Οἱ «μόδες» ἀπὸ τὸν παρηκμασμένον Δυτικὸν κόσμον Μετέβαινον εἰς τὰ μέντιουμ καὶ οἱ ἄλλοτε βασιλεῖς μας;

Ὁ πνευματισμὸς μεντιουμισμὸς ἦλθε στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν γνωστὴ φύση τῆς παρακμῆς, περὶ τὶς ἀρχὲς τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα. Οἱ πρῶτοι ποὺ προσχώρησαν- μυήθηκαν σ’ αὐτὴν τὴ «μόδα» ἦσαν οἱ τῆς πλουτοκρατικῆς Ἀριστοκρατίας μας καὶ μερικοὶ τῶν γραμμάτων, ἐπειδὴ ὅμως ἐδῶ ἡ πατρίδα μας εἶναι ἡ χώρα τοῦ Κοσμάδων τῶν Αἰτωλῶν, τοῦ Παπουλάκου, τῶν Μακρυγιάννηδων, τοῦ Παπαδιαμάντη, τῶν Κόντογλου, καὶ λίγο πιὸ πέρα εἶναι οἱ τόποι τὸν Ἰουστίνων Πόποβιτς, γι’ αὐτὸ καὶ στοὺς ντόπιους πνευματιστικοὺς κύκλους ἐδῶ, συνέβησαν κωμικοτραγικὰ περιστατικὰ ποὺ ἄν εἴχαμε τὸν καιρὸ νὰ τὰ διηγηθοῦμε ὅλα, θὰ γελοῦσε ὁ κάθε πικραμένος… Ἀποδοκιμάστηκε δηλαδὴ ἐν τοῖς πράγμασι ὁ πνευματισμός.

Ὀλίγα περὶ τοῦ τί εἶναι ὁ πνευματισμὸς – μεντιουμισμὸς

Ὁ πνευματισμὸς εἶναι τὸ κάλεσμα τῶν πνευμάτων ποὺ κινοῦνται «στὸ ὑπερπέραν», διὰ τῶν «ἐνδιαμέσων», (μέντιουμ) περιερχομένων εἰς αὐτοΰπνωση. Αὐτὸ γίνεται σὲ ὁμάδες ἕως καὶ 30 τὸ πολὺ προσώπων, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν ὁμοῦ, σὲ κλειστοὺς χώρους, στὸ μισοσκόταδο. Οἱ συνάξεις αὐτὲς ὀνομάζονται «πνευματιστικοὶ Κύκλοι» ἢ «Συνεδρίες».

Ὑπογραμμίζουμε ὅτι ὁ πνευματισμὸς μεντιουμισμὸς ἀποδοκιμάζεται παρὰ τῆς Ἐκκλησίας μας. Σημειώνουμε ἐπίσης ὅτι τὰ «πνεύματα», ποὺ καλοῦνται νὰ «μιλήσουν» στοὺς κύκλους αὐτοὺς εἶναι συνήθως δαιμονικὰ ἢ καὶ «πρόσγεια» τῆς κακιᾶς ὥρας (χωρὶς «πνευματικὴ ἐξέλιξη»), ποὺ περιπαίζουν συνήθως ἐκείνους, ποὺ τὰ καλοῦν καὶ ποὺ τοὺς ὁδηγοῦν σὲ λάθος δρόμους…

Σὲ ἑπόμενες ἐδῶ ἐργασίες μας θὰ ἀναφερθοῦμε πληρέστερα γιὰ τὰ ἔργα καὶ τὶς ἡμέρες τῶν πνευματιστῶν στὴν Ἑλλάδα.

Οἱ βασιλικοὶ πρίγκιπες Χριστόφορος καὶ Κων/νος (1912-13) εἰς μέντιουμ τῶν Ἰωαννίνων!

Ἔγιναν καὶ τοῦτα; Ναί, ἔγιναν!

Τὴν ὥρα ποὺ ὁ ἑλληνικὸς Στρατὸς πολεμοῦσε σκληρὰ στὰ Γιάννενα, οἱ τότε πρίγκιπες συμμετεῖχαν σὲ πνευματιστικὴ Συνεδρίαση μίας κυρίας τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ στὰ Γιάννενα! Ἀπίστευτο; Ναί, ἀλλὰ ἰδέστε το, ἔτσι ὅπως τὸ διαβάζουμε σὲ αὐθεντικὸ πνευματιστικὸ περιοδικό. Διαβάζουμε:

«… Τὴν παραμονὴν τῆς δολοφονίας Γεωργίου τοῦ A΄ [στὶς 5 Μαρτίου 1913 στὴ Θεσσαλονίκη], ὁ πρίγκιψ (Χριστόφορος) μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ του, τότε διαδόχου Κωνσταντίνου, εὑρίσκοντο εἰς Ἰωάννινα. Κυρία τις τοῦ ἐκεῖ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ προσεκάλεσεν ἀμφοτέρους εἰς πνευματιστικὴν συνεδρίασιν. Ἐπὶ ἡμίσειαν ὥραν οὐδὲν παρετηρήθη. Μετ’ αὐτὴν ὅμως τὸ μολύβι τῆς κυρίας [ποὺ ἦτο τὸ μέντιουμ τῆς βραδιᾶς] κρατούμενον καὶ ἀπὸ τὸν πρίγκιπα [!], ἤρξατο γράφον μὲ καταπληκτικὴ ταχύτητα [καθ’ ὑπαγόρευσιν τοῦ κληθέντος «πνεύματος»]. Τὰ γραφέντα ἀνήγγειλον διὰ μακρὸν εἰς τὸν τότε διάδοχον [καὶ σὲ λίγο βασιλέα!] νίκας καὶ δόξας ἀλλὰ καὶ θλίψεις πολλάς, κατόπιν δὲ κατέληγον οὕτως:

«Αὔριον… θάνατος…». Τὴν ἑπομένην συνέβη ἡ ὅλως ἀπρόοπτος δολοφονία τοῦ Γεωργίου τοῦ Α΄…».

(Στὸ πνευματιστικὸ/μεντιουμιστικὸ περιοδικὸ ὑπὸ τὸν τίτλο «Ὁ κόσμος τῆς ψυχῆς», μηνιαία ἐπιθεώρησις Ἐρευνῶν τῶν μεταψυχικῶν φαινομένων, Ἐκδίδεται ὑπὸ τοῦ μεταψυχικοῦ Συνδέσμου Ἀθηνῶν, Ἀθῆναι, Μάρτιος 1954, τεῦχος 3, σελ. 45, στὸ ἄρθρο τοῦ Καθηγητοῦ Π. Γιωτόπουλου, ὑπὸ τὸν τίτλο «Μεταψυχικὰ Φαινόμενα τοῦ Πρίγκιπος Χριστοφόρου»).

Πῶς γίνεται;

Πιθανὴ ἀπορία ἀναγνωστῶν: Πῶς γίνεται καὶ τὰ πονηρὰ πνεύματα τῶν μεντιουμιστῶν νὰ «προβλέπουν» μελλοντικὰ συμβησόμενα;

Ἀπάντηση: τίποτε δὲν «προβλέπουν» τὰ πονηρὰ πνεύματα. Ἀλλὰ ἐπειδὴ αὐτὰ τὰ κακὰ πνεύματα συμμετέχουν ἐνεργὰ στὸ κακὸ – στὴν δολοφονία τοῦ βασιλιᾶ, ἐν προκειμένῳ – γιὰ τοῦτο καὶ ἀνακοινώνουν, «προλέγουν» ἐκεῖνο τὸ κακὸ τὸ ὁποῖο ἤδη νοερῶς ἀποδέχονται… Καὶ γιατί γίνεται ἔτσι; Γίνεται, γιὰ νὰ ἐντυπωσιάζονται καὶ νὰ τρομοκρατοῦνται ἐπίσης oἱ καλοῦντες τὰ πονηρὰ αὐτὰ πνεύματα μεντιουμιστές!

Ὁ ἄλλοτε βασιλεὺς τῆς Ἑλλάδος καὶ τέκτων Γεώργιος Β΄ [1] ἦτο καὶ πνευματιστής;

Ἔτσι γράφουν – ἐπισημότατα – οἱ πνευματιστὲς στὸ περιοδικό τους. Ὁ τίτλος τοῦ σχετικοῦ δημοσιεύματος εἶναι: «-Ὁ Βασιλεὺς Γεώργιος Β΄ τῆς Ἑλλάδος πνευματιστὴς»

Κείμενο: «Στὸ τεῦχος τῆς 14ης Μαρτίου, τῆς Ἀγγλικῆς Ἐφημερίδος «Psychk News», [Ψυχικὰ Νέα] δημοσιεύεται ὅτι ὁ ἀείμνηστος βασιλεὺς Γεώργιος Β΄ ἦταν πνευματιστὴς καὶ εἶχε παρευρεθῆ σὲ πνευματιστικὲς συνεδριάσεις.

Σὲ μιὰ ἀπ’ αὐτές, τὸ πνεῦμα τοῦ Γεωργίου τοῦ Ε΄ τῆς Ἀγγλίας [1910-1936], εἶχεν ἐμφανισθῆ καὶ εὐχαρίστησε τὸν γνωστὸ Ἄγγλο ἰατρὸ ΛΟΓΚ, ποὺ εἶχε θεραπεύσει ἀπὸ τὸν τραυλισμὸ τὸ γυιό του, δηλαδὴ τὸν ἀποθανόντα ἤδη Γεώργιον τὸν Στ΄ [1895-1952]…» (Στὸ πνευματ. περιοδ. «Ὁ κόσμος τῆς ψυχῆς, 1953, τεῦχος 5, σελ. 284).

Καὶ ὁ ἄλλοτε βασιλεὺς Παῦλος;

Ἦτο καὶ αὐτὸς πνευματιστής;

«Ναί», Ἀπαντοῦν οἱ μεντιουμιστές!

Ἰδοὺ τὸ σχετικὸ δημοσίευμα αὐτῶν. Γράφουν στὸν τίτλο τοῦ ἄρθρου των: «Ὁ Βασιλεὺς Παῦλος ἠσχολεῖτο μὲ τὸν πνευματισμόν. Εἶχε μυηθῆ ἀπὸ τὸν ἀδελφόν του» τὸν Γεώργιο Β΄).

Τὸ κείμενο: «Λονδίνον… Τὸ περιοδικὸν «Ψυχικὰ Νέα» τῆς βρεττανικῆς Ἑταιρείας ψυχικῶν Ἐρευνῶν, γράφει ὅτι ὁ βασιλεὺς Παῦλος ἐπίστευεν ἀπολύτως εἰς τὸν πνευματισμόν, εἰς τὸν ὁποῖον εἶχε μυηθῆ ἀπὸ τὸν ἀδελφόν του Γεώργιον. Προστίθεται ὅτι τὸ γεγονὸς εἶναι γνωστὸν εἰς τὸ περιοδικὸν ἀπὸ τοῦ 1947, ὅταν τὸ εἶχεν ἀποκαλύψει ὁ ἐξέχων πνευματιστὴς κ. Μελᾶς. [2]

Τόσον ὁ Γεώργιος, ὅσον καὶ ὁ Παῦλος ἀκολούθως, ἐπισκέπτοντο συχνὰ τὸ μέντιουμ Ἐστέλλα Ρόμπερτς, τὸ ὅποιον μέσῳ τοῦ πνεύματος, τοῦ ἀποκαλούμενου «Ἐρυθρὸν Νέφος», εἶχε κάνει καταπληκτικὰς προφητείας καὶ εἰς τοὺς δύο διὰ τὸ μέλλον τῆς Δυναστείας [;].

Ἡ Ἐστέλλα Ρόμπερτς, ἐρωτηθεῖσα, ἐπιβαίωσε τ’ ἀνωτέρω, ἀλλὰ ἠρνήθη νὰ παράσχη περισσοτέρας πληροφορίας, εἰποῦσα ἁπλῶς ὅτι ὁ Παῦλος ἐνδιαφέρετο συνήθως διὰ τὰ πνευματικὰ καὶ ὄχι τὰ πολιτικὰ προβλήματα. Ὁ βασιλεὺς Παῦλος ἐχρησιμοποίει κατὰ τὰς ἐπισκέψεις αὐτὰς τὸ ψευδώνυμον «Μίστερ Κόνσταντιν».

Τέλος τὸ περιοδικὸν γράφει ὅτι καὶ ἄλλα [;] -ζῶντα – μέλη τῆς Βασιλικῆς Οἰκογενείας, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατονομασθοῦν, πιστεύουν ἐπίσης εἰς τὸν πνευματισμόν…

(πηγή, τὸ πνευμ. περιοδ. «Ὁ Κόσμος τῆς Ψυχῆς», ἔτος 1964, τεῦχος 4, σελ. 66).

Καὶ ὁ πρίγκιψ Χριστόφορος… …Ἦταν καὶ αὐτὸς πνευματιστής!

– Αὐτὸ μᾶς τὸ λέει ὁ ἴδιος, στὰ ἀπομνημονεύματά του, ὡς ἀκολούθως:

«… Ἡ Δωροθέα Καροῦζο, χήρα τοῦ διάσημου τενόρου, μοῦ τηλεφώνησε στὸ ξενοδοχεῖο ποὺ διέμενα στὴ Νέα Ὑόρκη, γιὰ νὰ μοῦ ζητήσει νὰ τὴν συνοδεύσω σὲ μία πνευματιστικὴ συνεδρία.

Τὸ ἐνδιαφέρον μου [συνεχίζει ὁ Πρίγκιψ Χριστόφορος] γιὰ τὶς μελέτες ψυχοκινητικῶν φαινομένων ἀνάγεται στὴ γνωριμία μου μὲ τὸν Οὐίλιαμ Τ. Στὴντ στὸ Λονδίνο, στὴ διάρκεια ἑνὸς δείπνου, τὸ 1910…». Αὐτὰ ἐγγράφησαν ἀπὸ τὸν πρίγκιπα κατὰ τὸ ἔτος 1932 καὶ δημοσιεύθησαν στὴ γαλλικὴ ἔκδοση. (Ὁ κόσμος τῆς ψυχῆς, 1954, τ. 3, σελ. 44). Πηγὴ δική μας εἶναι ἡ μετάφραση στὰ ἑλληνικὰ ἀπὸ τοῦ τίτλο Χριστόφορος, ὁ κοσμοπολίτης Πρίγκιπας, ἀχρονολόγητο, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Φερενίκη, σελ. 252, 253.

Γράφει ἐν συνεχείᾳ ὁ πρίγκιψ Χριστόφορος ὡς ἐμπειρία αὐτοῦ σὲ πνευματιστικὴ συνεδρία, ὡς ἀκολούθως:

«… θόρυβοι ἀπὸ σήματα ἀντηχοῦσαν στ’ ἀδειανὰ δωμάτια πόμολα στριφογυρνοῦσαν μόνα τους στὶς πόρτες· κάπου κάπου ἀκουγόταν ξέσπασμα ἑνὸς γέλιου ἢ κάποιος ἀναστεναγμός, ἢ πάλι τὸ ἁπαλὸ θρόισμα ἑνὸς γυναικείου φορέματος, ποὺ σαλεύει…».

Ἰδοὺ παρακάτω καί: «… ἡ ἐξοικείωση», ἐκεῖ, τοῦ Μπόρις [ἑνὸς σκυλιοῦ τοῦ καναπὲ] μὲ τὸ ἐν λόγῳ πνεῦμα». Καὶ συνεχίζει: «… Τὸ πιὸ παράδοξο μέσα σ’ ὅλα αὐτὰ -γράφει ὁ πρίγκιψ- ἦταν πὼς ὁ Μπόρις, σ’ ἀντίθεση μὲ τὰ ἄλλα σκυλιά, ποὺ ἀγριεύουν μὲ τὰ παραφυσικὰ φαινόμενα, φαινόταν νὰ ἔχει ἐξοικειωθεῖ πλήρως μὲ τὸ ἐν λόγῳ πνεῦμα, τρέχοντας στὴν πόρτα σὰν γιὰ νὰ προϋπαντήσει κάποιον μουσαφίρη” (πηγή: ὅπως παραπάνω σελ. 259).

Ποῖον εἶναι τὸ σχόλιον τοῦ μοναχοῦ Ἀβερκίου;

Οὐδὲν γιὰ τὸ τί ἔκαναν τὰ τότε βασιλικὰ πρόσωπα.

Γιατί;

Διότι οἱ ἄλλοτε βασιλεῖς ἦσαν ἀνεύθυνοι κατὰ τὰ τότε ἰσχύοντα. Ὑπεύθυνη ἦταν ἡ ἑκάστοτε Κυβέρνηση. Καὶ οἱ πολιτικοί, ὡς γνωστόν, κάνουν καὶ ἐκεῖνοι συνήθως ὅ,τι θέλουν, ἀφοῦ ἡ λαϊκὴ μνήμη εἶναι “κοντά”. Ὅταν δὲ ἔρχονται κάθε τόσο οἱ ἐκλογὲς βαυκαλίζεται ὁ «κοσμάκης»… Ὑπνωτίζεται, καὶ τὰ «χειροκροτήματα», ἀκούονται ἀπὸ βορρᾶ ἕως Νότου. Διακόσια τόσα χρόνια καὶ βάλε ἀκούονται τὰ «φρενιτιώδη» χειροκροτήματα γιὰ τοὺς πολιτικούς τῆς Ἑλλάδος.

(Προσεχῶς: 1. Οἱ κατὰ καιροὺς ἀναφερόμενοι κληρικοὶ ὡς πνευματιστὲς – ἀπὸ Δεσπότη καὶ πάνω… 2. Τὰ πρακτικὰ μερικῶν πνευματιστικῶν Συνεδριάσεων. Γιὰ γέλια καὶ γιὰ κλάματα…)

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

Σημειώσεις:

1. Ναί, ἦταν καὶ τέκτων ὁ τότε βασιλιὰς Γιώργιος ὁ Β΄./ Στὸ τεκτ. Δελτίο 1964 τ. 59, σελ.177) 2. Κων. Μελᾶς τοῦ Μιχαήλ, γεν. τὸ 1874, ὑπηρέτησε στὸ Π.Ν. ὡς ἀνώτατος ἀξιωματικός, ἀπεβ. τὸ 1953. Κατὰ τὸ ἔτος 1912 συνίδρυσε τὸν προ­σ­κοπισμὸ στὴν Ἑλλάδα. Τὸ 1919 βοήθησε τὴν ΧΑΝ (=Χριστ. Ἀδελφότητα Νέων) στὰ πρῶτα της βήματα. Ἦταν δὲ καὶ πνευματιστὴς μὲ μεγάλη δράση, ἕως τὸ θάνατό του. (Στὸν τόμο μὲ τὸν τίτλο Κ. Μ. Μελᾶς 1874-1953, ἐν Ἀθήναις, 1954. Ἐκεῖ πολλὰ βιογραφικὰ καὶ ἐγκώμια ἐπὶ τῷ θανάτῳ αὐτοῦ).

 

πηγή:  orthodoxostypos.gr