Μαρία ΣΚΟΥΜΠΑ

 

Εισαγωγικό από entaksis:     Η συγκλονιστική μαρτυρία του Ιγκόρ Πριμπίλοφ ξετυλίγει μια ασυνήθιστη πορεία από τον σκοτεινό κόσμο του αποκρυφισμού στην καρδιά της Ορθοδοξίας. Ο ίδιος υπήρξε για δεκατρία ολόκληρα χρόνια «δάσκαλος» του ρέικι, πιστεύοντας ακράδαντα ότι κατέχει μια ανώτερη συμπαντική ενέργεια. Ωστόσο, μια σειρά από αναπάντεχα γεγονότα και μια τυχαία συνάντηση στο λεωφορείο τον οδήγησαν να αναζητήσει την αληθινή πηγή της Χάρης. Σήμερα, ο Ιγκόρ εργάζεται σκληρά

ως υπάλληλος σε σούπερ μάρκετ, αλλά παράλληλα προσφέρει τις υπηρεσίες του στον ναό του Αγίου Νικολάου στη Μόσχα. Ως λαϊκός κατηχητής και διακονητής, βοηθά πλέον όσους παγιδεύτηκαν σε παραθρησκευτικές πλάνες να βρουν τον δρόμο της επιστροφής. Πρόκειται για μια ιστορία μετάνοιας που αποδεικνύει ότι η Εκκλησία περιμένει πάντα τον κάθε «άσωτο υιό» με ανοιχτή αγκαλιά.

    Θυμάστε τον βίο του Αγίου Κυπριανού και της μάρτυρος Ιουστίνης; Ένας πανίσχυρος μάγος έστελνε τυφώνες στους αμπελώνες κοντά στην Αντιόχεια και φοβερές ασθένειες στους ανθρώπους. Κάποτε τον επισκέφθηκε ένας νεαρός, παράφορα ερωτευμένος με τη χριστιανή Ιουστίνη. Ο Κυπριανός υποσχέθηκε να βοηθήσει, αλλά οι δαίμονες δεν τολμούσαν να βλάψουν την ευσεβή κοπέλα. Έκπληκτος ο Κυπριανός, απαρνήθηκε τη μαγεία και έγινε επίσκοπος. Για κάποιους, αυτή η ιστορία είναι παραμύθι. Για τον ήρωά μας όμως, είναι άκρως επίκαιρη. Ο Μοσχοβίτης Ιγκόρ Πριμπίλοφ αφηγείται πώς αναζήτησε τον Θεό στον αποκρυφισμό και μετά επέστρεψε στην Εκκλησία και έγινε Ορθόδοξος ιεραπόστολος.

Θυμάμαι, όταν ήμουν ήδη πολλά χρόνια στο ρέικι και είχα φτάσει σε ορισμένα επίπεδα, είδαμε μια μέρα με την παρέα μου μια βιντεοσκόπηση της τελετής επανένταξης πρώην οπαδών του ρέικι στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Εκεί υπήρχαν τα εξής λόγια: «Αποτάσσομαι τον σατανά και τα έργα αυτού». Τότε απορήσαμε: Πώς; Είναι δυνατόν να υπηρετούμε τον σατανά; Αργότερα διάβασα τον βίο του Κυπριανού και της Ιουστίνης και κατάλαβα ότι η ιστορία μου δεν ήταν καθόλου η πρώτη.

Θα θεραπεύεις τους ανθρώπους, όπως ο Χριστός

Βαπτίστηκα κρυφά στην παιδική μου ηλικία. Ωστόσο, την εποχή που γεννήθηκα, οι γονείς μου περνούσαν μια δύσκολη περίοδο στη σχέση τους με την πίστη, οπότε δεν έλαβα εκκλησιαστική ανατροφή. Από μικρός διάβαζα πολύ. Το «Πόλεμος και Ειρήνη» έπεσε στα χέρια μου στην πέμπτη δημοτικού! Περισσότερο από όλα στον Τολστόι μού άρεσαν οι σκηνές των μαχών, ενώ τις σκέψεις του πρίγκιπα Αντρέι για τη βελανιδιά τότε απλώς τις προσπέρασα. Αγαπούσα πολύ τα μαθηματικά και τη φυσική. Αλλά δεν καθόμουν μόνο πάνω από τα βιβλία. Έπαιζα ποδόσφαιρο, έκανα στίβο. Γενικά, ήμουν ένα συνηθισμένο παιδί. Μεγάλωσα, σπούδασα «οικονομική γεωγραφία ξένων σοσιαλιστικών χωρών». Εργάστηκα στον τουρισμό, στον τραπεζικό τομέα και σε πολλά άλλα μέρη. Όταν ήμουν 29 ετών, τον Φεβρουάριο του ’92, έμαθα τυχαία από γνωστούς ότι υπάρχει μια μέθοδος θεραπείας που εφάρμοζαν ο Βούδας και ο Χριστός. Κάτι έκανε «κλικ» στο κεφάλι μου: ο ίδιος ο Χριστός! Κοίτα να δεις!

Αποδείχθηκε ότι εκείνες τις ημέρες ερχόταν στη Μόσχα ένας δάσκαλος του ρέικι για να μιλήσει ακριβώς γι’ αυτά τα θαύματα σε ένα σεμινάριο. Τι τύχη! Θυμήθηκα αμέσως τις ορθόδοξες ρίζες μου, τη γιαγιά μου την Άννα, από την οποία είχα κληρονομήσει μια εικόνα και έναν σταυρό. «Να λοιπόν», σκέφτηκα, «επιτέλους βρήκα αυτό που χρειάζομαι! Ο Χριστός θεράπευε, το ίδιο θα κάνω κι εγώ!».

Ναι, όπως ο Χριστός. Το παλιό τροπάριο: όπως ο Αδάμ και η Εύα σκέφτηκαν «θα γίνουμε σαν θεοί», έτσι κι εμένα με έπιασαν στο ίδιο αγκίστρι. Η σκέτη θεραπεία δεν θα με συγκινούσε. Αλλά εδώ, ξαφνικά, σου λένε: θα είσαι όπως ο Χριστός. Και αυτό ήταν. Πήγα σε εκείνη τη συνάντηση και έμεινα στο ρέικι για 13 χρόνια.

Σκάλα που δεν φτάνει στον ουρανό

Το ρέικι έχει να κάνει με ενέργειες, με τη θεραπεία μέσω της επίθεσης των χεριών. Είναι μια βουδιστική κατεύθυνση. Εν συντομία, η ιδέα είναι ότι υπάρχει μια πηγή, ένα «εγρηγορός*» (egregore), από όπου απορρέει το ρέικι. Υποτίθεται ότι είναι μια συμπαντική ενέργεια που οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν πάντα και μετά, ξαφνικά, την ξέχασαν.

Μέσω της μύησης, υποτίθεται ότι θυμάσαι πώς συμβαίνουν όλα και, παραδόξως, αρχίζει πράγματι να ρέει μέσα σου μια ενέργεια την οποία αισθάνεσαι. Περνάει από το κεφάλι, φτάνει στην καρδιά και βγαίνει από τα χέρια. Μετά, στο δεύτερο επίπεδο, μαθαίνεις να τη μεταδίδεις από απόσταση, να αλλάζεις την ένταση και την ποιότητά της. Όμως, πώς μπορεί ένας άνθρωπος, πλασμένος από τον Θεό, να κατευθύνει την ενέργεια του Δημιουργού Του;

Προσπάθησα πολύ να κατακτήσω την τέχνη του ρέικι. Διάβαζα βιβλία για τον βουδισμό, βυθίστηκα στον διαλογισμό και σύντομα έφτασα στο επίπεδο του δασκάλου – μπορούσα ο ίδιος να μυώ άλλους ως δασκάλους ρέικι. Δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει σύγκριση, αλλά είναι σαν τον επίσκοπο στην Ορθοδοξία. Σε κάποια φάση μού φάνηκε μάλιστα ότι πήγαινα ολοταχώς προς τον Θεό, αφού όλα μού είχαν έρθει τόσο ωραία: είχα κύρος, θέση, και μου άρεσε που εγώ, ένας δάσκαλος ρέικι, θεράπευα ανθρώπους.

Περίπου τρία χρόνια μετά, μου ήρθε μια σκέψη: «Μα ο Χριστός θεράπευε απλώς επειδή είναι Θεός». Το σκέφτηκα και συνέχισα να εμβαθύνω στο ρέικι. Από τον βουδισμό κράτησα τις σκέψεις για την ευσπλαχνία και τη συμπόνια. Είναι πολύ σημαντικά, αλλά δεν μπορείς να σωθείς μόνο με αυτά. Μου δημιουργήθηκε μάλιστα μια εικόνα: στέκομαι σε μια σκάλα που οδηγεί προς τα πάνω και ψάχνω το επόμενο σκαλοπάτι – αλλά δεν υπάρχει. Και δίπλα υπάρχει μια άλλη σκάλα – που φτάνει μέχρι τον ουρανό. Πρέπει απλώς να περάσω σε εκείνη και να κινηθώ προς τα πάνω, προς τον Θεό.

Σας περιμένουν εκεί

Κάποτε χάλασε το αυτοκίνητό μου και πήγαινα στη δουλειά μου, στο βόρειο τμήμα της Μόσχας, με τη συγκοινωνία. Σε μια στάση έπιασα κουβέντα με μια τυχαία συνταξιδιώτισσα. Ξαφνικά με ρωτάει: «Πηγαίνετε στην εκκλησία;». Τα έχασα. Πρέπει να πηγαίνω; Γιατί; Αλλά η γυναίκα είπε σιγανά μια σύντομη φράση: «Ξέρετε ότι σας περιμένουν εκεί;». Ανασήκωσα τους ώμους: «Ποιος με περιμένει εκεί;». Εκείνη όμως είπε απλά και καλοσυνάτα: «Πιστέψτε με, σας περιμένουν πολύ!» και έφυγε. Αυτή η παράξενη συνομιλία με έναν τυχαίο άνθρωπο δεν έβγαινε από το μυαλό μου. Μόνο μετά από χρόνια κατάλαβα Ποιος περίμενε.

Η εκπαίδευση στο ρέικι συνεχιζόταν με επιτυχία. Πήρα το πρώτο, το δεύτερο και το επίπεδο του δασκάλου στη δυτική γραμμή και συνέχισα την εκπαίδευση στην ανατολική γραμμή (Ennersense). Σύντομα ήρθε η ώρα για τη μύηση ως δασκάλου και εδώ.

Η μύηση έπρεπε να γίνει την ημέρα του εν Χώναις θαύματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Ήμασταν στο Βλαντίμιρ και η Πατρίσια Γουόρεν, η δασκάλα μας, αποφάσισε να μας μυήσει ακριβώς δίπλα στον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως. Άρχισε όμως να βρέχει και η «αντι-μυσταγωγία» δεν έγινε. Εντάξει, σύμπτωση. Αλλά και μετά ακολούθησε μια ολόκληρη αλυσίδα γεγονότων όπου κάθε φορά κάτι εμπόδιζε τη μύηση. Αυτό δεν έμοιαζε πια τυχαίο.

Για παράδειγμα, ανακοινώθηκε η μύηση. Κάθισα ήσυχα και περίμενα. Έκλεισα τα μάτια και προσευχόμουν μέσα μου. Ήμουν έτοιμος. Ξαφνικά η Πατρίσια άρχισε να βήχει, σαν να αρρώστησε ξαφνικά. Μετά έφυγε και έλειψε για πολλή ώρα. Δεν ήταν σαφές αν η μύηση ολοκληρώθηκε ή όχι. Το πιο ενδιαφέρον συνέβη στην απονομή των διπλωμάτων. Τα έδωσαν σε όλους, εγώ ήμουν ο τελευταίος. Η Πατρίσια στέκεται με το δίπλωμα στα χέρια και λέει: «Είναι μια παράξενη κατάσταση. Γράφω την ημερομηνία –μήνα, ημέρα– αλλά το έτος βγήκε “200”, το τελευταίο ψηφίο δεν γράφτηκε. Θα το αφήσω έτσι, δεν έχω το δικαίωμα να προσθέσω κάτι από μόνη μου». Όλοι άρχισαν να γελούν ότι είμαι ο παλαιότερος δάσκαλος ρέικι, αλλά εγώ κατάλαβα: κάτι δεν πάει καλά. Η μύηση δεν πραγματοποιήθηκε.

Μετά από λίγο καιρό με ζήτησαν να βοηθήσω έναν άλλο δάσκαλο ρέικι – απλώς να είμαι ο ασθενής. Πήγα στο μάθημα, ένας μαθητής ασχολούνταν μαζί μου και ξαφνικά με πήραν τηλέφωνο από το σπίτι και μου είπαν ότι έσπασαν τα καλοριφέρ. Έφυγα. Και, ουσιαστικά, αυτή ήταν η τελευταία μου επαφή με το ρέικι.

Τι μπορώ να συμβουλεύσω; Ελέγχετε την πνευματική σας πυξίδα με βάση τον Χριστό: ζήστε σύμφωνα με τις 10 εντολές, μελετήστε το Ευαγγέλιο, επικοινωνήστε με πιο έμπειρους πιστούς. Συμβουλευτείτε έναν πνευματικό, κι αν δεν έχετε, αναζητήστε τον στην Εκκλησία. Διαφορετικά, ο πονηρός θα σας πλασάρει το ψέμα σε ένα όμορφο περιτύλιγμα.

Όταν ήρθα στην Εκκλησία, κατάλαβα ότι είχα χάσει όλα αυτά τα χρόνια, είχα χάσει τον Χριστό. Τώρα περίμενα κάθε συνάντηση μαζί Του, κοινωνούσα κάθε εβδομάδα και δεν μπορούσα να χορτάσω αυτή την επικοινωνία. Σαν πεινασμένος άνθρωπος που τον κάθισαν σε γιορτινό τραπέζι. Μετά, στην οδό Μαροσέικα, συνάντησα έναν πνευματικό που ήταν υποστηρικτής της συχνής Θείας Κοινωνίας. Και πάλι ένιωσα το χέρι του Θεού σε όλα. Και όταν στη λειτουργία διάβαζαν την παραβολή του Ασώτου Υιού… Ένιωθα με όλη μου την ψυχή πώς ο Πατέρας με χαιρόταν, με πόση αγάπη με υποδέχθηκε… Κι εγώ; Το μόνο που μπορούσα να πω ήταν: «Ήμαρτον, Πάτερ!».

Πώς κατάφερα να σωθώ; Ίσως με τις προσευχές της γιαγιάς μου; Η γιαγιά Άννα έβαλε τις βάσεις, οι οποίες αποδείχθηκαν θεμελιώδεις. Αν και δεν έκανε τίποτα επίτηδες γι’ αυτό. Απλώς ζούσαμε στο ίδιο δωμάτιο και την έβλεπα όταν άναβε το καντήλι και προσευχόταν στη γωνιά δίπλα στο γραφείο. Μάλλον και νήστευε, αλλά το έκανε τόσο απαρατήρητα που δεν μου περνούσε από το μυαλό. Μερικές φορές διηγούνταν ιστορίες.

Για παράδειγμα, πώς πήγαινε με τον παππού στο σπίτι από έναν δασικό δρόμο. Ξαφνικά βγήκε ο τροχός από το κάρο, ο παππούς μόνος του δεν μπορούσε να τον φτιάξει, γύρω ερημιά και κανείς να βοηθήσει. Άρχισαν λοιπόν να προσεύχονται θερμά. Και τότε βγήκε από το πουθενά ένας ηλικιωμένος ανθρωπάκος και ρωτάει: «Τι έγινε, παιδιά;». Έβαλε πλάτη, βοήθησε να μπει ο τροχός. Εκείνοι χάρηκαν, θέλησαν να τον ευχαριστήσουν, γύρισαν – και δεν ήταν πια κανείς εκεί. Κατάλαβαν μετά ότι ήταν ο Άγιος Νικόλαος.

Η τελευταία κλωστή

Κάποτε τηλεφωνώ στην Αμερική στην Πατρίσια, με την οποία παραμείναμε φίλοι. Με απασχολούσε ένα πράγμα. Είχα πάει στο ρέικι για να συναντήσω τον Χριστό. Της λέω λοιπόν: «Άκου, Πατρίσια, αν το ρέικι είναι το Άγιο Πνεύμα, γιατί στο πρώτο επίπεδο δεν λες καθόλου γι’ αυτό; Γιατί δεν μιλάς για την Τριάδα;». Υποσχέθηκε να το σκεφτεί.

Μετά είδα στον τοίχο της μια ανακοίνωση ότι σε μια εβδομάδα κάνει σεμινάριο πρώτου επιπέδου ρέικι. Έγραψα λοιπόν: «Ζήτω! Η Πατρίσια θα μιλήσει για την Αγία Τριάδα ήδη από την αρχή της εκπαίδευσης». Περνάει μια ώρα, με παίρνει τηλέφωνο και λέει: «Ιγκόρ, σε παρακαλώ συγχώρεσέ με, αλλά έσβησα το μήνυμά σου από τον τοίχο. Καταλαβαίνεις, οι μαθητές μου επαναστάτησαν. Με κατέκλυσαν με μηνύματα: ποια Αγία Τριάδα, ποιος Θεός και ποια θρησκεία – το ρέικι είναι πάνω από αυτά. Είναι η ενέργεια του Σύμπαντος».

Γενικά, ξεσηκώθηκε θύελλα – κι εκείνη απλώς αφαίρεσε το μήνυμα. Και τότε κάτι έκανε «κλικ» μέσα μου. Σαν να κόπηκε η τελευταία κλωστή. Ιδού τι της είπα: «Πατρίσια, εκεί στην ιστοσελίδα σου έχεις τα ονόματα όλων όσων μύησες. Είναι και το δικό μου όνομα εκεί. Σβήσε το, γιατί εκεί όπου αφαιρούν το όνομα του Χριστού, δεν θα υπάρχει ούτε το δικό μου». Γι’ αυτήν, φυσικά, ήταν σοκ.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης πριν από την πρώτη, γενική εξομολόγηση, ρώτησα τον ιερέα: «Για τι να μετανοήσω;». Ο παπάς βρήκε το κλειδί για τον πρώην βουδιστή χρησιμοποιώντας μια ποιητική σύγκριση: «Αν έχεις μπροστά σου μια λακούβα και ένα ορεινό ρυάκι, από πού θα πιεις;» – «Φυσικά από το ρυάκι». – «Πίνε λοιπόν από την καθαρή πηγή».

Έτυχε να μην περάσω αμέσως την τελετή επανένταξης στην Εκκλησία**. Ένιωσα όμως ότι μου ήταν απαραίτητο αφού έγινα νονός. Στο γιορτινό τραπέζι, ο κουμπάρος μου έκανε μια πρόποση να παραμείνουμε τόσο καθαροί στην πίστη όσο ο μικρός μας νεοφώτιστος χριστιανός. Ξαφνικά ένιωσα ένα κάψιμο: αισθάνθηκα στο πετσί μου ότι δεν ήμουν καθόλου σαν αυτό το βρέφος. Και ικέτευσα: «Κύριε, εάν θέλεις, δύνασαί με καθαρίσαι!». Και κατάλαβα ότι έπρεπε τελικά να περάσω την τελετή επανένταξης στην Ορθοδοξία.

Ο πνευματικός απόρησε: «Γιατί θέλεις την τελετή; Είσαι ήδη έξι χρόνια κοινωνούμενος, είσαι ιεραπόστολος. Τι άλλο θέλεις;». Του απαντώ: «Πάτερ, πώς είπε ο Χριστός; “Ούτω γαρ πρέπον εστίν ημίν πληρώσαι πάσαν δικαιοσύνην”. Αύριο μεθαύριο θα μιλάω στους ανθρώπους για την τελετή και θα με ρωτήσουν: “Εσύ την πέρασες;” – “Όχι, αλλά εσείς πρέπει”. Τότε τι; Θα είναι ψέμα. Οπότε, ευλογήστε».

Γιατί πέρασα την τελετή επανένταξης στην Ορθόδοξη Εκκλησία μόνο μετά από έξι χρόνια; Νομίζω ότι ο Κύριος περίμενε να Τον αναγνωρίσω ως Θεό με την πλήρη έννοια της λέξης. Διότι στο βάθος της ψυχής μου πίστευα ακόμα ότι κάτι από το Άγιο Πνεύμα υπήρχε σε αυτό το ρέικι. Υπήρχε μια συμπάθεια. Ίσως η εμπειρία μου να μην είναι κανονική, αλλά σήμερα γνωρίζω ότι με την τελετή (σ.μ: Χρίσμα) κόβονται όλοι οι δεσμοί με το σκοτεινό παρελθόν.

Σύ ει ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια!

Στην αρχή, όταν έφυγα από το ρέικι, μου φαινόταν ότι εκεί ήμουν κάποιος, ενώ τώρα θα ήμουν ένα τίποτα… Αλλά ο Κύριος τα έδωσε όλα – πήρα ευλογία να βοηθώ στο ιερό του ναού του Αγίου Νικολάου στο Κλέννικι, μπροστά στην Αγία Τράπεζα. Στον ναό μας είμαι υπεύθυνος για το ιεραποστολικό και κατηχητικό έργο, βοηθώ τον υπεύθυνο της αρχιερατικής περιφέρειας Θεοφανείων στην εργασία με όσους απομακρύνθηκαν από την Ορθοδοξία. Γιατί έγινα Ορθόδοξος ιεραπόστολος; Αν οδηγούσα τόσους ανθρώπους στον Βούδα, γιατί να μην τους οδηγώ στον Χριστό; Αυτή είναι η αρχή μου: αν γνωρίζεις την αλήθεια, μοιράσου την.

Βέβαια, για πολύ καιρό είχα συμπλέγματα λόγω της έλλειψης ανταπόκρισης. Πήγαινα μάλιστα στον προϊστάμενο του ναού και του έλεγα: «Πάτερ, τόσες ώρες εφημερεύω στον ναό και δεν ξέρω τίποτα – τι απέγιναν εκείνοι οι άνθρωποι με τους οποίους μίλησα;». Κι εκείνος μου έλεγε: «Ιγκοράκι, φαντάσου να είχαν διορθωθεί όλοι και να το μάθαινες. Τι θα πίστευες για τον εαυτό σου; Ότι είσαι άγιος;.. Κάνε υπομονή και περίμενε». Και μόνο μετά από χρόνια ο Κύριος με παρηγόρησε: τίποτα δεν πήγε χαμένο!

Τα τελευταία 12 χρόνια εργάζομαι στο κατάστημα «Perekrestok». Ο Κύριος με έστειλε εκεί αφού έγινα ιεραπόστολος στον ναό, γιατί πολλοί εργάτες εκεί είναι μουσουλμάνοι. Κηρύττω; Είναι βαριά κουβέντα, αλλά μερικές φορές οι ίδιοι οι άνθρωποι πιάνουν τη συζήτηση. Παραλαμβάνω κάποτε παλέτες, μαζί μου είναι δύο φορτοεκφορτωτές. Ξαφνικά ένας πλησιάζει και ρωτάει: «Άκου, εσείς πώς προσεύχεστε;». Του απαντώ: «Με διάφορους τρόπους, μερικές φορές έτσι». Έκανα τον σταυρό μου και άρχισα να ψάλλω: «Σύ ει ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια! Ποιών! Ποιών! Ποιών θαυμάσια!». Δυνατά, όπως το ψάλλουν στη θεία λειτουργία. Ο εργάτης έχασε τη λαλιά του από την έκπληξη.

Και το θαύμα έγινε – σύντομα ο νεαρός βρέθηκε σε ορθόδοξο ναό. Να πώς έγινε: Το ίδιο βράδυ τον έδιωξαν από τη δουλειά και βρέθηκε στον δρόμο. Την επόμενη μέρα με παίρνει τηλέφωνο, ζητάει χρήματα για εισιτήριο τρένου. Του λέω: «Κανένα πρόβλημα, αλλά τώρα εφημερεύω στον ναό, δεν μπορώ να φύγω, έλα εσύ εδώ». Ήρθε. Ήταν ο εσπερινός πριν από τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Τον ξενάγησα στο κάτω μέρος του ναού, όπου υπάρχει η εικόνα της Μεταμορφώσεως σε όλο τον τοίχο. Του εξήγησα ότι ο Χριστός μεταμορφώθηκε εκείνη την ημέρα. Μετά ανεβήκαμε πάνω, όπου γινόταν η ακολουθία. Βγήκε ο πατέρας Νικόλαος, είπε το κήρυγμα. Άρχισαν να χρίουν με λάδι. Μετά τη λειτουργία του έδωσα χρήματα, εκείνος ετοιμαζόταν να φύγει και ξαφνικά ρωτάει για τον προϊστάμενο: «Είναι αλήθεια ότι εκείνος ο μεγαλόσωμος με τα λευκά πιστεύει ότι ο Ίσα (Ιησούς) είναι ο Θεός;». Και τότε είπα μια φράση που εξέπληξε κι εμένα τον ίδιο όταν τη συνειδητοποίησα πλήρως. Του είπα: «Ναι, είναι αλήθεια, και ο καθένας που έρχεται σε αυτόν τον ναό, έτσι πιστεύει». Μόλις εκείνος ο νεαρός άρχισε να θέτει ερωτήματα, ο Θεός έστειλε τις απαντήσεις. Αν συνεχίσει έτσι, θα σωθεί.

 

Επεξηγηματικές σημειώσεις από entaksis:

*   Τι είναι το «Εγρηγορός»;  Στον αποκρυφισμό, θεωρείται μια «συλλογική οντότητα» ή ένα «ενεργειακό πεδίο» που δημιουργείται από τις σκέψεις, τα συναισθήματα και την πίστη μιας ομάδας ανθρώπων. Οι οπαδοί αυτών των θεωριών πιστεύουν ότι όταν πολλοί άνθρωποι εστιάζουν στην ίδια ιδέα (π.χ. στο ρέικι), δημιουργείται μια αυτόνομη πνευματική δύναμη (το εγρηγορός) που τους τροφοδοτεί με ενέργεια, αλλά και τρέφεται από αυτούς. Στη γλώσσα των θεοσοφιστών και του αποκρυφισμού, το εγρηγορός (egregore) θεωρείται μια ισχυρή και αυτόνομη σκεπτομορφή.

Ως Σκεπτομορφή θεωρείται μια μορφή ενέργειας που δημιουργείται από τη συγκεντρωμένη σκέψη ενός ατόμου. Εγρηγορός είναι ουσιαστικά μια συλλογική σκεπτομορφή. Προκύπτει όταν μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων (π.χ. οι οπαδοί μιας οργάνωσης, ενός δόγματος ή μιας μεθόδου όπως το ρέικι) σκέφτονται και επιθυμούν το ίδιο πράγμα. Σύμφωνα με αυτές τις θεωρίες, αυτή η συλλογική ενέργεια αποκτά μια δική της «ημι-συνείδηση» και μπορεί να επηρεάζει όσους είναι συντονισμένοι μαζί της.

**   Εννοεί την Ακολουθία του Χρίσματος που πρέπει να λαμβάνουν όσοι επιστρέφουν στην Εκκλησία από αιρέσεις. Ο Ιγκόρ αναφέρει ότι ο πνευματικός του τον προέτρεπε στη συχνή Θεία Κοινωνία. Είναι πιθανό είτε ο ιερέας να μην αξιολόγησε σωστά το βάθος της εμπλοκής του στο Ρέικι (ίσως το εξέλαβε ως μια απλή αμαρτία και όχι ως αποστασία/αίρεση), είτε να εφάρμοσε μια υπερβολική «οικονομία», θεωρώντας ότι η μετάνοια του Ιγκόρ ήταν τόσο ειλικρινής που η Κοινωνία θα λειτουργούσε θεραπευτικά για να τον κρατήσει στην Εκκλησία, παρακάμπτοντας το τυπικό μέρος. Το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι η αντίδραση του ίδιου του Ιγκόρ μετά από έξι χρόνια όταν κατάλαβε ότι κάτι έλειπε. Η συμμετοχή του στα Μυστήρια ένιωθε ότι «σκάλωνε» στο σκοτεινό του παρελθόν. Η φράση του «δεν θα είναι αλήθεια» αν διδάσκω άλλους χωρίς να έχω τακτοποιηθεί κανονικά, δείχνει ότι ο ίδιος συναισθάνθηκε το αντικανονικό της κατάστασής του. Στη Ρωσία της δεκαετίας του ’90 και των αρχών του 2000, η μετάβαση από τον αθεϊσμό στον αποκρυφισμό και μετά στην Εκκλησία ήταν τόσο μαζική και χαοτική, που πολλές φορές η ποιμαντική πράξη προπορευόταν της κανονικής ακρίβειας.

 

 ΠΗΓΗ: Как мастер рэйки вернулся в Церковь– Милосердие.ru –επιμέλεια Γιούλια ΚΑΡΠΟΥΧΙΝΑ

Προσαρμογή: Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ