Τί ἐστιν εὐκοπώτερον;

Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026

Ἀπόστολος: Ἑβρ. α΄ 10 – β΄ 3

Εὐαγγέλιον: Μᾶρκ. β΄ 1-12

Ἦχος: πλ. β΄- Ἑωθινόν: ΣΤ΄

 

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

«Τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ» (Μᾶρκ. Β΄ 9)

Ἡ ἀπόδειξις τῆς Θεότητος!

  Ὁ Κύριος καὶ Διδάσκαλος εὑρίσκεται καὶ διδάσκει μέσα εἰς οἶκόν τινα εἰς τὴν πόλιν τῆς Καπερναούμ! Ὡς συνέβαινε συνήθως, ἐγνωστοποιήθη ἀμέσως ἡ παρουσία Του εἰς τὸν χῶρον ἐκεῖνον, καὶ εἰς ἐλάχιστον χρόνον «συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν»! Ὁ χῶρος τῆς

οἰκίας ἐπληρώθη ἀπὸ τὴν παρουσίαν πολλῶν ἀνθρώπων˙ τόσων ὥστε, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ πλησιάσῃ τις ἀκόμη καὶ πρὸς τὴν θύραν!

  Τέσσαρες φίλοι, εἰς τὸ ἄκουσμα τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, φέρουν ἐπὶ τῶν ὤμων των παραλυτικόν τινα, καὶ ἀναζητοῦσι τρόπον, προκειμένου νὰ προσεγγίσωσιν ἐκεῖ, ὅπου εὑρίσκεται καὶ διδάσκει ὁ Κύριος! Ὁ σκοπός των προφανής! Προσβλέπουσιν εἰς τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ καὶ πιστεύουσιν ὅτι δι’ Αὐτῆς τῆς Θείας δυνάμεως, ὁ φίλος των παραλυτικός, θὰ εὕρη τὴν ὑγείαν του! Ὅμως, ὁ κόσμος εἶναι τόσος, ὥστε καὶ αὐτὴ ἡ προσέγγισις ἦτο ἀδύνατος! Οὐδεὶς προτίθεται νὰ παρέξῃ τόπον προκειμένου ὁ παραλυτικὸς νὰ φθάσῃ εἰς τὸν Ἰατρόν!

  Ὅμως, ἡ ἀγάπη «ποιεῖ καὶ ὑπὲρ τὴν δύναμιν»! Οἱ φίλοι οὗτοι ἀποφασίζουσι μίαν τολμηρὰν λύσιν! Ἀναβαίνουσιν εἰς τὴν στέγην τῆς οἰκίας καὶ ἀναβιβάζουσι καὶ τὸν παράλυτον, καί… «ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ᾿ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο»! Διὰ τῆς ὀπῆς ἥντινα ἤνοιξαν ἐπὶ τῆς στέγης, καταβιβάζουσι τὸν ἀσθενῆ πρὸ τῶν ποδῶν τοῦ Διδασκάλου!

  Ὁ Κύριος συνεκινήθη, ἀλλὰ καὶ εἶδεν ὡς Θεός, τὴν πίστιν τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων καὶ διακόπτων τὴν διδασκαλίαν Του, λέγει πρὸς τὸν παραλυτικόν: «τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου»! «Βαρυτάτη καὶ βλάσφημος» φράσις μέσα εἰς ἓν θεοκρατικὸν καθεστώς! Οἱ παριστάμενοι γραμματεῖς, ἤρχισαν καὶ διελογίζοντο λογισμοὺς κατὰ τοῦ Χριστοῦ! «Τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός;» Δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ διακρίνωσι καὶ πιστεύσωσιν ὅτι οὗτος ὁ Ἰησοῦς, εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος! Παρ’ ὅλα τὰ θαύματά Του, δὲν θέλουσιν νὰ ἀποδεχθῶσιν ὅτι ὁ Θεὸς ἵσταται ἐνώπιόν των! Ἀκόμη καὶ ὅταν ὁ Ἰησοῦς εἰσέρχεται εἰς τὴν λογικήν των καὶ ἀποκαλύπτει τοὺς κατηγορητικοὺς λογισμούς των, ἀκόμη καὶ τότε παραμένουσιν ἀμετακίνητοι εἰς τὴν ἄρνησίν των!

«Τί ἐστιν εὐκοπώτερον;»

  Θεωρῶσιν οἱ παριστάμενοι ἐκεῖνοι Γραμματεῖς, ὅτι ὁ Κύριος ἐπέλεξε τὸ εὐκολώτερον! Ἀντὶ τοῦ δυσκολωτέρου, – δηλαδὴ τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ, τὸ ὁποῖον ἐνόμιζον ἀπίθανον, – ἐπέλεξεν ὁ Χριστός, τὴν συγχώρησιν τῶν ἁμαρτημάτων, ἥντινα καὶ δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ ἀποδείξῃ, ὡς ἐνόμιζον! Ὅμως ὁ Κύριος διέψευσε τὰς ὑποθέσεις τοῦ διεστραμμένου νοός των, καὶ τοὺς ἐρωτᾷ: «Τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει;» Τοὺς ἐρωτᾶ μέν, ἀλλὰ κατ’ οὐσίαν τοὺς ἀποκαλύπτει ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον καὶ μαρτυρεῖ τὴν Θεότητά Του! Γνωρίζει τοὺς διαλογισμοὺς τῶν καρδιῶν των! Ποῖος ἄλλος ἐκτὸς τοῦ Παντογνώστου Θεοῦ, δύναται νὰ ἔχῃ πρόσβασιν εἰς τὰ ἀπόρρητα τῶν διανοιῶν ἡμῶν, παρὰ Μόνος Αὐτὸς Οὗτος ὁ Δημιουργὸς καὶ Θεὸς ἡμῶν;

  Διὰ νὰ τοὺς δείξῃ δὲ ἐπὶ πλέον, ὅτι διὰ τὸν Θεὸν δὲν ὑπάρχουσιν εὔκολα καὶ δύσκολα, καὶ ὅτι ὄντως ὁ Χριστὸς δύναται νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας – ὡς ὁ Μόνος Ἀληθινὸς Θεός, – δίδει ἐντολὴν εἰς τὸν κατάκοιτον… «Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου». Ἡ συγχώρησις τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ Παραλυτικοῦ, μαρτυρεῖται… ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, δηλαδὴ τῆς θεραπείας του! Συνεχωρήθησαν αἱ ἁμαρτίαι του, αἵτινες ἦσαν ἡ αἰτία τῆς ἀσθενείας αὐτοῦ καὶ συνεπῶς ἐθεραπεύθη καὶ ἠγέρθη ἐκ τῆς κλίνης τῆς ἀσθενείας του! Οὐχὶ δὲ μόνον τοῦτο˙ ἀλλὰ καὶ αἴρει τὸν κράβαττόν του καὶ – κατὰ τὸ κέλευσμα, – ὑπάγει εἰς τὸν οἶκόν του!

Τὸ κατόρθωμα τῆς ἀγάπης!

  Ὅταν, ἀδελφοί μου, «ἐπηρώτησεν εἷς … νομικός», τὸν Κύριον καὶ Διδάσκαλον, «πειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· διδάσκαλε, ποία ἐντολὴ μεγάλη ἐν τῷ νόμῳ; Ὁ … Ἰησοῦς ἔφη αὐτῷ· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου. Αὕτη ἐστὶ πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή. Δευτέρα δὲ ὁμοία αὐτῇ· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (Ματθ. ΚΒ΄ 35-39)! Ἐν προκειμένῳ, δίδει ἓν μικρὸν «προβάδισμα» εἰς τήν, πρὸς τὸν Θεόν, ἀγάπην, ἔναντι ἐκείνης τῆς, πρὸς τὸν πλησίον! Τοῦτο δέ, διότι, ὡς ἠκούσαμεν τὴν προηγουμένην Κυριακὴν τῆς «Μελλούσης κρίσεως», αὕτη ἡ, πρὸς τὸν πλησίον, ἀγάπη, εἶναι ἐκείνη ἥτις καὶ καταδεικνύει ἐν τέλει τὴν ἀγάπην μας πρὸς τὸν Θεόν! «Ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε»!

  Ὁ «μαθητὴς τῆς Ἀγάπης», τοὐτέστιν ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, ὁμιλῶν περὶ ταύτης τῆς ὑψίστης καὶ κορυφαίας ἀρετῆς, λέγει: «Ὁ λέγων ἐν τῷ φωτὶ εἶναι, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ μισῶν, ἐν τῇ σκοτίᾳ ἐστὶν ἕως ἄρτι. Ὁ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐν τῷ φωτὶ μένει, καὶ σκάνδαλον ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν· ὁ δὲ μισῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐν τῇ σκοτίᾳ ἐστὶ καὶ ἐν τῇ σκοτίᾳ περιπατεῖ, καὶ οὐκ οἷδε ποῦ ὑπάγει, ὅτι ἡ σκοτία ἐτύφλωσε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ» (Α΄ Ἰωάν. Β΄ 9-11)! Τὰ λόγια ταῦτα, εἶναι ἰδιαιτέρως χαρακτηριστικά, καὶ καταδεικνύουσι τὴν γνησίαν καὶ οὐσιαστικήν, πρὸς τὸν πλησίον, Ἀγάπην!

Ταύτην, ἀκριβῶς, τὴν ἀγάπην, διακρίνει καὶ ἐπιβραβεύει ὁ Χριστός, εἰς τὸ θαῦμα τὸ ὁποῖον καὶ ἠκούσαμεν! Σκοπὸς τῆς ἱερᾶς ἀφηγήσεως, δὲν εἶναι ἀσφαλῶς, νὰ ἐκπλαγῶμεν ἐκ τοῦ «μεγέθους» αὐτοῦ τούτου τοῦ θαύματος, ἀλλὰ νὰ ἴδωμεν ὅτι τοῦτο τὸ Θαῦμα, εἶναι πρωτίστως, ἐπίτευγμα τῆς, πρὸς τὸν Κύριον, πίστεως καὶ τῆς, πρὸς τὸν πλησίον, ἀγάπης!

Ὁ ἀγὼν τῆς ἀρετῆς!

  «Διαπλέοντες» ἤδη, φίλοι μου καὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου, «τὸ πέλαγος» τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, καὶ προσδοκῶντες νὰ «καταπλεύσωμεν» ἐπιτυχῶς, εἰς τὸν «εὔδιον λιμένα» τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἀναστάσεως, ὀφείλομεν νὰ κατανοήσωμεν, ὅτι… «ἀληθὴς νηστεία, ἡ τῶν κακῶν ἀλλοτρίωσις»! Βεβαίως, ἐπιβάλλεται ἡ νηστεία τῶν ἀπηγορευμένων, ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας, τροφῶν, ἀλλὰ αὕτη θὰ πρέπῃ, πρωτίστως καὶ οὐσιαστικῶς, νὰ «συνοδεύῃται», ὑπὸ τῶν Ἁγίων ἀρετῶν ὧν πρώτη καὶ κορυφαία ἐστὶν ἡ Ἀγάπη!

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

Ἱεροκήρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

πηγή: orthodoxostypos.gr