Ἡ ἀνυπολόγιστος … εὐεργεσία!

ΚΥΡΙΑΚΗ IB΄ ΛΟΥΚΑ

18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026

Ἀπόστολος: Ἑβρ. ιγ΄ 7-16

Εὐαγγέλιον: Λουκ. ιζ΄ 12-19

Ἦχος: Βαρύς.- Ἑωθινόν: Ι΄

 ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

 «Οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος;» (Λουκ. ΙΖ΄ 18).

 

Ἡ ἀνυπολόγιστος … εὐεργεσία!

  Δέκα λεπροὶ ἄνδρες, φίλοι μου ἀναγνῶσται, βλέποντες τὸν Κύριον μετὰ τῶν μαθητῶν Του, νὰ διέρχεται ἀπὸ τὸν τόπον, – ὅπου εἶχον ἐκβληθεῖ λόγῳ τῆς ἀσθενείας των, καὶ συνεπῶς, τὸν τόπον τῆς

θανατικῆς των καταδίκης, – τὸν ἀνεγνώρισαν καὶ ἤρχισαν νὰ κράζωσι καὶ νά Τὸν καλῶσιν εἰς βοήθειαν! Ἔχουσι πληροφορηθῆ περὶ τῶν ἀπείρων θαυμάτων Του καὶ περὶ τῆς Ἀγάπης Του καὶ ζητοῦσι τὴν βοήθειάν Του!

  Ὁ Κύριος ἀνταποκρίνεται εἰς τὰς ἐκκλήσεις των καὶ ἀφοῦ ἐστάθη καὶ τοὺς ἐκοίταξε τοὺς συνέστησε νὰ ὑπάγωσι πρὸς τοὺς ἱερεῖς, – οἵτινες ἦσαν οἱ ἁρμόδιοι διὰ νὰ διαπιστώνουν τὴν τοιαύτην ἀσθένειαν, ἢ νὰ βεβαιώνωσι περὶ τῆς θεραπείας τῶν λεπρῶν, – καὶ ὄντως οὗτοι, βέβαιοι ὅτι θὰ θεραπευθῶσιν ὑπακούουσιν εἰς τὴν Θείαν ἐντολήν! Βαδίζοντες, – ὢ τοῦ θαύματος! – διαπιστώνουσιν ὅτι αἱ πληγαὶ καὶ τὰ ἐκ τῆς ἀσθενείας τραύματα, ἤρχισαν νὰ ἐπουλώνωνται καὶ ἕως νὰ φθάσωσιν εἰς τὴν συναγωγήν, εἶχον καθαρισθῆ ἀπολύτως!

  Παρουσιάσθησαν ἐνώπιον τῶν ἱερέων, οἵτινες καὶ διεπίστωσαν ὅτι, ὄντως ἦσαν ἀπολύτως ὑγιεῖς καὶ ἐφ’ ὅσον ἔλαβον τὰς ἀντιστοίχους διαβεβαιώσεις, ἀνεχώρησαν! Ἀνεχώρησαν χαρούμενοι, ἀπολαμβάνοντες τὴν ὑγείαν των, ἥτις ἐπέστρεψεν εἰς τούτους, διὰ τοῦ θαυμαστοῦ τρόπου ὅντινα περιεγράψαμεν!

Οἱ ἐννέα καὶ ὁ Σαμαρείτης!

  Ἐκ τῶν ὡς ἄνω δέκα τούτων λεπρῶν, – τονίζει τὸ ἱερὸν κείμενον, – ὅτι οἱ ἐννέα ἐπέστρεψαν εἰς τοὺς οἴκους καὶ τὰς οἰκογενείας των, διὰ νὰ ἀπολαύσωσι τὴν ἐπανακτηθεῖσαν ὑγείαν των καὶ συγχαρῶσι μετὰ τῶν οἰκείων των, οἵτινες τοὺς ἐθεώρουν ἤδη τεθανατωμένους!

  Ὁ ἕνας, ὅμως, ἐξ αὐτῶν, «ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν»! Ἀναλογίζεται τὸ «δῶρον» καὶ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκην καὶ τὴν ὑποχρέωσιν, πρὶν ἀπέλθη πρὸς τοὺς οἰκείους του, νὰ ἐπιστρέψῃ ἐκεῖ εἰς τὸν τόπον τῆς … καταδίκης του, ὅπου ἀκόμη στέκει ὁ Εὐεργέτης του! Ἐπιστρέφει διὰ νὰ πράξῃ τὸ αὐτονόητον˙ δηλαδή, νὰ εἴπῃ ἓν «εὐχαριστῶ» εἰς τὸν Κύριον! Πίπτει «ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ˙ καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης».

  Ὁ Κύριος, ἀφ’ ἑνός, ἐκφράζει τὴν λύπην Του, διότι ἤθελε νὰ ὑποστρέψωσιν ἅπαντες! Ζητεῖ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δι’ ἅπαντας θεωρεῖται αὐτονόητον! Ζητεῖ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον καὶ ἡμεῖς «ἀπαιτοῦμεν», ὅταν προσφέρωμεν ἀκόμη καὶ ἓν δῶρον εὐτελεστάτης ἀξίας! Πόσῳ μᾶλλον, ὅταν τὸ δῶρον μας εἶναι πανάκριβον καὶ ἀνεκτίμητον! Πικραίνεται ὁ Χριστός, διότι βλέπει τὴν ἀχαριστίαν τῶν ἐννέα θεραπευθέντων λεπρῶν καὶ ὅτι οὗτοι, δὲν ἔχουσι τὴν παραμικρὰν δικαιολογίαν!

 Ἀντιθέτως, συγκινεῖται ὁ Κύριος καὶ τονίζει ἰδιαιτέρως, τὴν εὐχαριστίαν τοῦ ἑνός! Συγκινεῖται ἔτι περισσότερον, διότι οὗτος – παρ’ ὅτι θὰ ἠδύνατο λόγῳ τῆς καταγωγῆς του, καθ’ ὅτι Σαμαρείτης, νὰ «πειθαρχήσῃ» εἰς τὴν ἀπαίτησιν ταύτης (τῆς καταγωγῆς), δηλαδή, νὰ διατηρήσῃ τὸ διαχρονικὸν μῖσος καὶ τῆς ὡσαύτως διαχρονικὴν ἀποστροφήν, καὶ ἀνεχώρει σιωπηρῶς, – μόνος οὗτος ἐπέστρεψεν ἵνα ἐκφράσῃ τὴν εὐχαριστίαν καὶ εὐγνωμοσύνην του πρὸς τὸν Εὐεργέτην του! Ὁ Κύριος παρηγορεῖται μὲ τὴν τοιαύτην εὐγνώμονα συμπεριφοράν του καὶ τοῦ προσφέρει τὴν διαβεβαίωσιν ὅτι «ἡ πίστις σου σέσωκέ σε»! Ναί! Διότι ἡ εὐχαριστία εἰς τὸν Θεόν, εἶναι ἡ κορυφαία ἔνδειξις Πίστεως καὶ ἀγάπης εἰς Αὐτόν!

Ἓν «εὐχαριστῶ»!

  Τόσον ἐλαχίστη εἶναι ἡ ἀπαίτησις τοῦ Κυρίου μας εἰς τὰς ἀπείρους εὐεργεσίας Του πρὸς ἡμᾶς! Δὲν ζητεῖ οὐδεμίαν ἄλλην ὑλικὴν ἀνταπόδοσιν! Ἓν «εὐχαριστῶ», διὰ νὰ δείξωμεν εἰς Αὐτόν, ὅτι ἐκτιμοῦμεν τὰς εὐεργεσίας Του! Ἓν «εὐχαριστῶ» διὰ τὰ πανύψιστα δῶρα Του, τὴν Ἐκκλησίαν Του, τὰ Ἅγιά Του Μυστήρια, τὴν Ἐξομολόγησιν καὶ τὴν Θείαν Κοινωνίαν …! Ἀκόμη ἓν διὰ τὴν ὑγείαν μας, ἀλλὰ καὶ διὰ πάντα τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, τὰ ὁποῖα νομίζομεν πολλάκις, ὅτι τὰ κατακτῶμεν διὰ τῶν ἰδίων δυνάμεών μας!

  Ἡμεῖς, ὡς προεῖπον, ἀκόμη καὶ δι’ ἓν ἐλάχιστον δῶρον, τὸ ὁποῖον θὰ προσφέρωμεν, καὶ τὸ «εὐχαριστῶ» ζητοῦμεν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνταπόδοσιν! Εἰς ἀντίστοιχον εὐκαιρίαν τοῦ ἄλλου, περιμένομεν ἰσάξιον ἢ καὶ ἀκριβότερον δῶρον! Ὁ Δεσπότης Κύριος παρέχει τὰς δωρεάς Του εἰς πάντας καὶ ζητεῖ τὴν τόσον ἐλαχίστην εὐχαριστίαν μας! Βεβαίως, δι’ ἐκείνους οἵτινες συμπεριφέρονται μὲ ἀχαριστίαν καὶ ἀδιαφορίαν, δὲν ἐκδικεῖται οὔτε καὶ ἀπαιτεῖ! Ἀντιθέτως ὡς λέγει ἐκεῖ εἰς τὴν «ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίαν» Του, «τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους» (Ματθ. Ε΄ 45)!

  Ἀληθῶς, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μου, ἐσκέφθημεν ποτέ, καὶ ἀπηριθμήσαμεν ταύτας τὰς δωρεὰς τοῦ Θεοῦ; Βεβαίως ἀνεφέραμεν ἤδη τινὰς ἐξ αὐτῶν˙ ὅμως, ἀξίζει ὄντως νὰ ἀνατρέχωμεν εἰς ταύτας, εὐκαίρως τε καὶ ἀκαίρως, μὴ τυχὸν καὶ γίνομεν ἔστω, ὀλίγον καὶ στοιχειωδῶς εὐγενεῖς, πρὸς τὸν Θεόν! Κάποτε εὑρέθην μὲ τὸν ἀείμνηστον γέροντα π. Ἐπιφάνιον Θεοδωρόπουλον, καὶ κατ’ ἐκείνην τὴν στιγμήν, ἐδέχθη ἓν τηλεφώνημα καθ’ ὃ ἐπληροφορήθη τὴν κοίμησιν μιᾶς ἀναπήρου γυναικός, ἥτις ἀπέθανεν ἔξωθεν τῆς οἰκίας της ἐπὶ τοῦ ἀναπηρικοῦ ἁμαξιδίου, ἐπειδὴ δὲν εὑρέθη τις (κατὰ σύμπτωσιν, βεβαίως), νὰ τὴν βοηθήσῃ νὰ ἔμβη εἰς τὸν οἶκον της! Κλείων τὴν τηλεφωνικὴν συνομιλίαν, μᾶς εἶπε τὰ ἑξῆς: «Παιδιά μου, εὐχαριστήσαμε ποτὲ τὸν Κύριο διὰ τὰ πόδια μας; Ἐὰν αὕτη ἡ γυναίκα τὰ εἶχε, ἀσφαλῶς δὲν θὰ ἀποδημοῦσεν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου διὰ τοῦ τοιούτου φρικτοῦ θανάτου! Εὐχαριστήσαμε τὸν Κύριον διὰ τὰ χέρια μας, τὰ μάτια μας, τὴν ἀκοήν μας; Δυστυχῶς, ταῦτα ἀρχίζομεν νὰ τὰ ἐκτιμῶμεν, ὅταν ἐπιτρέψῃ ὁ Κύριος νὰ τὰ χάσωμεν»!

  Εἷς ἕτερος ἐκ τῶν συγχρόνων ἁγίων, ἀπήντα εἰς ἐκείνους οἵτινες ἐπροφασίζοντο ποικίλας δικαιολογίας, διὰ τὸ ὅτι δὲν προσηύ­χοντο, καὶ ἔλεγεν: «Ἀκόμη καὶ ἐὰν δὲν γνωρίζῃς νὰ διαβάζῃς, μπορεῖς ὅμως, νὰ σκέπτεσαι τὰς ἀπείρους εὐλογίας τοῦ Κυρίου, καὶ δι’ ἑκάστην ἐξ αὐτῶν νὰ λέγῃς ἓν «εὐχαριστῶ»! Σὲ βεβαιῶ, ὅτι θὰ παρέλθωσι πολλαὶ ὧραι καὶ ἀκόμη θὰ  ἀπαριθμῇς! Αὕτη ἡ προσ­ευχή σου, θὰ εἶναι καὶ ἡ πλέον εὐπρόσδεκτος ἀπὸ τὸν Χριστόν»!

 

«Εὐχαριστοῦντες πάντοτε ὑπὲρ πάντων ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τῷ Θεῷ καὶ πατρί»!

  Ἀδελφοί μου, ἐὰν διὰ τοὺς συνανθρώπους μας ἐπιθυμῶμεν νὰ φαινώμεθα εὐγενεῖς καὶ «ἀξιοπρεπεῖς», δὲν εἶναι «σπουδαῖον» καὶ κοπιῶδες νὰ φερώμεθα τοιουτοτρόπως καὶ πρὸς τὸν Θεόν! Ὡς εἴδομεν, ὁ Χριστός μας, καὶ χαίρεται, ἀλλὰ καὶ ἐπιθυμεῖ τὴν ἰδικήν μας εὐγνωμοσύνην! Βεβαίως δὲν μᾶς ὑποχρεώνει πρὸς τοῦτο! Ὅμως, ἡ ἐκτίμησις τῶν Θείων δώρων καὶ εὐεργεσιῶν, μᾶς φέρει «ὅλο καὶ περισσότερον» πλησίον τοῦ Κυρίου, καὶ τότε θὰ ἔχωμεν πολλοὺς λόγους νὰ ἐπιθυμῶμεν τὴν πρὸς Τοῦτον ἀγάπην καὶ οἰκειότητα!

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

Ἱεροκήρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

πηγή:orthodoxostypos.gr