Η ειρηνική κοίμηση του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς (Μνήμη 14 Ιουνίου)

Τήν 25η Μαρτίου τοῦ 1979,ἀνήμερα του Εὐαγγελισμοῦ, (τήν ἴδια ἡμέρα εἶχε γεννηθεῖ) ὁ πατήρ Ἰουστῖνος ἀναχώρησε ἀπό αὐτή τή ζωή τῆς ματαιότητας πρός τήν Αἰώνια Δόξα. Πολλοί μάλιστα, μαρτυροῦν ὅτι προγνώρισε τό χρόνο τῆς κοίμησής του.

Στήν τελευταία του ἑορτή τοῦ Ἁγίου Σάββα, προστάτη τοῦ Πατριαρχείου τοῦ Βελιγραδίου καί ἐν γένει τῆς σερβικῆς γής, στό κήρυγμά του εἶπε τά ἑξῆς λόγια: «Σήμερα μαζευτήκαμε ἐδῶ γιά νά γιορτάσουμε τόν Ἅγιο Σάββα. Μακάρι νά βρεθοῦμε ὅλοι μαζί, γύρω του στόν παράδεισο!  Μακάρι νά τόν γιορτάσουμε ὅλοι μαζί στόν οὐρανό!»… Αὐτά τά ὑπέροχα λόγια προκάλεσαν συγκίνηση στούς παρευρισκόμενους, ἀλλά διέφεραν οὐσιωδῶς ἀπό τίς εὐχές πού ἔδινε ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος στίς προηγούμενες πανηγύρεις τοῦ ἁγίου Σάββα. Συνήθως ἔλεγε: «Ἄς

εὐχαριστήσουμε τόν Κύριο γιατί πολλοί ἀπό σᾶς βρίσκονται στήν ἐκκλησία καί εἰδικά πολλά παιδιά. Ἄς γιορτάσουμε σήμερα τόν Ἅγιο Σάββα ἐδῶ στή γῆ καί γιά πολλά ἀκόμη χρόνια!». Παρότι δέν ἔδωσαν μεγάλη σημασία ἐκείνη τήν στιγμή, ἀργότερα κατάλαβαν οἱ πιστοί, ὅτι ὁ πατήρ Ἰουστῖνος ἤξερε ὅτι θά εἶναι ἡ τελευταία φορά πού γιορτάζει τόν ἅγιο Σάββα στή γῆ καί ὅτι οἱ ἑπόμενες θά ἦταν στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ.

Ἔχοντας διανύσει κάποιες μέρες στό κρεβάτι τοῦ πόνου, ὁ πατήρ Ἰουστῖνος ἔλαμπε ἀπό χαρά τήν ἡμέρα πού παρέδωσε τό πνεῦμα του. Ἐνῶ οἱ γύρω του ἦταν σκυθρωποί, ἐκεῖνος χαμογελοῦσε καταδεικνύοντας πῶς ἀντιμετωπίζουν οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ αὐτή τήν φοβερή στιγμή τῆς ἐξόδου τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα. Περίμενε μέ λαχτάρα μικροῦ παιδιοῦ τόν ἐξομολόγο του, πατέρα Θεόφιλο ἀπό τήν Μονή Καόνα, γιά νά ἐξομολογηθεῖ γιά τελευταία φορά. Ἀκόμα καί αὐτός ὁ ἅγιος ἄνθρωπος πού ἀφιέρωσε ὅλη του τήν ὕπαρξη στό Θεό εἶχε ἀνάγκη τό ψυχοσωτήριο αὐτό μυστήριο.

Λίγο πρίν παραδώσει τό πνεῦμα του εἶπε στούς παρευρισκομένους πού τόν ἄκουγαν γεμάτοι συγκίνηση: «Ὁ μοναδικός γνήσιος ἄνθρωπος εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός». Αὐτές ἦταν καί οἱ τελευταῖες του κουβέντες.

 Ἀφοῦ ἐξομολογήθηκε καί κοινώνησε ἦταν ἕτοιμος πλέον νά ἀναχωρήσει. Ἡ λάμψη πού ἐξέπεμπε τό πρόσωπό του, γέμισε παρηγοριά τά θλιμμένα πνευματικά του τέκνα, πού εἶχαν κυκλώσει τή νεκρική κλίνη. Ἡ ἀναχώρηση τοῦ πατρός Ἰουστῖνου εἶχε πραγματοποιηθεῖ.

 πηγή: "Ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς", Χαράλαμπου Χ. Άνδραλη