Ἡ Μέλλουσα κρίσις!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕῼ

15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026

Ἀπόστολος: Α΄ Κορ. η΄ 8 – θ΄ 2

Εὐαγγέλιον: Ματθ. κε΄ 31-46

Ἦχος: γ΄- Ἑωθινόν: Γ΄

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

«Κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ» (Ματθ. ΚΕ΄ 44).

Ἡ Μέλλουσα κρίσις!

  Φίλοι μου ἀναγνῶσται, ὡς ἠκούσαμεν σήμερον ἐκ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, ὁ Κύριος θὰ ἔλθῃ καὶ πάλιν ἀναμέσον τῶν ἀνθρώπων! Ὄχι, ὅμως, μὲ τὴν ταπεινὴν καὶ ἄσημον μορφὴν τοῦ

ταπεινοῦ καὶ εὐτελοῦς ἀνθρώπου, – ὡς εἴδομεν τοῦ­τον πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, «ἀνακείμενον ἐν τῇ φάτνῃ», ἢ ὑφιστάμενον τὴν κατὰ νόμον περιτομήν, ἢ βαπτιζόμενον ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ὡς εἷς ἐκ τῶν ἁμαρτωλῶν, – ἀλλ’ ὡς «ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ»! Θὰ ἔλθῃ εἰς ἀνύποπτον χρόνον, ὡς τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος, καθήμενος «ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ»! Θὰ ἔλθῃ ἵνα κρίνῃ ἅπαντας τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ τοῦ πρώτου ἐκείνου τοῦ Ἀδάμ, ἕως καὶ τοῦ ἐσχάτου!

  Θὰ ἔλθῃ ἵνα δικαιωθῶσιν ἅπαντες ἐκεῖνοι οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, οἵτινες «ἔφυγον» ἐκ τούτου τοῦ κόσμου καὶ ἠδικήθησαν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ «ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι» (Ἑβρ. ΙΑ΄ 36-40)! Θὰ ἔλθῃ διὰ νὰ διαψεύσῃ ἅπαντας ἐκείνους τοὺς «μεγάλους καὶ τρανοὺς τούτου τοῦ κόσμου», οἵτινες ἐπέβαλον ἀδίκους νόμους ὡς δῆθεν δικαίους, καὶ ἐφήρμοζον τὴν ἀδικίαν, καὶ δείξῃ ποία εἶναι ἐκείνη ἡ δικαιοσύνη, ἥτις θὰ ἔπρεπε ἵνα ἐπικρατῇ εἰς τοὺς ἀνθρώπους! Ἡ κρίσις Αὐτοῦ θὰ εἶναι δικαία, ὡς ὁ Ἴδιος ἐβεβαίωσε, καὶ ἀκούομεν ταύτην τὴν διαβεβαίωσιν εἰς τὰς ἐπικηδείους ἀκολουθίας, (Ἰωάν. Ε΄ 30)!

Ὁ Κύριος «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ»!

  Ὡς ἠκούσαμεν σήμερον ἐκ τοῦ Εὐαγγελικοῦ Ἀναγνώσματος, ὁ Κριτὴς θὰ κρίνῃ μὲ κριτήριον τὴν συμπεριφορὰν ἡμῶν ἀπέναντι εἰς Αὐτὸν Τοῦτον τὸν Ἴδιον! «Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συν­ηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με» (Ματθ. ΚΕ΄ 35-36)! Καὶ ὅταν οὗτοι οἱ δίκαιοι, ἐν προκειμένῳ, ἀλλὰ καὶ ἐν συνεχείᾳ οἱ «ἐξ εὐωνύμων», θὰ ἀπορήσωσι καὶ θὰ ἐρωτήσωσι τὸν Κριτήν, «Κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; Πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; Πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε;», τότε ὁ Δεσπότης καὶ Κριτής, ὁ Χριστός, θὰ βεβαιώσῃ ἐνώπιον πάντων, ὅτι πάντοτε ἦτο Οὗτος κεκρυμμένος, ὄπισθεν τῶν θλιβομένων καὶ πασχόντων καὶ ὀδυνομένων συνανθρώπων ἡμῶν! Ὄπισθεν τῶν ἀσθενῶν καὶ ἀναπήρων, καθὼς καὶ τῶν ἐν ταῖς φυλακαῖς κρατουμένων καὶ καταδυναστευομένων! Ὄπισθεν, τέλος, ἁπάντων ἐκείνων τῶν ἀστέγων καὶ ἐγκαταλελειμμένων καὶ μὴ ἐχόντων ἔστω κάποιο στοιχειῶδες κατάλυμμα! Βεβαίως, ἅπασαι αὗται αἱ καταστάσεις, ἀσφαλῶς καὶ θὰ πρέπῃ νὰ θεωρῶνται καὶ  ὑπὸ εὑρυτέραν καὶ μεταφορικὴν ἔννοιαν! Πεινῶν, ἐπὶ παραδεί­γματι, δὲν εἶναι μόνον ὁ ἄσιτος καὶ μὴ ἔχων τὰ πρὸς τὴν σωματικὴν διατροφὴν ἀπαραίτητα, ἀλλὰ καὶ ὁ στερούμενος πνευματικῆς κατηχήσεως καὶ «τροφῆς»! Ἤ, ἀκόμη, ἀσθενὴς εἶναι καὶ ἐκεῖνος ὁ «ἁμαρτωλός», ὁ, κατὰ τὴν παραβολήν, «ἐμπεσὼν εἰς τοὺς ληστάς», τραυματίας!

  Θὰ ἦτο ἀπολύτως φυσικὸν καὶ αὐτονόητον, τὸ νὰ ἐβλέπομεν τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἄπορον καὶ γυμνὸν καὶ ἐπαιτοῦντα καὶ νὰ ἐσπεύδομεν, – οἱ πλεῖστοι, βεβαίως, ἐκ τῶν «ἐκ δεξιῶν καὶ ἐξ εὐωνύμων», – ἵνα ἐξυπηρετήσομεν Τοῦτον, καὶ ἵνα ἐτρέφομεν, καὶ ἵνα ἐποτίζωμεν, καὶ ἵνα συνηγάγομεν, καὶ περιεβάλομεν, καὶ ἐπεσκεπτόμεθα Τοῦτον «ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ»! Ὅμως, καὶ ἐν προκειμένῳ, ὁ Βασιλεὺς συμπεριφέρεται ὡς ταπεινὸς καὶ εὐτελής! Φαίνεται εἰς ἡμᾶς «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ», ὡς καὶ τότε, μετὰ τὴν Ἀνάστασίν Του, εἰς τοὺς δύο μαθητάς Του, πορευομένους εἰς Ἐμμαούς! (Μᾶρκ. ΙΣΤ΄ 12)!

  Τὴν τοιαύτην ὅμως «ἀπόκρυψιν» ὄπισθεν τῶν ἀσήμων προειρηθέντων συνανθρώπων ἡμῶν, τὴν πράττει καὶ δι’ ἕνα ἀκόμη λόγον! Καὶ ὁ λόγος οὗτος εἶναι, ὅτι ἔχει ἤδη διακηρύξει τὴν πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπην, δευτέραν μέν, ἀλλὰ ὁμοίαν τῆς πρώτης ἐκείνης τῆς πρὸς τὸν Θεόν! «Ἄκουε, Ἰσραήλ, Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστι· καὶ ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου. Αὕτη πρώτη ἐντολή. Καὶ δευτέρα ὁμοία, αὕτη· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν. Μείζων τούτων ἄλλη ἐντολὴ οὐκ ἔστι» (Μᾶρκ. ΙΒ΄ 29-31)!

Θὰ τιμωρήσῃ, ὁ Κύριος;

  Εἶναι διάχυτος ἡ αἴσθησις, ὅτι τὸ Παγκόσμιον τοῦτο Δικαστήριον θὰ γίνῃ, προκειμένου ὁ Κύριος, ἀφ’ ἑνὸς νὰ ἐπαινέση καὶ ἐπιβραβεύση τοὺς ἐκ δεξιῶν δικαίους, ἀντιθέτως δὲ καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ἐκθέσει δημοσίως καὶ τιμωρήση ἅπαντας ἐκείνους τοὺς ἐξ εὐωνύμων, οἵτινες προσέβαλον τὸν Θεῖον Νόμον Του καὶ κατεπάτησαν τὰς ἐντολάς Του καὶ γενικῶς ἐπορεύθησαν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, ἐν ἁμαρτίαις! Μά, εἰς οὐδὲν σημεῖον, οὐχὶ μόνον τῆς σημερινῆς περικοπῆς, διαφαίνεται, ὅτι δύναται νὰ ὑπάρξῃ μία τοιαύτη «ἐκδικητική» συμπεριφορὰ τοῦ Κριτοῦ! Καὶ ἡ καθόλου διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλὰ καὶ οἱ πλεῖστοι ἐκ τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, παλαιότεροι ἀλλὰ καὶ σύγχρονοι, καταλήγουσι καὶ συμφωνοῦσιν, ὅτι καὶ ὁ Παράδεισος ἀλλὰ καὶ ἡ κόλασις, θὰ εἶναι ἐπιλογὴ τοῦ καθενός! Πῶς εἶναι δυνατόν, ἐπὶ παραδείγματι, κάποιος ὁ ὁποῖος καθ’ ἅπασαν τὴν ἐπὶ γῆς βιοτήν του, ἔζησε παραβιάζων τὸν Θεῖον νόμον καὶ ὑβρίζων τὸν Νομοθέτην, καὶ μὴ θέλων νὰ «συνδέεται» ἔστω καὶ εἰς τὸ παραμικρόν, μετὰ τοῦ Κυρίου, νὰ γίνῃ, μετὰ θάνατον, αἴφνης πιστὸς καὶ «ἀγαπῶν τὸν Θεόν» καὶ τὸν Παράδεισον; Οὗτος, – δυστυχῶς καὶ μὲ πικρίαν λέγομεν τοῦτο, – ἐπέλεξε τὴν μακρὰν τοῦ Κυρίου πορείαν καὶ ζωήν του!

  Ἀντιθέτως ἐκεῖνος ὅστις ἠγάπησε τὸν Κύριον καὶ κατὰ τὸ δυνατὸν ἔζησε κατὰ τὰς Ἁγίας ἐντολάς Του, αὐτονοήτως, «εἰργάσθη», διὰ νὰ κληρονομήσῃ τὴν «ἐπηγγελμένην Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν»! Βεβαίως, δὲν προτρέχομεν νὰ προλάβωμεν τὴν δικαίαν ἀπόφασιν, ἀλλὰ συμπορευόμεθα μετὰ τῶν ἱερῶν Πατέρων καὶ Διδασκάλων τῆς Πίστεως ἡμῶν! Ὡς εἶπέ τις ἐκ τῶν συγχρόνων Ἁγίων μας, «στὸν Παράδεισο ἢ στὴν κόλαση, θὰ μποῦμε μὲ τὸ σπαθί μας»! Ἕτερος δὲ εἶπεν, ὅτι «ὁ μὲν Κύριος θὰ θέλῃ νὰ σώσῃ τοὺς πάντας, – ἀκόμη καὶ τοὺς δαίμονας, – ἀλλὰ δυσ­τυχῶς, διὰ τοὺς ἐξ εὐωνύμων, θὰ ὑπερισχύσῃ ἡ ἰδική τους ἀρνητικὴ θέλησις»!

  Εἴθε, νὰ θέλωμεν ἅπαντες, καὶ ἐν ταὐτῷ νὰ ἀγωνιζώμεθα, διὰ τὴν μετὰ τοῦ Κυρίου αἰωνίαν ζωὴν καὶ μακαριότητα! Ἀμήν!

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

Ἱεροκήρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

πηγή: orthodoxostypos.gr