Θεσμοί δεν αλλάζουν εν μέσω κρίσης. Γιατί η Εκκλησία της Κύπρου οφείλει να διαφυλάξει το Καταστατικό της και τη συμμετοχή του λαού

Πανόρθοδοξο Κίνημα Στήριξης Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

Η Εκκλησία της Κύπρου αποτελεί έναν από τους αρχαιότερους και ιστορικότερους θεσμούς του τόπου. Η διαχρονική της παρουσία δεν στηρίχθηκε μόνο στην πνευματική της αποστολή, αλλά και στη θεσμική της σταθερότητα, στη συνέχεια των παραδόσεών της και στη σχέση εμπιστοσύνης που καλλιέργησε με το ποίμνιό της. Για τον λόγο αυτό, κάθε συζήτηση περί αλλαγής του Καταστατικού

Χάρτη της Εκκλησίας οφείλει να γίνεται με εξαιρετική περίσκεψη, θεσμική ωριμότητα και, κυρίως, σε συνθήκες ηρεμίας.

Η παρούσα πρόθεση τροποποίησης των άρθρων που αφορούν τη συμμετοχή του λαού στην εκλογή των Μητροπολιτών εγείρει σοβαρά ερωτήματα, όχι κατ’ ανάγκην για τη θεολογική της βάση, αλλά για τη χρονική της συγκυρία, τη θεσμική της σκοπιμότητα και τις επιπτώσεις της στην εκκλησιαστική συνοχή.

………………………………

Η συμμετοχή του λαού ως θεσμική παράδοση της Εκκλησίας της Κύπρου

Η συμμετοχή του λαού στην εκλογική διαδικασία δεν αποτελεί νεωτερική επινόηση ούτε διοικητική απόκλιση. Αντιθέτως, υπήρξε επί δεκαετίες – και σε βάθος ιστορικού χρόνου – κατοχυρωμένο στοιχείο της εκκλησιαστικής ζωής της Κύπρου. Λειτούργησε ως γέφυρα μεταξύ ιεραρχίας και ποιμνίου και συνέβαλε στην αποδοχή, τη νομιμοποίηση και τη σταθερότητα των ποιμαντικών επιλογών.

Η πρακτική αυτή δεν υποκαθιστούσε τον ρόλο της Ιεράς Συνόδου. Τον συμπλήρωνε. Η τελική κανονική ευθύνη ανήκε πάντοτε στη Σύνοδο, ενώ η συμμετοχή του λαού λειτουργούσε ως έκφραση εκκλησιαστικής συνείδησης και όχι ως πολιτική διεκδίκηση εξουσίας.

Η κατάργηση ενός τέτοιου θεσμικού στοιχείου δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως απλή τεχνική βελτίωση. Πρόκειται για δομική αλλαγή, που αγγίζει τον πυρήνα της σχέσης Εκκλησίας και πιστών.

………………………………

Το κανονικό πλαίσιο και η αρχή της συνέχειας

Το κανονικό δίκαιο της Εκκλησίας βασίζεται σε δύο θεμελιώδεις αρχές: τη συνοδικότητα και τη συνέχεια. Οι Ιεροί Κανόνες δεν εφαρμόζονται αποσπασματικά ούτε εκτός ιστορικού πλαισίου. Αντιθέτως, ενσαρκώνονται μέσα στη ζώσα παράδοση κάθε Τοπικής Εκκλησίας.

Η Εκκλησία της Κύπρου, ως αυτοκέφαλη Εκκλησία, ανέπτυξε ιστορικά συγκεκριμένο τρόπο εφαρμογής της κανονικής τάξης, χωρίς αυτό να σημαίνει παραβίαση της εκκλησιολογίας. Η συμμετοχή του λαού δεν αναιρεί τη συνοδικότητα· την πλαισιώνει.

Η αιφνίδια αναθεώρηση αυτής της πρακτικής, χωρίς προηγούμενη ευρεία συζήτηση και χωρίς καθολική συναίνεση, δημιουργεί την αίσθηση θεσμικής ασυνέχειας, η οποία πλήττει την αξιοπιστία των ίδιων των θεσμών.

………………………………

Η κρίσιμη συγκυρία και το ζήτημα της εμπιστοσύνης

Καμία θεσμική αλλαγή δεν αξιολογείται μόνο από το περιεχόμενό της. Αξιολογείται και από τον χρόνο στον οποίο επιχειρείται. Στην παρούσα φάση, η Εκκλησία της Κύπρου δοκιμάζεται από μια βαθιά εσωτερική κρίση, με κορυφαία έκφραση το ζήτημα του Τυχικού, το οποίο έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό, συναισθηματική φόρτιση και αίσθηση αδικίας σε μεγάλο μέρος του ποιμνίου.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, οποιαδήποτε αλλαγή του Καταστατικού – και δη αλλαγή που περιορίζει τη συμμετοχή του λαού – δεν μπορεί να θεωρηθεί ουδέτερη. Αντιθέτως, εκλαμβάνεται ως κίνηση αποστασιοποίησης από το εκκλησιαστικό σώμα, γεγονός που εντείνει τη δυσπιστία και βαθαίνει τον διχασμό.

Οι θεσμοί ενισχύονται όταν λειτουργούν με διαφάνεια και αυτοπεριορισμό. Αποδυναμώνονται όταν μεταβάλλονται εν μέσω κρίσης.

………………………………

Θεσμική σοβαρότητα και αρχές καλής διοίκησης

Σε κάθε οργανωμένο θεσμό – εκκλησιαστικό ή πολιτειακό – ισχύει μια βασική αρχή: οι θεμελιώδεις κανόνες δεν αλλάζουν εν μέσω ενεργών υποθέσεων που επηρεάζονται από αυτούς. Η αρχή αυτή δεν είναι μόνο νομική, αλλά βαθιά ηθική.

Η αλλαγή των άρθρων του Καταστατικού, τη στιγμή που εκκρεμούν σοβαρά ζητήματα και ενώ η κοινωνία παρακολουθεί με ένταση τις εξελίξεις, δημιουργεί την εντύπωση ότι οι κανόνες προσαρμόζονται στις περιστάσεις και όχι το αντίστροφο. Αυτό πλήττει την έννοια της δικαιοσύνης και της θεσμικής ακεραιότητας.

………………………………

Συμπέρασμα: Η ευθύνη της ώρας

Η Εκκλησία της Κύπρου καλείται σήμερα να επιδείξει όχι ισχύ, αλλά σοφία. Όχι βιασύνη, αλλά αυτοσυγκράτηση. Όχι αποκλεισμούς, αλλά εμπιστοσύνη στο ίδιο της το σώμα.

Η συμμετοχή του λαού στην εκλογή των Μητροπολιτών δεν είναι διοικητικό κατάλοιπο. Είναι ιστορικό κεκτημένο και θεσμικό αντίβαρο, που συνέβαλε στη συνοχή της Εκκλησίας σε δύσκολες εποχές.

Η αλλαγή των άρθρων του Καταστατικού εν μέσω κρίσης δεν αποτελεί μεταρρύθμιση. Αποτελεί ρίσκο. Και η Εκκλησία, ιδιαίτερα σε τέτοιες στιγμές, οφείλει να επιλέγει τη σταθερότητα, τη συνέχεια και την ενότητα.

Οι θεσμοί αντέχουν στον χρόνο όταν αλλάζουν σπάνια, προσεκτικά και με τη συναίνεση εκείνων που υπηρετούν.

Πανόρθοδοξο Κίνημα Στήριξης Μητροπολίτη Πάφου κ.κ Τυχικού (Κύπρος,Ελλάδα, Αγγλία, Αμερική, Καναδάς, Αυστραλία, Μεξικό, Ιρλανδία, Σκωτία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Σερβία,Ρωσσία,Πολωνία,Ιερουσαλήμ,Αντιόχεια,Αλβανία)

 

πηγή:  http://aktines.blogspot.com