερέας καί ὁ βασιλιάς. Ὁ ἀρχιερέας λεγόταν χριστός Κυρίου, δηλαδή ὁ χρισμένος ἀπό τόν Θεό·  τό ἴδιο καί ὁ βασιλιάς.
Κάποτε ὁ Δαβίδ ἦταν κρυμμένος μέ τούς συντρόφους του στό βάθος μιᾶς σπηλιᾶς. Σέ κάποια στιγμή μπῆκε μέσα ἐκεῖ στήν εἴσοδο τῆς σπηλιᾶς μόνος του ὁ Σαούλ, χωρίς νά ἀντιληφθεῖ τόν Δαβίδ, γιατί ἦταν σκοτεινά. Σέ λίγο ὁ Σαούλ ἔπεσε καί κοιμήθηκε. Αὐτό ἦταν μιά μεγάλη εὐκαιρία γιά τόν Δαβίδ νά τόν σκοτώσει· ἀλλά δέν τό ἔκανε. ’Αντίθετα, πλησίασε τόν κοιμισμένο Σαούλ καί ἔκοψε ἕνα κομμάτι ὕφασμα ἀπό τό ἱμάτιό του. Οἱ σύντροφοί του τοῦ εἶπαν: «Σκότωσέ τον! Ὁ Θεός σοῦ τόν ἔφερε στά χέρια σου!». Ἐκεῖνος ὅμως ἀρνήθηκε: «Ποτέ! Τόν χριστόν Κυρίου θά φονεύσω;...». Ἀκούσατε τί εἶπε; Αὐτόν πού εἶναι χρισμένος ἀπό τόν Θεό νά σκοτώσω;... Μπορεῖ νά εἶναι σκάρτος, νά εἶναι ἐλεεινός, νά εἶναι τρισάθλιος –καί τόν τιμώρησε φοβερά ὁ Θεός τόν Σαούλ– ἀλλά αὐτόν θά σκοτώσω;...».
Λοιπόν, ἀγαπητοί, ἐδῶ προσεύχεται ὁ Ψαλμωδός γιά τόν ἄρχοντα τοῦ λαοῦ. Αὐτό πού λέει ἡ Καινή Διαθήκη: νά εὐχόμαστε γιά ἐκείνους πού κυβερνοῦν. Θά μοῦ πεῖτε: «Πώ, πώ, τώρα ἐδῶ τί γίνεται;». Δέν ξέρω· ἐγώ σᾶς λέω μόνο τί λέει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Καί ὅταν τό ἔγραφε αὐτό ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ξέρετε ποιός κυβερνοῦσε τή Ρώμη; ὁ Νέρων... ὁ διώκτης τῶν Χριστιανῶν! Τοῦτο μόνο νά εὐχόμαστε: νά κυβερνοῦν οἱ ἄνθρωποι θεοφιλῶς! Νά τούς φωτίζει ὁ Θεός, ὅποιοι καί νά εἶναι, νά κυβερνοῦν θεοφιλῶς καί χριστοφιλῶς· τίποτα ἄλλο. Ἐάν δέν κυβερνοῦν ἔτσι, θά πέσουν στά χέρια τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἔπεσε καί ὁ Σαούλ. Τίποτα ἄλλο· αὐτό μόνο. Τί ἄλλο νά κάνω σάν παρατήρηση; Γι’ αὐτό προχωρῶ.
«Ὅτι κρείσσων ἡμέρα μία ἐν ταῖς αὐλαῖς σου ὑπὲρ χιλιάδας· ἐξελεξάμην παραῤῥιπτεῖσθαι ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ μου μᾶλλον ἢ οἰκεῖν με ἐν σκηνώμασιν ἁμαρτωλῶν». Γιατί εἶναι καλύτερη μία ἡμέρα στίς αὐλές Σου, παρά οἱ χίλιες μακριά. Διάλεξα λοιπόν καλύτερα νά εἶμαι πεταμένος στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ μου παρά νά μένω στά σπίτια τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων.
Εἶναι ἕνας θαυμάσιος στίχος, πού ἐκφράζει τήν ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Ναό τοῦ Θεοῦ, μ’ ἄλλα λόγια τόν ἐκκλησιασμό, αὐτό πού λέγαμε καί προηγουμένως. Λέει: Εἶναι προτιμότερο γιά μένα νά μείνω μιά μέρα στόν Ναό σου, στίς αὐλές σου, παρά νά ζήσω χιλιάδες μέρες μακριά ἀπό τόν Ναό, νά ζῶ, ἐννοεῖται, χιλιάδες μέρες, ἀλλά μακριά ἀπό τόν Θεό. Εἶναι αὐτό πού ἔλεγαν κάποτε οἱ Ἕλληνες ἀγωνιστές: «Κάλλιό ’ναι μίας ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά καί φυλακή». Εἶναι παρόμοιο, εἶναι παράλληλο. Καλύτερα νά ζήσω μιά ὥρα ἐλεύθερος, παρά νά ζήσω σαράντα χρόνια μέσα στή σκλαβιά καί τή φυλακή. Αὐτό, θά λέγαμε, ὑλοποιεῖ τό «ὡς ἀγαπητὰ τὰ σκηνώματά σου, Κύριε, ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου» καί τά λοιπά.
Καί κάτι πού πρέπει νά προσέξουμε εἶναι τό «ἐξελεξάμην παραῤῥιπτεῖσθαι». Διάλεξα νά εἶμαι πεταμένος σέ μιά γωνιά τοῦ Ναοῦ Σου μᾶλλον, παρά νά κατοικῶ σέ παλάτια ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων. Σᾶς παρακαλῶ, αὐτόν τόν στίχο νά τόν πάρουμε μαζί μας ὅταν θά φύγουμε· μή μᾶς πέσει στόν δρόμο! Νά τόν πάρουμε μαζί μας, γιατί στήν ἐποχή μας ὑπάρχει πάρα πολύ μεγάλη πρόκληση νά προτιμᾶμε τά σκηνώματα τῶν ἁμαρτωλῶν! Ποιά εἶναι τά σκηνώματα τῶν ἁμαρτωλῶν; Πρῶτα - πρῶτα εἶναι τά πλούσια σπίτια, ἐκεῖ πού ὑπάρχει πολλή ἁμαρτία· ὕστερα εἶναι οἱ τόποι διασκεδάσεων, ὅπως αὐτό ἐδῶ τό κτήριο ἀπέναντι πού λέγαμε καί τήν περασμένη φορά, τά καμπαρέ, οἱ δισκοθῆκες. Κάθε τόπος ἁμαρτίας, αὐτά εἶναι τά σκηνώματα τῶν ἁμαρτωλῶν. Διάλεξα νά εἶμαι πεταμένος καί περιφρονημένος σέ μιά γωνιά τοῦ Ναοῦ Σου σάν σκουπίδι, σάν σκούπα, σάν φαράσι, λέει ὁ Ψαλμωδός, παρά νά εἶμαι σέ τέτοιους ἄλλους τόπους ἁμαρτίας !
Ἀγαπητοί μου, εἶναι θέμα πῶς βλέπει κανείς τά πράγματα τοῦ κόσμου τούτου. Ἐκεῖ εἶναι ἡ ὑπόθεση, ἐκεῖ εἶναι τό πρόβλημα, στό ἄν ἐκτιμήσαμε τόν Ναό τοῦ Θεοῦ ἤ τίς αὐλές τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων. Τί ἐκτιμήσαμε, ποῦ δώσαμε πιό πολλή ἀξία, ἐκεῖ εἶναι τό θέμα. Ἄν δώσαμε ἀξία στόν Ναό τοῦ Θεοῦ, θά εἴμαστε ἐκεῖ σέ μιά γωνιά, καί θά εἴμαστε πάντοτε εὐχαριστημένοι.
Ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νά πῶ καί κάτι πού βέβαια δέν εἶναι ἀκριβῶς, ἀλλά ἔρχεται ἀρκετά παράλληλο. Πολλές φορές ἕνας ἄνθρωπος ἐπιθυμεῖ τή μοναστική ζωή. Ὅπως θά ξέρετε, ἐγώ δέν μιλάω ποτέ σ’ ἐσᾶς γιά τή μοναστική ζωή, οὔτε στίς ὁμιλίες μου. Ποτέ δέν μιλάω. Ἀλλά, ἀφοῦ ποτέ δέν μιλάω, δέν ἔχω τό δικαίωμα κάποια φορά νά πῶ καί κάτι; Ναί. Φαίνεται πολλές φορές παράξενο τό πῶς μπορεῖ ἕνας ἄνθρωπος νά ἀγαπᾶ ἕναν τόπο πού εἶναι περιορισμένος μέ ψηλά ντουβάρια, ἕναν τόπο πού ἴσως δέν θά βγεῖ ποτέ στή ζωή του ἀπό ἐκεῖ, πῶς μπορεῖ νά τόν προτιμάει ἀπό μιά ζωή κοσμική, ἀνοιχτή καί χαρούμενη!
Ἁπλούστατα ἔγινε ἐκτίμηση τῶν πραγμάτων, αὐτό πού σᾶς ἔλεγα προηγουμένως. Ἔγινε ἀκριβής ἐκτίμηση τῶν πραγμάτων. Καί οἱ ἄνθρωποι πού ζοῦν σ’ αὐτό τό πλάτεμα τῆς ζωῆς τό κοσμικό, δέν μποροῦν νά καταλάβουν καί νά συλλάβουν αὐτό πού λέει ὁ Ψαλμωδός, δηλαδή νά εἶναι κανείς πεταμένος σέ μιά ἄκρη· γιατί καί τόν μοναχό τόν θεωροῦν πεταμένο. Γι’ αὐτό καί βλέπετε οἱ ἄνθρωποι πενθοῦν γιά ἕναν συγγενῆ τους ἤ φίλο τους πού πῆγε νά γίνει μοναχός. Ὀδύρονται, σηκώνουν τόν κόσμο στό πόδι, φωνάζουν, κραυγάζουν, χτυπιοῦνται, γιά νά πάρουν τόν ἄνθρωπό τους ἀπό ἐκεῖ, γιατί πιστεύουν ὅτι εἶναι δυστυχισμένος... Κι ὅμως αὐτός εἶναι εὐτυχισμένος, γιατί προτιμάει αὐτόν τόν τόπο, ἀπό τίς αὐλές τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων! Αὐτά ὡς πρός τόν στίχο πού διαβάσαμε.
«Ὅτι ἔλεος καὶ ἀλήθειαν ἀγαπᾷ Κύριος ὁ Θεός, χάριν καὶ δόξαν δώσει· Κύριος οὐ στερήσει τὰ ἀγαθὰ τοῖς πορευομένοις ἐν ἀκακίᾳ». Ὁ Κύριος ὁ Θεός ἀγαπᾶ τό ἔλεος καί τήν ἀλήθεια, καί θά δώσει τή χάρη Του σ’ αὐτούς πού προχωροῦν στή ζωή τους χωρίς κακία.
»Κύριε, ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων, μακάριος ἄνθρωπος ὁ ἐλπίζων ἐπὶ σέ». Κύριε, Θεέ τῶν δυνάμεων, μακάριος εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού ἐλπίζει σέ Σένα.
Εἶναι μία γλυκειά κατακλείδα, ἕνας γλυκός ἐπίλογος τοῦ ὅλου Ψαλμοῦ. «Κύριε καί Θεέ τῶν δυνάμεων –ἀφοῦ προηγουμένως εἶπε Βασιλιά μου καί Θεέ μου καί Κύριέ μου!– εὐτυχισμένος ὁ ἄνθρωπος πού ἐλπίζει σ’   Ἐσένα». Σᾶς λέω, εἶναι γλυκειά κατακλείδα! Εὐτυχισμένος πραγματικά αὐτός πού ἐλπίζει στόν Θεό, γιατί γλυκύτερο πράγμα ἀπό τόν Θεό –καί τά τοῦ Θεοῦ– πραγματικά δέν ὑπάρχει σ’ αὐτόν τόν κόσμο.
Καί τελειώνοντας, ἐπειδή ὑπάρχει καί διατίθεται καί μία ὡραία ποιητική συλλογή τῶν Ψαλμῶν, θά μποροῦμε νά κλείνουμε τόν Ψαλμό πού ἀναλύουμε κάθε φορά καί μέ τήν ποιητική του ἀπόδοση, πού θά εἶναι ταυτόχρονα καί μία περίληψη τῶν ὅσων ἀναλύσαμε:
Ὁ ξακουσμένος Σου Ναός, τά ἁγιάσματά σου, πόσο,
Κύριε τῶν δυνάμεων, ἀγαπημένα μοῦ εἶναι,
λιώνει ἡ ψυχή μου, λαχταράει, γιά τίς αὐλές τοῦ Κύριου,
γιά τόν Θεό πού πάντα ζεῖ, καρδιά καί σῶμα χαίρουν,
καί τό σπουργίτι ἀκόμα ἐκεῖ, βρῆκε νά φτιάξει σπίτι,
καί τό τρυγόνι τήν φωλιά, πού τά πουλιά του βγάζει.
Κύριε τῶν δυνάμεων, Θεέ μου, Βασιλιᾶ μου,
τά ἅγια Σου θυσιαστήρια, τά μοσκοβολημένα.
Καλότυχοι ὅσοι μένουνε στόν Οἶκο Σου, Θεέ μου, αἰώνια θά Σέ ὑμνολογοῦν, τή δόξα Σου θά ψέλνουν.
Καλότυχος πού Σένανε βοηθό ἔχει καί προστάτη
κι ἀπό καρδιᾶς ἐσκέφτηκε προσκυνητής ν’   ἀνέβη,
στόν ἅγιο τόπο πού ἔβαλε σημάδι τῆς ματιᾶς του,
περνώντας ἀπ’ τήν ἄγονη κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος.
Ὁ νομοθέτης, βέβαια, θέ νά τόν εὐλογήσει.
Δύναμη σ’ ἄλλη δύναμη στό δρόμο τους θά παίρνουν,
καί τῶν θεῶνε τόν Θεό εἰς τήν Σιών θά ἰδοῦνε.
Σύ τῶν δυνάμεων Θεέ, Κύριε, εἰσάκουσέ με,
ἄκου, Θεέ τοῦ Ἰακώβ, καλά τήν προσευχή μου.
Κοίτα, Θεέ ὑπερασπιστή, τά βλέμματά σου ρίξε
στό πρόσωπο τοῦ βασιλιᾶ, πού ’χεις  Ἐσύ χρισμένον.
Μιᾶς μέρας μόνον διαμονή, μές στίς αὐλές κοντά Σου, ἀξίζουν περισσότερο ἀπό χιλιάδες μέρες.
Θά προτιμοῦσα μιά γωνιά στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ μου,
παρά πύργους κι ἀνάκτορα, ἁμαρτωλοί πού μένουν.
Τί, ἀλήθεια, ὁ Κύριος Θεός καί ἔλεος ἀγαπάει,
χάρη καί δόξα δίνει Αὐτός καί δέν θέ νά στερήσει
 ὅσους βαδίζουν ἄκακα, τά πλούσια τ’ ἀγαθά Του.
Ὦ τῶν δυνάμεων Θεέ, Κύριε καί Θεέ μας,
καλότυχος ὁ ἄνθρωπος σέ Σένανε πού ἐλπίζει.»
Δευτέρα, 28-11-1977
(συνεχίζεται)


Απόσπασμα από το βιβλίο ‘’ΕΠΙΛΟΓΗ ΨΑΛΜΩΝ’’ Τόμος ά.
Της Ιεράς Μόνης Κομνηνείου, Κοιμήσεως θεοτόκου και Αγίου Δημητρίου.
Το βιβλίο περιέχει  απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του μακαριστού Γέροντα Π. Αθανασίου Μυτιληναίου.
Η ανάρτηση γίνεται με την ευλογία της Ιεράς Μονής.