Ὁ Ἰούδας καὶ οἱ… «’Ιοῦδες»!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026

Ἀπόστολος: Φιλιπ. δ΄ 4 – 9

Εὐαγγέλιον: Ἰωάν. ιβ΄ 1 – 18

Ἦχος- Ἑωθινόν: Τῶν Βαΐων

 

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

«κλέπτης ἦν» (Ἰωάν. ΙΒ΄ 6)

Ὁ Ἰούδας

  Εὑρισκόμεθα ἤδη, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου, ὀλίγα «βήματα» πρὸ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Ἑβδομάδος καὶ ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδία ἁπάντων τῶν χριστιανῶν «τρέχει» εἰς τὰ συγκλονιστικὰ ἐκεῖνα γεγονότα τῶν Ἁγίων Παθῶν καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ

Χριστοῦ! Σπεύδουσιν αἱ καρδίαι τῶν συνειδητῶν χριστιανῶν, ἵνα «κεκαθαρμέναις διανοίαις συμπορευθῶσιν Αὐτῷ καὶ συσταυρωθῶσι καὶ νεκρωθῶσι δι’ Αὐτόν, ταῖς τοῦ βίου ἡδοναῖς», κατὰ τὸν ὕμνον τῶν αἴνων τῆς Μεγ. Δευτέρας! Σπεύδουσιν, ἵνα συζήσωσι μετὰ τοῦ γλυκυτάτου Σωτῆρος Χριστοῦ, ἵνα σταθῶσι πλησίον Του καὶ ἵνα «διορθώσωσιν» – ὅσον καὶ ὅπως δύνανται, – τὰ λάθη καὶ ἐγκλήματα καὶ τὰς δειλίας τῶν μαθητῶν τοῦ Ἰησοῦ ἀφ’ ἑνός, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀχαρίστου ἐκείνου λαοῦ τῶν Ἑβραίων! Ἀνακαλοῦσιν εἰς τὰς διανοίας των, τὴν τριπλῆν ἄρνησιν τοῦ Πέτρου, τὴν ἀποχώρησιν καὶ ἄρνησιν καὶ τῶν ὑπολοίπων μαθητῶν ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ, καὶ θέλουσιν νά «μείνωσι μετ’ Αὐτοῦ» τὰς δυσκόλους στιγμὰς τοῦ θανάτου Του!

  Φέρουσι πρὸ τῶν ψυχικῶν ὀφθαλμῶν των τὸ ἀποκρουστικὸν καὶ ἐφιαλτικὸν πρόσωπον τοῦ προδότου Ἰούδα, καὶ ἀναλογίζονται τὸν πόνον καὶ τὴν ὀδύνην τῆς Θείας Καρδίας τοῦ Σωτῆρος! Διότι, ὄντως, οἱ μεγαλύτεροι καὶ ὀξύτεροι πόνοι οὕστινας ὑπέφερεν ὁ Κύριος κατὰ τὸ ἑκούσιον Πάθος Του, δὲν ἦσαν οἱ πόνοι, τούς ὁποίους τοῦ ἐπέφερον, τὸ μαστίγιον καὶ οἱ ἧλοι καὶ ὁ ἀκάνθινος στέφανος καὶ ὁ ἐπώδυνος, ἐν γένει, Σταυρικός Του θάνατος, ἀλλὰ οὗτοι οἱ ψυχικοὶ πόνοι οὓς προανεφέραμεν, δηλαδή, ἡ ἄρνησις τοῦ Πέτρου, ἡ ἀποχώρησις καὶ ἄρνησις καὶ τῶν λοιπῶν μαθητῶν, καθὼς καὶ ἡ ἀχαρακτήριστος ἀχαριστία τοῦ σκληροτραχήλου καὶ ἀγνώμονος Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ!

 Περισσότερον, ὅμως, δι’ ἡμᾶς τοὺς χριστιανούς, φοβερὰ καὶ ἀκατανόητος εἶναι ἡ συμπεριφορὰ τοῦ προδότου Ἰούδα! Οὗτος, παρ’ ὅτι εἰς οὐδὲν ἠδικήθη ἢ ἐμειώθη ὑπὸ τοῦ Διδασκάλου, ἔναντι τῶν ἄλλων μαθητῶν, – ὡς χαρακτηριστικῶς λέγει ὁ ὕμνος ἐκεῖ­νος τῆς Μεγ. Πεμπτης, … – «Ποῖός σε τρόπος Ἰούδα, προδότην τοῦ Σωτῆρος εἰργάσατο; Μή τοῦ χοροῦ, σέ τῶν Ἀποστόλων ἐχώρισε; Μή τοῦ χαρίσματος τῶν ἰαμάτων ἐστέρησε; Μὴ συνδειπνήσας ἐκείνοις σὲ τῆς τραπέζης ἀπώσατο; Μή τῶν ἄλλων νίψας τοὺς πόδας, τοὺς σοὺς ὑπερεῖδε;», – ἐν τούτοις, ἕνεκα τῆς φιλαργυρίας του, δὲν ἐδίστασε νά ὑπάγῃ πρὸς τοὺς Φαρισαίους καὶ πωλήση τὸν Διδάσκαλόν του ἀντὶ τριάκοντα ἀργυρίων! Ἀκόμη δὲ καὶ ὅταν ὁ Κύριος, προσεπάθησε νά κατανύξῃ καὶ ἀνανήψῃ τοῦτον ἐκ τῆς πτώσεώς του, – «οὐαὶ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται· καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος» (Ματθ. ΚΣΤ΄ 24), – οὗτος ὁ προδότης, οὐδόλως συνεκινήθη, οὐδόλως μετενόησεν, οὐδόλως ἀνέστειλε τὴν ὀλέθριον ἀπόφασίν του!

«Κλέπτης ἦν»!

  Τονίζει τοῦτον τὸν βαρύτατον χαρακτηρισμὸν ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, οὐχὶ διά νά προσβάλῃ καὶ ταπεινώσῃ τοῦτον τὸν ὄντως κλέπτην, ἀλλὰ διὰ νὰ δείξῃ ποῖον ἦτο ὄντως τὸ κίνητρον τῆς προδοσίας! Πολλοί, δυστυχῶς, εἶναι ἐκεῖνοι σήμερον, οἵτινες προσ­παθοῦν νά «ἀθωώσωσι» καὶ ὡραιοποιήσωσι τὸ ἀπαίσιον πρόσωπον τούτου τοῦ προδότου! Ἄνθρωποι πολέμιοι τῆς Ἀληθείας τοῦ Εὐαγγελίου, «πνευματικὰ τέκνα καὶ ἀπόγονοι αἱρετικῶν καὶ βλασφήμων», σπεύδουσιν νά ἀπενοχοποιήσωσι τὸν ὄντως ἔνοχον! Καὶ εἰς τὴν «φιλάνθρωπον» δῆθεν ἔνστασίν του, πρὸς τὴν ἀδελφὴν τοῦ τετραημέρου Λαζάρου, Μαρίαν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ὑπογράμμισιν τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελιστοῦ, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν παρέμβασιν τοῦ Σωτῆρος, διαφαίνεται τὸ πάθος τοῦτο τῆς κλοπῆς εἰς τὸν ἀπαίσιον Ἰούδα!

  «Διατί τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς;» ἐρωτᾶ, δῆθεν ἀπορούμενος καὶ ἐνδιαφερόμενος διὰ τοὺς «ἀδικουμένους πτωχούς», οἵτινες θὰ ὠφελοῦντο ἀπὸ τὸ μύρον ἐκεῖνο, ἐὰν τοῦτο ἐπωλεῖτο ἔναντι τριακοσίων δηναρίων! Ὅμως, ἡ ἔνστασις αὕτη εἶναι παραπλανητική, τονίζει ὁ Ἰωάννης: «Εἶπε δὲ τοῦτο οὐχ ὅτι περὶ τῶν πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ, ἀλλ’ ὅτι κλέπτης ἦν, καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε καὶ τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζεν»! Αὕτη ἦτο ἡ Ἀλήθεια! Ἡ ἀπάντησις μάλιστα τοῦ Διδασκάλου ἦτο τοιαύτη, ὥστε νὰ διορθώση τὴν λανθασμένην ἐπισήμανσιν τοῦ Ἰούδα καὶ διαχωρίσῃ τὴν … θυσίαν καὶ λατρείαν πρὸς τὸν Θεόν, ἀπὸ τῆς ἀγάπης καὶ ἐλεημοσύνης πρὸς τὸν συνάνθρωπον! «Εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς· ἄφες αὐτήν, εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτό. Τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ’ ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε» (Ἰωάν. ΙΒ΄ 4-8)!

Ὁ Ἰούδας καὶ οἱ… «’Ιοῦδες»!

  Καιρός, ὅμως, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶσται, ἵνα ἔλθωμεν εἰς τὴν οὐσίαν τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς! Διότι, σκοπὸς τῶν ἱερῶν κειμένων καὶ ἀναγνωσμάτων, δὲν εἶναι τόσον τὸ γεγονὸς τῆς πληροφορήσεως καὶ ἐνημερώσεως τῶν γεγονότων, ἅτινα συν­έβησαν πρὸ δύο χιλιάδων ἐτῶν, – ἄλλωστε ταῦτα τὰ γνωρίζουσιν οἱ πάντες˙ ἀκόμη καὶ τὰ νήπια! – ἀλλὰ διὰ τὴν διδαχὴν καὶ κατάρτισιν ἡμῶν τῶν χριστιανῶν!

  Ναί, ὑπῆρξε κάποτε ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ὁ προδότης καὶ ἀρνητὴς τοῦ Κυρίου, ἀλλά … «σήμερον ὁ Ἰούδας καταλιμπάνει τὸν Διδάσκαλον καὶ παραλαμβάνει τὸν διάβολον»! Καὶ τοῦτο τὸ «σήμερον», σημαίνει, ὅτι ἡ προδοσία καὶ ἡ πώλησις καὶ ἡ ἄρνησις τοῦ Χριστοῦ … ἐπαναλαμβάνεται καὶ σήμερον! Καινούργιοι «Ἰοῦδες» καὶ νέοι προδόται διὰ νέων μεθόδων προδοσίας καὶ πωλήσεως τοῦ Ἰησοῦ ἐνεφανίσθησαν καὶ ἔτι ἐμφανίζονται κατὰ καιρούς, εἰς τὸ προσκήνιον τῆς ἱστορίας! Καὶ οὗτοι, δὲν ἀνταλλάσσουσι τὸν Δεσπότην πλέον, διὰ τριάκοντα ἀργυρίων, ἀλλὰ πολὺ «φθηνότερον» καὶ ἀηδέστερον!

  Εἴτε διὰ νὰ κερδήσωσιν ὀλίγον … ὕπνον, ἀρνοῦνται τὸν Ἐκκλησιασμόν των, εἴτε διὰ νὰ συμμετέχωσιν εἰς ποικίλας κοσμικὰς ἐκδηλώσεις, ὑποκρίνονται καὶ ἀποποιοῦνται τὴν Χριστιανικήν των ἰδιότητα, εἴτε διὰ νὰ ζήσωσι τὴν κοσμικὴν φαυλότητα καὶ ἀποστασίαν, ἀνταλλάσσουσι δι’ αὐτῶν τὴν πλησίον τοῦ Διδασκάλου θέσιν των!

 Εἰς διαφόρους τόπους τῆς πατρίδος ἡμῶν, ὑπάρχει ἓν ἔθιμον, κατὰ τὸ ὁποῖον οἱ ἄνθρωποι «ἀποπτυσσόμενοι» τὴν ἀπαισίαν μορφὴν τοῦ Ἰούδα, καίουσιν εἰς δημοσίαν θέαν, ὁμοιώματα τούτου τοῦ προδότου! Βεβαίως, οὗτος ἤδη ἔχει καταδικασθῆ ὑπὸ τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας, καὶ ὡς διευκρινίζει τὸ ἱερὸν βιβλίον τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων (Α΄ 18-20), τὴν καταδίκην του τὴν ἐνήργησε … μόνος ὁ ἴδιος! Συνεπῶς, ἄς ἀνησυχῶμεν, μήπως «τρέφομεν καὶ αὐξάνομεν» ἐντὸς ἡμῶν ἄλλους Ἰούδας, ὡς προείπομεν, καὶ ἐν τέλει ἀπαιτήση τὸ … φιλότιμό μας, ἵνα καύσωμεν ἑαυτούς! Ὁ Θεὸς φυλάξοι!

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου,
Ἱεροκήρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

πηγή:  orthodoxostypos.gr