Ἔργα καὶ ἡμέραι τῶν πνευματιστῶν εἰς τὴν Ἑλλάδα

Tὸ “πνεῦμα” τοῦ Ἰωάν. Μεταξᾶ ὡς “βοηθὸς” τοῦ δικτ. Γ. Παπαδοπούλου!

 

 Οἱ πνευματιστὲς μεντιουμιστὲς δὲν ἔχουν τὸ θεό τους! Τὸ τί γράφουν ὡς πρὸς τὰ συμβαίνοντα στὶς πνευματιστικές τους συνεδρίες, εἶναι ἄνω ποταμῶν. Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν πνευματιστῶν ἦσαν -καὶ εἶναι οἱ ζῶντες- σοβαροὶ ἄνθρωποι. Π.χ. δικηγόροι, ἀξιωματικοί, κυρίες ἐκ τοῦ “καλοῦ -λεγομένου- κόσμου”, πρόσωπα ἀπὸ “μεγάλα τζάκια” εἶναι συνήθως οἱ “προϊστάμενοι” τῶν διαφόρων κατὰ καιροὺς δρώντων πνευματιστικῶν ὁμίλων.

Ἔφτασε, ναί, νὰ ἔχει ἡ «Ἑλλὰς πρωθυπουργὸ (παλαιότερα) ποὺ ἀνέβηκε στὸν ὑψηλὸν αὐτὸν θῶκο μὲ τὴν βοήθεια μέντιουμ.1

Μάλιστα. Τὸ ἀδιαφανὲς Παρασκήνιο φθάνει, πολλὲς φορές, σὲ ἀπύθμενο βάραθρο.

Ἀναγκαία ἐξήγησις

Ὁ ὑπογράφων αὐτὲς ἐδῶ τὶς γραμμὲς δὲν «καυγαδίζει», δὲν ἀντιδικεῖ μὲ κανέναν, ὡς ἐρευνητὴς ὅμως προσεγγίζει τὰ θέματα ποὺ παρουσιάζει, κατὰ τὸ δυνατὸν μὲ ἀκρίβεια, καὶ μόνον ἀπὸ χριστιανικῆς – ἐκκλησιαστικῆς Σκοπιᾶς, σεβόμενος βεβαίως τὰ πρόσωπα, ποὺ ἔχουν ἄλλες, διαφορετικὲς προσεγγίσεις… Γιὰ τοῦτο καὶ καταφεύγει -πάντα- στὶς πηγές, στὰ ντοκουμέντα, διότι δὲν τοῦ ἀρέσει ἡ “ρετσινιὰ” τοῦ συνωμοσιολόγου” καὶ τοῦ “ρατσιστῆ” γιὰ τὸν ἴδιο καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους…

Οἱ πνευματισταὶ καλοῦν ἀπὸ τὸν “ἄλλον κόσμον”, τὸ πνεῦμα τοῦ Μεταξᾶ…

Ἂς δοῦμε πῶς ἀναφέρονται αὐτὰ σ’ ἕνα πνευματιστικὸ περιοδικὸ ἐκείνου τοῦ καιροῦ, τὸ 1969 /1970 ἔτσι ὅπως τὰ γράφουν οἱ ἴδιοι. Ὅπου χρειάζεται, ἐμεῖς τὰ ἐπεξηγοῦμε, ὅσα παρουσιάζουμε.

Εὑρισκόμαστε λοιπὸν σὲ μία πνευματιστικὴ συνεδρία. Παρευρίσκονται ἀρκετὰ πρόσωπα… μισοσκόταδο, τόσο ποὺ μόλις διακρίνονται τὰ πρόσωπα τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ συνηθιζόμενα. Αὐτὰ γίνονται στὴν Ἀθήνα στὶς 18-8-1968, τὰ σημερινά.

Ἕνα πρόσωπο μὲ τὸ ὄνομα Σωκράτης- ποὺ φαίνεται νὰ κάνει κουμάντο, μέσῳ τοῦ ὑπνωτισμένου μέντιουμ ἐρωτᾶ τὸ προσ­κληθὲν πνεῦμα τοῦ Μεταξᾶ ποὺ εἶναι ἀοράτως ἐκεῖ, μαζί τους, ὅπως πιστεύουν. Ἰδοὺ ἡ ἐρώτηση

-«… Ἡ ἐξέλιξις τῆς καταστάσεως εἰς τὴν Ἑλλάδα μας [ποὺ κυβερνοῦσε τότε ἡ χούντα], εἶναι ἱκανοποιητική;».

Ἀπάντηση τοῦ πνεύματος Μεταξᾶ, διὰ στόματος τοῦ μέντιουμ: «Ἡ σκέψις σου μετεφέρθη ὡσὰν θεῖον θυμίαμα, ἀδελφέ μου. Παράκλησίς μου ἀδελφική, ἐὰν ἠδυνάμην, θὰ σοῦ ἔδιδον δεῖγμα συστρατιώτου (…) Συσφιγχθῆτε [μὲ τὸν Γεώργιον Παπαδόπουλον] καὶ μὴ ἀγωνιᾶτε (…) Λέγεις [ἐσὺ ὁ Σωκράτης ποὺ μὲ κάλεσες, συνεχίζει ὁ «Μεταξᾶς»], ὅτι δὲν ἔχεις ἐπαφὴν [μὲ τὸν Γ. Παπαδόπουλον]. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν θὰ ἤθελον νὰ σοῦ εἴπω, ὅτι θὰ ὤφειλες νὰ ποιήσης [ἐσὺ ὁ Σωκράτης πρὸς τὸ Γ. Παπαδόπουλον] τὸ βῆμα πρὸς συνενωτικὴν ἐργασίαν. Ὅστις θέλει τολμᾶ, καὶ δι’ ἐμὲ τὸ αὐτὸ ἐλέγετο καὶ μὲ διέσυρον ἀδίκως [αὐτὸν τὸν Μεταξᾶ, ὅταν κυβερνοῦσε ὡς δικτάτωρ, 1936-1941]. Νὰ δράσης [σὺ Σωκράτη – συνεχίζει ὁ “Μεταξᾶς”] πρὸς κοινὸν ὤφελος μὰ πάντα συντονιζόμενος μὲ τὸν Γ.Π. [Γεώργιον Παπαδόπουλον]. Μὴ λησμονήσης, πὼς ὁ χρόνος ἐργάζεται ἐπ’ ὠφελείᾳ κοινῆς συν­εργασίας ὑπολόγων δεκτῶν Γ.Π.Σ.Δ. [=Γ. Παπαδόπουλον, Σωκράτην Δημάρατον]. Λίαν ἐπιφυλακτικὸς καὶ συνετός, μὰ αὐστηρός. Εἰς τὴν διευθέτησιν τοῦ ἐπωμιζομένου ἔργου, θὰ συμπράξητε πάντες περὶ αὐτὸν [τὸν Γ. Παπαδ.], γιὰ νὰ μὴ ἔχη ἀπώλειαν δυνάμεως. Ἀδελφοὶ καὶ φίλοι πρὸς αὐτόν. 18-8-1969 Ἰ. Μεταξᾶς…» (πηγή: Ἡ Χαραυγὴ τῆς Ἀλήθειας Μηνιαία πνευματικὴ Ἐπιθεώρησις, Ὑπεύθυνος συμφώνως τῷ Νόμῳ Α.Σ. Δημάρατος, ἀριθ. τεύχους 27 – μήν. Ἰανουάριος 1970, σελ. 17).

Ὁ Σωκράτης [Δημάρατος] “ξανακατεβάζει” τὸν “Μεταξᾶν”!

Ὁ “Σωκράτης” αὐτὸς καλεῖ στὴν γῆ τὸ πνεῦμα τοῦ “Μεταξᾶ”, ὁσάκις ἡ τότε χούντα ἔχει προβλήματα καὶ ζορίζεται. Νὰ τὸ δοῦμε μαζί. Διαβάζουμε:

“… Σωκράτης (Δημάρατος]. Παράκλησις, ὅπως ἐπιτραπῆ ἡ κάθοδος εἰς τὸν ἀδελφόν μας Ἰ. Μεταξᾶν…”. Παρεμβαίνει ἐδῶ ἕνα ἄλλο «πνεῦμα», ὑπὸ τὸ ὄνομα “Συμεών” καὶ λέγει ἀπευθυνόμενον πρὸς τὸν “Σωκράτην”: «Ἀδελφέ μου, διὰ ποῖον λόγον ἔχεις ἀγωνίαν καὶ φέρεις τὴν φοβίαν εἰς τὴν ψυχήν σου; καλώντας τὸν “Μεταξᾶν” νὰ “βοηθήσει”;

“Κατεβαίνει” ἐν τῷ μεταξὺ τὸ προσκληθὲν “πνεῦμα” καὶ “λέγει”, μεταξὺ ἄλλων καὶ ταῦτα:

«…Ἤμην εἰς τὴν γῆν ὁ Ἰ. Μ. Ὅσοι μὲ ἐγνώρισαν ἐκ τοῦ πλησίον, ὅλοι μὲ ἠγάπησαν, δὲν μὲ ἀπηρνήθησαν μέχρι σήμερον, διότι ἠδυνήθησαν ἐν τοῖς ἔργοις, καὶ τῇ συν­ομιλίᾳ μου, ἐν ταῖς καθιερωθείσαις συναντήσεις, νὰ δεχώμεθα ταυτοσήμους ἁπαλυντικὰς προσδρομάς…». Ἀπευθυνόμενος ἐν συνεχείᾳ πρὸς τὸν “Σωκράτην” συνεχίζει νὰ λέγει ὁ “Μεταξᾶς”: «… Ἐκλιπαρῶ σε νὰ σταθῆς ὁ συνστυλοβάτης, ὁ ἁπαλυντής, ὁ σείων μὲ στοργὴν καὶ δίδων κατευθυντήριον τὴν ροπήν. Εἰς τὸ ἔργον σας εὑρίσκετε καὶ ἐμὲ συμπαραστάτην σας. Δύναμαι, ὡς συμπορευόμενος νὰ σᾶς παρακολουθῶ ὡς φρουρὸς σας συνεχῶς (…) Ἔχομεν ταυτισθῆ ἀπόλυτα ἀδελφοί μου, μὴ ἔχετε ἀγωνίαν, μὴ ἔχετε στιγμὰς ἀδυναμίας…».

Στὸ σημεῖο αὐτὸ ἔρχεται τὸ πνεῦμα τοῦ “Συμεῶνος” καὶ ἐνισχύοντας τὰ λεγόμενα τοῦ “Μεταξᾶ” προσθέτει καὶ τοῦτο τὸ ἀναπάντεχο, τί; Ὅτι, “ὑφίστατα σῆμα Θεοῦ…”!

Οἱ συμβουλὲς τοῦ πνεύματος τοῦ “Μεταξᾶ”, συνεχίζονται ὡς ἀκολούθως:

“… μὴ γίνεσθε ἀδύναμοι, μὴ τέρπεσθε ἐκ τῶν δονημάτων τῶν ψυχῶν σας καὶ μόνον… Ὑπάρχει ὁ ἀόρατος μοχλὸς ποὺ γίνεται ἤ ἀποσυνδέεται, μὰ πάντοτε μὲ τάσεις ἐπαφικῆς συνδρομῆς… μὴ φοβεῖσθε τὸν στρόβιλον τῆς ἀμαυρύνσεως…”.

Ὁ “Σωκράτης” ρωτάει καὶ πάλι τὸ “πνεῦμα”:

“…Παράκλησις δι’ ὀλίγα τινὰ περὶ τῆς ἐν Ἑλλάδι καταστάσεως…”. Τὸ πνεῦμα τοῦ “Μεταξᾶ” συνεχίζει νὰ ἀπαντᾶ: “…μὴ ἔχετε ἀγωνίαν… Συναντόμεθα, συνομιλοῦμεν καὶ μὲ εὑρίσκεις εἰς πολλάς σου καμπάς, ὁραματιστὴν τῆς θεσπεσίας σου σκεπτικῆς ἐνοράσεως..”.

Τὸ πνεῦμα τοῦ “Μεταξᾶ” συμβουλεύει τὴν χούντα, φοβερίζον τοὺς ἐχθρούς της!

«…Ὅτε ὑφίστατε φόβος ἐκφυγῆς ἐκ τῆς εὐθείας, σᾶς ἐγκαλῶμεν εἰς τὴν λογικήν, κατευθύνοντές σας…».

Ἀλλά: «… Δὲν δύνανται οἱ σκληρυνθέντες νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἐκ τῆς ἀγχόνης, ἐὰν δὲν ἀναλογισθοῦν τὴν βαρύγδουπον αὐτῆς θορύβησιν…» [!]

Συνεχίζοντας τὸ πνεῦμα, λέγει:

«…Προσέχετε καὶ παραμονεύετε νὰ μὴ γίνετε πλησιασταὶ πρὸς τὸ κακόν… Αὐτὸ εἶναι τὸ ἔργον τὸ ἰδικόν σας ποὺ θὰ λάβη σάρκα καὶ ὀστᾶ, ἀδελφοί μου. Μὴ πτοηθεῖτε. Προδιαθέσετε ἑαυτούς, ἐν ὄψει τοῦ 1970… Γίνετε ὅλοι ἓν…».

“…θὰ ἐπισκεφθῶ πάλιν ἐσᾶς. Εὐχαριστῶν, Φιλῶ ὅλους [τῆς πνευματιστικῆς συντροφιᾶς καὶ τῆς ἡγεσίας τῶν χουντικῶν] μὲ ἀγάπην ἀληθοῦ ἀδελφοῦ. Ἰ. Μ. [Ἰωάννης Μεταξᾶς]…”.

(πηγή: Πνευματιστικὸ Περιοδικὸ Ἡ Χαραυγὴ τῆς Ἀλήθειας, Διευθυντὴς – Ἐκδότης Ἀλέξανδρος Δημάρατος, Συντάκτης Σωκράτης Κ. Δημάρατος, ἀριθ. τεύχους 29, Μάρτιος 1970, σσ. 16-19).

Τὸ πνεῦμα τοῦ “Μεταξᾶ” “καταλαβαίνει” διαφωνίας εἰς τοὺς χουντικοὺς καὶ κατέρχεται ἀκάλεστον νὰ τοὺς “συμβουλεύση”…

Διαβάζουμε ἀποσπασματικὰ – ἐν συνεχείᾳ τὰ ἑξῆς:

“…Τὸ ἄτομον ὅτε ἀφίεται ἀπομεμονωμένον, λαμβάνει τὴν θέσιν τοῦ ἐγκλωβισμένου θηρίου. Ἔχει τὸν τέκνον μου στοργὴν ἀπέραντον ἤ ἔχει ὠλίγον ἐκφύγει τῆς ὀρθολογιστικῆς πορείας; Εἰς τὸν Ἰ. Μ. [Ἰ. Μεταξᾶν] διαβλέποντες, ἐνθυμοῦνται στιγμὰς μεγαλείου ἐκ τοῦ παρελθόντος [τοῦ 1940]… Ὁ λαμπρὸς χριστιανὸς δὲν ἔχει ἀνάγκην καὶ τακτῶν ἡμερῶν. Ὅρα τὸν Γ.Π. [Γ. Παπαδόπουλον], ὅστις εἶναι προσηνής, ἤρεμος καὶ πάντοτε διὰ τοὺς κοσμικοὺς ἀπών. Κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον, παιδί μου, κινοῦνται οἱ δυνατοί…

…Σᾶς ἐρωτῶ (συνεχίζει ὁ “Μεταξᾶς”]: Εἶναι ὠφέλιμον σήμερον πλέον ἡ ἀναδρομή; Κολακεύει οὐδένα νὰ ἐνθυμῆται τὸ ’40-’41 καὶ νὰ μὴ προβλέπη τὸ ’69- ’70;… Καλύτερον μὴ ἀνεδράμετε εἰς τὸ παρελθὸν [= στὶς “δόξες” τῆς μεταξικῆς περιόδου]. Τὸ σήμερον καὶ τὸ αὔριον, ἄς σᾶς ἀπασχολήση. Τί θὰ δύναται νὰ ἔχη μεγαλυτέραν αἴγλην; Ὁ ἐμπνευσμένος καὶ καθοδηγούμενος Γ.Π. [Γεώργ. Παπαδόπουλος] ἢ ὁ πρὸ χρόνων προειδοποιούμενος Ἰ. Μ. [Ἰ. Μεταξᾶς;]

Καί: “…Προσέξατε, ὁ ὁδηγούμενος ἐκ τοῦ φωτός, τῆς σήμερον ὑπεύθυνος ἔχει ἀνάγκην ἀπὸ συμπορευτάς…”

Οἱ χουντικοὶ τῆς ἐν λόγῳ πνευματιστικῆς “συνεδρίας”, καλοῦντες ἐκ τοῦ ὑπερπέραν τὸ “πνεῦμα” τοῦ “Μεταξᾶ” ἀγωνίζονται σκληρὰ νὰ ἐνισχύσουν τὸν Γ. Παπαδόπουλον πρὶν ἐκεῖνος ἀνατραπεῖ. Γράφουν, ἔτσι, ὅτι λέγει ὁ Μεταξᾶς, οἱ χουντικοὶ πνευματιστές:

“… φρουροὺς ζητᾶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα…. Προσπάθησα νὰ εἶμαι ὁ Διδάκτωρ. Οἱ ἐκτὸς τοῦ οἴκου μας ἴσως δὲν μὲ ἐγνώρισαν, μὰ σεῖς διὰ ποῖον λόγον ἀπιστεῖτε; Ὁ θρύλος Μεταξᾶ ἀνήκει εἰς τὴν αἰωνίαν Ἑλλάδα, ἢ τὸ θέλετε ἢ δὲν τὸ δέχεσθε [!]… Δι’ ὑστάτην φορὰν σημειώνω: Σύνεσιν, ἠρεμίαν καὶ γλυκύτητα…”.

Ὁ “Σωκράτης” ἐρωτᾶ καὶ πάλιν τὸν “Μεταξᾶ”:

“…Ὁ πόνος εἶναι καταφανὴς ἤ ἐπιφανειακός;”

Ἀπάντηση “Μεταξᾶ”: “…Εἴθε ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ νὰ προστατεύση, διὰ τὸ καλὸν τῶν Πανελλήνων Χριστιανῶν [2] τὸ ἔργον τοῦ Γ.Π. [Γ-Παπαδ.] καὶ τὰ ἐκ τοῦ παρελθόντος (…). Εὐχαριστῶ, ἀδελφοί μου. Εἴθε ἡ εὐχὴ ἑνὸς προστάτου τοῦ Ἔθνους μας πρὸς τὸν Ἐθνεγέρτην Γ.Π., νὰ γίνη ἀπαρχὴ στοργῆς τῶν Πανελλήνων πρὸς αὐτόν, ὑμᾶς καὶ τὴν Ἑλλάδα μας… Ἰ. Μεταξᾶς 26-1-1969”.

Κάτι ἀκόμη, ἀπὸ τὴ συνέχεια:

“…Ὁ Γ.Π., εἶναι ὁ παλλαπλῶς δονούμενος καὶ εἰς αὐτὸν φέρετε τὴν εὐχὴν τῆς ἀντοχῆς… Ὁ γέρων Ἱεράρχης [;] δὲν παραπαίει, διότι εἶναι γνώστης τῆς σοφίας καὶ τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ. Ὑπάρχει καὶ ἡ κλῖμαξ τῆς ἀπολυτρώσεως, ποὺ εἶναι τὸ δεσποτικὸν καθεστώς. Δὲv συνιστῶ νὰ καθιερωθῆ, διότι δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ γραμμὴ πλεύσεως τοῦ Γ.Π. Δὲν θὰ δικτατορεύση, θὰ ἡγεῖται μόνον θείᾳ συνάρσει, τοῦ Ἔθνους [!], μὲ τὴν διάχυτον ἀγάπην, ποὺ θὰ μᾶς φέρη μὲ τοὺς λοιπούς [τοὺς διαφωνοῦντες] εἰς συντόνισιν … Ὁ Στρατός, ὁ λαὸς καὶ εἴθε καὶ ὁ Κλῆρος [ἀντιδροῦσε σκληρὰ ὁ Καντιώτης], ἄνευ τοῦ ἀνευθύνου [τοῦ τότε διωκόμενου ἀνευθύνου βασιλιᾶ Κων/νου], δύνανται νὰ συνυπηρετήσουν τὴν κοινὴν ἔννοιαν: Ἑνότης Ἑλλὰς – μὲ χριστιανικὴν Ἑνότητα.

Θὰ σᾶς ἐπισκεφθῶ. Εἰς ὅλους μὲ ἀγάπη, σείω τὸν δάκτυλον: Συνετοί, διὰ νὰ παραμείνωμεν ἐν ἀγάπῃ 22-2-’70, Ἰωάννης Μεταξᾶς…».

(πηγή: Πνευματιστικὸ περ. Ἡ Χαραυγὴ τῆς Ἀλήθειας, Συντάκτης Σωκράτης Δημάρατος,   ἀρ. τεύχους 30, Ἀπρίλιος 1970, σσ. 9-12).

Τὸ σχόλιον τοῦ μοναχοῦ Ἀβερκίου

Ναί, ἔχουν κατὰ καιροὺς γίνει τόσα πολλά, γιὰ νὰ βλάψουν πολὺ τὴν κοινή μας Πατρίδα…

Τόσα πολλά: ἀπὸ “ἐθνικόφρονες”, “βασιλόφρονες”, “δημοκράτες” πάσης μορφῆς, “ἀριστεροὺς” πάσης ἀποχρώσεως, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ χριστιανοὺς τοῦ γλυκοῦ νεροῦ, τόσα πολλὰ ποὺ εἶναι θαῦμα ὅτι αὐτὸς ὁ τόπος ὑπάρχει ἀκόμη. Ποὺ ὑπάρχει, ἔστω καὶ ὡς “οικόπεδο”, πρὸς ἐκμετάλλευσιν, ἀπὸ τὸν Δυτικὸ Κόσμο τῆς Παρακμῆς, πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως.

Ἔχουμε τὴν αἴσθηση πὼς ἄν δὲν εἴχαμε τὶς ἐκκλησιές μας, τὰ μοναστήριά μας, τοὺς παπάδες μας καὶ μιὰ μερίδα λαοῦ, πολιτῶν, νὰ ἀντιστέκεται, τὰ πράγματα ἐδῶ θὰ ἦσαν πολὺ χειρότερα.

(θὰ ἐπανέλθουμε)

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

Σημειώσεις:

1. Ὁ Ἐμμ. Τσουδερός ἔγινε πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος – 1941 / 1944- μὲ τὴν προτροπὴ τοῦ Κοκοῦ Μελᾶ καὶ τοῦ τότε βασιλιᾶ Γεωργίου τοῦ Β΄, μὲ τὴν “βοήθεια”, τῶν πνευματιστῶν/μεντιουμιστῶν. (Αὐτὰ ἐν καιρῷ, μὲ τὰ ἀπαραίτητα ντοκουμέντα).

2. Ἔχομε τὴν αἴσθηση ὅτι τὸ ἐξαπολυθὲν ὡς πυροτέχνημα “Ἑλλὰς – Ἑλλήνων Χριστιανῶν” παρὰ τῆς χούντας (1967-1974), ὅτι προήρχετο ἀπὸ τὸν πνευματιστικὸ κύκλο τοῦ Σωκράτη Δημάρατου.

 πηγή: orthodoxostypos.gr